Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania podatnika D.K. od decyzji Nr [...] Burmistrza Miasta z dnia [...] lutego 2004 r. ustalającej mu podatek od nieruchomości za 2004 r. w wysokości 47.324,30 zł, działając na podstawie art. 13 § 1 pkt 3 i art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926, ze zm.), art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 5 ust. 1 oraz art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84, ze zm.), z uwzględnieniem postanowień § 1 pkt 1 lit.c) oraz pkt 2 lit.e) uchwały Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] listopada 2003 r. w sprawie ustalenia wysokości podatków lokalnych dla gminy o statusie miejskim, decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r., Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone orzeczenie I instancji. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania podatnika, który zarzucał bezpodstawne i niesprawiedliwe przyjęcie do ustalenia podatku od nieruchomości stawek obowiązujących przy prowadzeniu działalności gospodarczej, podczas gdy podatnik nie prowadził i nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej. Nadto D.K. w odwołaniu domagał się zakwalifikowania posiadanego przez niego obiektu do budowli.
Jak ustalono w postępowaniu odwoławczym organ I instancji zastosował stawki właściwe dla kategorii grunty pozostałe, jak również budynki pozostałe, natomiast nie przyjęto stawek jak za grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Na podstawie akt sprawy (akt notarialny, informacja podatnika oraz protokół kontroli nieruchomości) Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż na gruncie znajdują się budynki magazynowe – elewator nr 1 i nr 2, więc nie ma podstaw by przyjąć, iż na gruncie tym znajdują się budowle.
Pełnomocnik D.K. w imieniu podatnika zaskarżył do sądu administracyjnego powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnosząc o zmianę decyzji podatkowej Burmistrza Miasta z dnia [...] lutego 2004 r. i ustalenie skarżącemu podatku od nieruchomości za 2004 r. w wysokości 1.873,60 zł. Zarzut skargi dotyczył naruszenia art. 6 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach
Sygn. akt I SA /Go 309/05 lokalnych przez wymierzenie skarżącemu podatku od nieruchomości od obiektów budowlanych w sytuacji, gdy wygasł obowiązek podatkowy.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik argumentował, iż mając na względzie kryteria określone w art. 6 ust. 2 ustawy podatkowej, dotyczące powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości (po zakończeniu budowy lub po rozpoczęciu użytkowania), należy przez analogię jako ustanie obowiązku podatkowego przyjąć stan, kiedy budynek przestał nadawać się do użytku i przestał być użytkowany. Brak możliwości użytkowania budynków stanowiących w niniejszej sprawie przedmiot opodatkowania nie budzi wątpliwości, bowiem został stwierdzony protokołem kontroli z dnia 23.01.2004 r.
Nadto pełnomocnik uznał, iż trzeba podkreślić, że naliczony podatek w kwocie 45.450,72 zł przekracza wartość przedmiotowych budynków wyrażoną w zapłaconej za nie cenie. Jak wynika z umowy sprzedaży z dnia [...] lutego 2002 r. cena budynków wynosiła 29.450,00 zł.
Według twierdzenia skargi taki stan rzeczy, gdy wymierzony podatek roczny przekracza wartość przedmiotu opodatkowania, narusza zawartą w art. 21 Konstytucji RP zasadę ochrony własności i taki podatek "należy uznać za ukrytą formę wywłaszczenia dokonanego bez odszkodowania i z dodatkowym karnym obciążeniem właściciela za posiadany majątek ".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W odniesieniu do zarzutów skargi organ odwoławczy wskazał, iż skutkiem sytuacji, gdy budynki będące własnością skarżącego nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych było przyjęcie przez organ podatkowy stawek opodatkowania jak dla pozostałych budynków, a nie jak dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
W świetle przepisów art. 6 ust. 4, z uwzględnieniem art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, żadną miarą nie można przyjąć – jak twierdził pełnomocnik skarżącego - że stan techniczny budynku będącego przedmiotem opodatkowania podatkiem od
Sygn. akt I SA /Go 309/05 nieruchomości, a mianowicie stwierdzenie, że przedmiotowy budynek nie nadaje się do użytkowania, skutkuje wygaśnięciem obowiązku podatkowego w tym zakresie. Chociaż ustawodawca w art. 6 ust. 4 nie określa przesłanek wygaśnięcia obowiązku podatkowego, to oczywiste jest, iż tak długo jak w sensie fizycznym istnieje budynek (np. nie uzyskano pozwolenia na rozbiórkę i nie zrealizowano tego pozwolenia), istnieje obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości.
W niniejszej sprawie mamy do czynienia z budynkami znajdującymi się w posiadaniu przedsiębiorcy, bo takim podmiotem jest D.K. jako osoba prowadząca działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów Prawo działalności gospodarczej. Jest to okoliczność powodująca co do zasady opodatkowanie budynków należących do D.K. jako budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w myśl art.1a pkt 3 ustawy podatkowej, co oznacza ustalanie podatku według stawek przewidzianych w art.5 ust. 1 pkt 2 lit.b) tej ustawy, czyli najwyższych. Niemniej ustawodawca we wskazanym wcześniej art. 1a pkt 3 przewidział wyjątek od powyższej zasady opodatkowania według najwyższych stawek właśnie w sytuacji, gdy przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Gdy zatem ze względów technicznych podatnik nie prowadzi działalności na danej nieruchomości, podlega ona opodatkowaniu według stawek niższych, właściwych dla tzw. pozostałych nieruchomości.
W świetle przytoczonej powyżej regulacji wyjątkowej, korzystnej dla podatnika w zakresie obowiązku podatkowego, a wyrażającej się wysokością stawki - za pozbawiony podstaw uznać należy również zarzut skargi o naruszeniu ustawą o podatkach i opłatach lokalnych zasady ochrony własności zawartej w art. 21 Konstytucji RP.
Mając na względzie powyższe zważenia Sąd stwierdził zatem, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.
asesor WSA sędzia WSA sędzia WSA
Alina Rzepecka Krystyna Skowrońska-Pastuszko Joanna Wierchowicz