Uzasadnienie
D.J. wniósł o zwolnienie od wpisu od skargi na wymienioną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej.
W uzasadnieniu wniosku podniósł, że jego niskie dochody ledwie starczają na utrzymanie jego rodziny. Ponadto od kilku lat jest nieuleczalnie chory na serce, co wiąże się z wydatkami na leki.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że mieszka z żoną, nie posiada nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych, wierzytelności czy przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. Jego łączny dochód wynosi 1530,00 zł netto. Żona skarżącego nie pracuje. Wśród zobowiązań i stałych wydatków wskazał opłaty za mieszkanie i media w wysokości 1000 zł oraz koszt leków w wysokości 120 zł.
Ponieważ treść powyższego oświadczenia była niewystarczająca do ustalenia rzeczywistych zdolności płatniczych skarżącego, wezwano go do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów.
Z nadesłanego w odpowiedzi oświadczenia wynika, że zamieszkuje w wynajmowanym lokalu, a wynagrodzenie pobiera w gotówce. Zgodnie z zaświadczeniem o wysokości przeciętnego wynagrodzenia z ostatnich trzech miesięcy wynosi ono 2.100 zł brutto. Wyciąg z rachunku bankowego wskazuje na niewielkie przepływy pieniężne. Z kolei z zeznania PIT-37 za 2017 r. wynika, że skarżący uzyskał dochód w wysokości 15.419,14 zł a jego małżonka 1.702,50 zł
Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.") prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje, jeżeli osoba występująca z wnioskiem wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Odnosząc treść art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. do ustalonej sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżącego oraz wysokości wpisu sądowego, wynoszącego w niniejszej sprawie 200 zł, stwierdzić należy, że skarżący spełnił przesłankę wskazaną w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Nie jest on bowiem w stanie uiścić ww. opłaty bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i swojej żony.
Skarżący osiąga niewielki dochód, który w całości przeznacza na utrzymanie. Nie posiada oszczędności ani przedmiotów wartościowych, które umożliwiłyby mu sfinansowanie kosztów postępowania. W tej sytuacji, jego wniosek należało uwzględnić.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.