Uzasadnienie
Skarżący P.K., wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]. Skarga nie została podpisana.
Zarządzeniem z 28 maja 2014 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez podpisane skargi, bądź nadesłanie podpisanego odpisu.
Nadto zarządzeniem z 29 maja 2014 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w terminie 7 dni. Wezwanie wraz z odpisem zarządzenia doręczono skarżącemu 10 czerwca 2014 r. W zakreślonym terminie skarżący nie usunął braku formalnego skargi. Nie uiścił również należnego wpisu.
Pismem z [...] czerwca 2014 r. (data nadania), skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwolnienie od kosztów postępowania oraz odpisu podpisanej skargi.
W uzasadnieniu podniósł, że bez własnej winy nie odpowiedział w terminie na wezwania Sądu. Jako przyczynę niedochowania terminu podał chorobę. Wskazał, że już od 13 czerwca 2014 r. czuł się bardzo źle. Ponieważ stan zdrowia nie ulegał poprawie, w dniu 16 czerwca 2014r. został przez znajomego zawieziony do lekarza na prywatną wizytę. Stwierdzona choroba (angina ropna) skutkowała koniecznością leżenia.
Podkreślił, że z uwagi na fakt, iż nie pracuje i nie ma prawa do świadczeń zdrowotnych, 16 czerwca 2014 r. nie poprosił lekarza o zwolnienie lekarskie. Jak podał, wraz z poprawą stanu zdrowia, uświadomił sobie, że nie dokonał czynności, do których został wezwany przez Sąd. Po zaświadczenie o stanie zdrowia udał się do lekarza 20 czerwca 2014 r. Dodał, że od 2003 r. jest rozwiedziony i nie pozostaje w żadnym związku z inną osobą, w związku z czym nie miał możliwości skorzystania z pomocy.
Do wniosku dołączył zaświadczenie lekarskie z [...] czerwca 2014 r. z którego wynika, że 16 czerwca 2014 r. zgłosił się do gabinetu lekarskiego, gdzie po postawionej diagnozie otrzymał zalecenie leżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu jest zasadny.
Na wstępie należy jednak wyjaśnić – mając na uwadze zakres złożonego przez skarżącego wniosku - że zgodnie z art. 243 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 – dalej cyt. jako p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub jego toku. Termin do uiszczenia wpisu wynosi natomiast 7 dni od doręczenia wezwania (art. 220 § 1 P.p.s.a.). Tak więc w terminie 7 dni, skarżący winien był uiścić wpis sądowy lub też złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy, by zapobiec uchybieniu terminowi. Ponieważ w niniejszej sprawie skarżący pismem z [...] czerwca 2014r. zwrócił się do Sądu m.in. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwolnienie od kosztów postępowania, to należało uznać, że faktyczne żądanie dotyczy przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego oraz przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Nie ulega bowiem wątpliwości, że w kontekście powyższych przepisów można mówić jedynie o terminie do uiszczenia wpisu, w którym to terminie strona może złożyć wniosek o prawo pomocy, a nie terminie do złożenia tego ostatniego, gdyż jak powyżej już podnoszono, wniosek o zwolnienie od kosztów może być złożony na każdym etapie postępowania.
Przechodząc do rozpoznania samego wniosku należy wskazać, że zgodnie z regułą zawartą w art. 85 P.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna.
Stosownie jednak do postanowień art. 86 § 1 p.p.s.a. - jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Instytucja ta może mieć jednak jedynie zastosowanie, gdy strona zgodnie z treścią art. 87 § 2 w/w ustawy w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy.
Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym uzależnione jest bowiem od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności.
Strona musi uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna. Z treści przepisu art. 87 § 2 p.p.s.a. wynika ciążący na wnioskodawcy obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Zaś ocena braku winy w uchybieniu terminu należy wyłącznie do sądu, który powinien uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy. Równocześnie z wnioskiem, strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie skarżący jako przyczynę niedochowania terminu podał chorobę.
W ocenie Sądu, skarżący uchybił zatem terminowi bez swojej winy. Uprawdopodabniają to bowiem jego wyjaśnienia oraz przedstawione zaświadczenie lekarskie z [...] czerwca 2014 r. Niewątpliwie bowiem charakter choroby (angina ropna) na którą się powołuje, mógł uniemożliwić skarżącemu dokonanie w terminie czynność procesowej. Jak bowiem wyjaśnił, wysoka gorączka, złe samopoczucie, skutkowały koniecznością leżenia. Okoliczność choroby znajduje również potwierdzenie w przedstawionym zaświadczeniu lekarskim. Wynika z niego, że 16 czerwca 2014 r. – a więc w terminie otwartym do dokonania czynności procesowej (termin upływał 17 czerwca) - skarżący zgłosił się do lekarza, który po zdiagnozowaniu choroby zalecił skarżącemu aby leżał.
Nie bez znaczenie pozostaje również fakt, że skarżący, po rozwodzie, który miał miejsce w 2003 r., żyje samotnie. Tak więc nie miał możliwości wyręczenia się inną osobą w dokonaniu czynności procesowej.
W związku z powyższym, Sąd uznał, że niedochowanie terminu jest następstwem okoliczności od niego niezależnych, a zatem należało uznać, że zachodzą podstawy do jego przywrócenia. Nie można bowiem przewidzieć skutków następstw choroby.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.