Uzasadnienie
Z.K., reprezentowany przez adwokata A.D., wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenie poważnej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W uzasadnieniu wniosku skarżący wyjaśnił, że jest przedsiębiorcą prowadzącym stacje paliw. Podkreślił, że specyfika handlu paliwami wymaga posiadania w obrocie stałej i dużej ilości gotówki w celu nabywania na bieżąco paliw. Wskazał też, że określona w zaskarżonej decyzji kwota podatku wraz z odsetkami jest bardzo wysoka i przekracza ponad 1 mln zł. Tym samym egzekwowanie przez organ tak wysokiego zobowiązania w stosunku do skarżącego spowoduje utratę płynności jego firmy. Ubytek finansowy w tak dużej kwocie to również brak możliwości zaspokajania wierzycieli – dostawców paliw do stacji, co skutkować może wstrzymaniem kolejnych dostaw.
Skarżący zaznaczył, że organ wyegzekwował już kwotę w wysokości ponad 900.000 zł, zajmując rachunek bieżący jego firmy i rachunki prywatne. Zaakcentował, że pozbawienie jego firmy tak znacznej kwoty, uniemożliwiło regulowanie bieżących rachunków za dostawy paliwa. By utrzymać działalność stacji paliw i utrzymać miejsca pracy, skarżący musiał zaciągnąć pożyczkę. Zdaniem strony w tych okolicznościach wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest nadal aktualny, bowiem zajęcie środków pieniężnych niezbędnych firmie do obrotu i bieżących wydatków oraz zaniechanie ich zwrotu w najbliższym terminie może doprowadzić do zagrożenia bytu firmy i utraty dostawców.
Końcowo skarżący podkreślił, że fakt, z jaką łatwością organ wyegzekwował od niego całość zobowiązania potwierdza to, że stosowane przez organ zabezpieczenia były bezzasadne i wprowadzone wyłącznie w instrumentalnym celu. Nigdy bowiem po stronie skarżącego nie było obaw co do możliwości spłaty zobowiązań podatkowych.
Postanowieniem z [...] stycznia 2024 r. DIAS odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że pismem z [...] stycznia 2024 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego potwierdził, że skarżący nie posiada zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące od marca do grudnia 2010 r. Zatem zaskarżona decyzja została już wykonana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Instytucja wstrzymania wykonania przez sąd administracyjny dotyczy aktów, które nie zostały wykonane. Tymczasem w analizowanej sprawie zarówno skarżący we wniosku o wstrzymanie, jak i DIAS w rozstrzygającym o tej kwestii postanowieniu z [...] stycznia 2024 r. wskazali, że zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od marca do grudnia 2010 r. zostało wyegzekwowane. W tej sytuacji merytoryczne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało uznać za niecelowe.
Niezależnie od tego Sąd zauważa, że nawet gdyby nie zaistniała powyższa okoliczność, wniosek zostałby rozpoznany odmownie, albowiem argumentacja skarżącego uzasadniająca wstrzymanie wykonania decyzji nie znalazła potwierdzenia w dokumentach źródłowych dotyczących jego sytuacji finansowej i majątkowej. Skarżący wskazał, że wyegzekwowanie zobowiązania podatkowego w wysokości przekraczającej 1 mln zł spowoduje utratę płynności prowadzonej przez niego firmy, co w konsekwencji spowoduje brak możliwości zaspokajania wierzycieli. Podkreślił też, że organ wyegzekwował już kwotę w wysokości ponad 900.000 zł. By więc utrzymać działalność stacji paliw i utrzymać miejsca pracy, skarżący musiał zaciągnąć pożyczkę.
W tym miejscu wskazać należy na utrwalony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, że formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji, wnioskodawca powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04). Zdaniem Sądu, okoliczności podniesionych we wniosku nie można uznać za wystarczające dla wstrzymania wykonania decyzji. Dla wykazania, że zachodzą przesłanki, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie wystarczy samo ogólne stwierdzenie strony, że wykonanie decyzji spowoduje utratę płynności prowadzonej przez nią firmy, co w konsekwencji spowoduje brak możliwości zaspokajania wierzycieli. Konieczne jest przedstawienie stosownej dokumentacji (np. bilansów, rachunków zysków i strat, wyciągów z rachunków bankowych, czy umowy pożyczki), na podstawie której Sąd byłby w stanie ocenić sytuację finansową i majątkową strony i orzec o możliwości przyznania ochrony tymczasowej.
Wnioskodawca bowiem powinien uprawdopodobnić okoliczności mieszczące się w granicach danych przesłanek i przedstawić na tą okoliczność stosowną dokumentację obrazującą jego sytuację materialną (por. postanowienie NSA z dnia 9 września 2022 r., sygn. akt I FZ 194/22). Takiej jednak dokumentacji skarżący nie przedłożył w niniejszej sprawie. Co istotne, Sąd nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie, do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego (por. postanowienie NSA z 12 września 2014 r. sygn. akt I FZ 332/14).
Konkludując, skoro w sprawie zobowiązanie podatkowe zostało wyegzekwowane, to tym samym odpadła podstawa złożonego wniosku.
Z powyższych przyczyn Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.