Uzasadnienie
Uzasadnienie
Skarżąca w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 4856 zł wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Uzasadniając wniosek wskazała, że obecnie nigdzie nie pracuje, ma zarejestrowaną firmę, której działalność jest zawieszona, pozostaje na wyłącznym utrzymaniu męża, którego dochody są znikome a na utrzymaniu pozostaje jeszcze dwoje dzieci. W informacji o stanie rodzinnym, majątku i dochodach Skarżąca wskazała, że nie posiada żadnego majątku ruchomego, jak i nieruchomego. Posiada zaległość w Urzędzie Skarbowym w wysokości 20. 000 zł. Mąż skarżącej uzyskuje dochody miesięczne brutto w wysokości 2000 zł.
Referendarz sądowy wezwał Skarżącą w trybie art. 255 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej P.p.s.a. od złożenia szeregu dokumentów, mających zobrazować sytuację rodzinną i majątkową Skarżącej.
Postanowieniem z 20 maja 2008 r. (sygn. akt I SA/Go 315/08) Referendarz sądowy odmówił Skarżącej przyznania prawa pomocy.
Uzasadniając swoje stanowisko Referendarz wskazał, że zgodnie z art. 246 § 1pkt 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Skarżąca nie wykazała istnienia tych przesłanek a pomiędzy jej oświadczeniami oraz złożonymi dokumentami zachodzą istotne, dyskredytujące wniosek sprzeczności, które uniemożliwiają ustalenie rzeczywistej sytuacji materialnej i zdolności płatniczych Skarżącej. Z oświadczeń Skarżącej wynika, że dochody jej rodziny wynoszą 2.000 zł brutto miesięcznie i są uzyskiwane przez jej męża z działalności gospodarczej, gdy tymczasem dokumenty źródłowe przedstawione przez skarżącą przeczą tej okoliczności, ponieważ z zestawienia księgowego – bilansu za dwa pierwsze miesiące bieżącego roku wynika, iż koszty prowadzenia działalności przewyższają uzyskiwane przychody.
Skarżąca wniosła sprzeciw od wskazanego postanowienia, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przez uznanie, iż nie wykazała ona przesłanek do przyznania prawa pomocy.
Uzasadniając swoje stanowisko Skarżąca wskazał, że wnioski wyciągnięte przez Referendarza są całkowicie błędne, albowiem Skarżąca nie jest księgową swojego męża a informacje wpisane w druku o przyznanie prawa pomocy nie były weryfikowane przez nią w oparciu o dokumenty księgowe męża a jedynie zostały wpisane biorąc pod uwagę jego odpowiedzi na zadane pytania. Nadto Skarżąca wskazała, że straty księgowe nie muszą pokrywać się z brakiem pieniędzy, ponieważ w koszty prowadzenia działalności gospodarczej wlicza się znaczną ilość rzeczy (między innymi koszty amortyzacji), które nie stanowią obciążenia – koszty, straty papierowe.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 P.p.s.a. na skutek wniesienia sprzeciwu od postanowienia, spełniającego formalne wymagania, utraciło ono moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie do art. 246 § 1pkt 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W ocenie Sądu Skarżąca wykazała przesłanki uprawniające ją do uzyskania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi. Skarżąca wykazała bowiem, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W sprawie bezsporne jest, że Skarżąca nie uzyskuje żadnych dochodów, nie posiada majątku ruchomego i nieruchomego a jedyne dochody, stanowiące podstawę utrzymania czteroosobowej rodziny pochodzą z działalności męża Skarżącej.
Sąd dostrzegł sprzeczność między oświadczeniem Skarżącej o uzyskiwaniu przez jej męża dochodów w wysokości 2.000 zł miesięcznie a dokumentami, z których wynika, że działalność prowadzona jest ze stratą, jednak sprzeczność tą można wytłumaczyć, na co wskazała Skarżąca w sprzeciwie tym, że część ponoszonych w działalności kosztów nie stanowi rzeczywistego obciążenia, np. koszty odpisów amortyzacyjnych. W ocenie Sądu sprzeczności takie nie mogą wywierać negatywnego skutku dla strony, ponieważ ocena taka nie jest możliwa w oparciu o przedłożone przez Skarżącą dokumenty.
Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.