Uzasadnienie
W dniu 8 lutego 2006 r. podatnicy D. i M.R., za pośrednictwem Dyrektora Izby
Skarbowej, zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2006r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu l instancji - Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] października 2005 r., Nr [...] w przedmiocie określenia wymienionym podatnikom zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. w kwocie 5.134,30 zł.
Następnie organ podatkowy, za pośrednictwem którego skarga została wniesiona, w dniu 9 marca 2006r., z powołaniem się na przepisy art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) wydał decyzję, w której uchylił w całości swoją decyzję (tę zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego), jak również poprzedzającą ją decyzję organu l instancji oraz określił podatnikom D. i M.R. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. w wysokości 1.241,80 zł.
Wskazana decyzja z dnia [...] marca 2006 r. wydana została w wyniku uznania przez Dyrektora Izby Skarbowej, iż skarga D. i M.R. zasługuje w całości na uwzględnienie.
Jak wynika z uzasadnienia organ podatkowy po przeanalizowaniu zgłoszonych przez skarżących zarzutów, jak również z uwzględnieniem aktualnego orzecznictwa przyjął, że stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 83 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, póz. 176 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w 2001 r., wolne od podatku dochodowego były należności pieniężne wypłacone policjantom, żołnierzom i pracownikom cywilnym jednostek wojskowych użytych poza granicami państwa w celu udziału w konflikcie zbrojnym lub dla wzmocnienia sił państwa albo państw sojuszniczych, misji pokojowej, akcji zapobieżenia aktom terroru lub ich skutkom, a także należności pieniężne wypłacone żołnierzom, policjantom i pracownikom pełniącym funkcje obserwatorów w misjach pokojowych organizacji międzynarodowych i sił wielonarodowych. Ustawodawca nie dokonał przy tym żadnego rozgraniczenia wypłacanych należności pieniężnym i w związku z powyższym brak było podstaw prawnych by przyjmować, że w 2001 r. przysługujące żołnierzom pełniącym zawodową służbę poza granicami państwa, należności z tytułu pełnienia czynnej służby wojskowej na ostatnio zajmowanym w kraju stanowisku służbowym, nie podlegały zwolnieniu z opodatkowania.
Dopiero bowiem z dniem 1 stycznia 2003 r. dokonano nowelizacji cyt. art. 21 ust. 1 pkt 83 dodając w jego treści wyraźnie, że zwolnienie nie ma zastosowania do wynagrodzeń za pracę oraz uposażeń i innych należności pieniężnych przysługujących z tytułu pełnienia służby na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.
Określając skarżącym w omawianej decyzji z dnia [...] marca 2006 r. wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. w kwocie 1.241,80 zł przyjęto, iż należności pieniężne wypłacone M.R. w okresie pełnienia przez niego służby poza granicami kraju są w całości zwolnione od opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 83 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W okolicznościach niniejszej sprawy oznaczało to uwzględnienie skargi podatników w całości, stosownie do art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dyrektor Izby Skarbowej przekazał następnie skargę D. i M.R. oraz akta sprawy wraz z odpowiedzią na skargę, w którym to piśmie organ podatkowy zgłosił wniosek o umorzenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.
Sygn. akt l SA/Go 299/06
Skardze nadany został bieg, co polegało w szczególności na wezwaniu przez Sąd skarżących do złożenia oświadczenia, czy cofają skargę w związku z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2006 r., Nr [...].
W piśmie z dnia 31 marca 2006 r., otrzymanym przez Sąd w dniu 3 kwietnia 2006 r., skarżący D. i M.R. zgodnie oświadczyli, że cofają skargę.
Sąd wziął zatem pod uwagę, iż w myśl art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie to wiąże sąd pod warunkiem, że nie zmierza ono do obejścia prawa lub nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, bowiem wówczas sąd musiałby uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne.
W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził, aby wystąpiły przesłanki do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne i w tej sytuacji przyjął, iż skarżący D. i M.R. dokonali skutecznego cofnięcia
Wobec powyższego, w związku z powołanym przepisem art. 60 oraz na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzono postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.
sędzia WSA Krystyna
Skowrońska-Pastuszko