Uzasadnienie
W.L. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości fundacji z tytułu rozliczenia dotacji.
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Zgodnie z zarządzeniem z dnia 15 września 2015 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia, w terminie 7 dni, braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu, którego wzór określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r. poz. 1257) pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Do wezwania dołączono blankiet formularza PPF.
Jednocześnie poinformowano skarżącego, że wezwanie jest konieczne ponieważ wniosek skarżącego z dnia [...] września 2015 r. został sporządzony na nieobowiązującym wzorze formularza - niezawierającym oświadczenia narzucanego treścią art. 252 § 1a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nadto wezwano skarżącego do udokumentowania sytuacji majątkowej.
Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 30 września 2015 r. (z.p.o. – k. 22 akt sądowych).
W piśmie z dnia [...] października 2015 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że w ciągu ostatnich kilku tygodni mieli wraz z żoną wiele spraw rodzinnych związanych ze śmiercią bliskich. Nadto młodsze dziecko i żona skarżącego zachorowali. W tych okolicznościach skarżący stwierdził, że dokonanie przedmiotowej czynności "najzwyczajniej wyleciało mu z głowy".
Do ww. wniosku skarżący dołączył wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony na właściwym urzędowym formularzu oraz dokumenty dotyczące jego sytuacji finansowej.
Zgodnie z zarządzeniem z dnia 27 października 2015 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu poprzez przedłożenie dokumentów uprawdopodabniających okoliczności, na które powołuje się skarżący, wskazujące na brak winy skarżącego w uchybieniu terminowi (np. przedłożenie zaświadczenia lekarskiego, odpisu aktu zgonu, itp.), w terminie 7 dni, pod rygorem wydania rozstrzygnięcia jedynie na podstawie okoliczności przedstawionych w piśmie z dnia [...] października.
Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 13 listopada 2015 r. (z.p.o. – k. 51 akt sądowych) jednakże skarżący pozostawił je bez odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie z regulacją art. 86 § 1 tej ustawy jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Wymogi formalne wniosku o przywrócenie terminu zostały sprecyzowane w art. 87 § 1 - § 4 P.p.s.a., zgodnie z którym pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Przy ocenie czy uchybienie terminu było zawinione należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Skoro art. 86 § 2 P.p.s.a. stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, to należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (por. postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt I OZ 91/15 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpoznawanej sprawie wezwanie do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu doręczono skarżącemu w dniu 30 września 2015 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania tej czynności upłynął skarżącemu z dniem 7 października 2015 r.
Skarżący, wnosząc w piśmie z dnia [...] października 2015 r., o przywrócenie terminu do uzupełnienia ww. braku formalnego wskazał, że w ciągu ostatnich kilku tygodni mieli wraz z żoną wiele spraw rodzinnych związanych ze śmiercią bliskich. Nadto młodsze dziecko i żona skarżącego zachorowali. W tych okolicznościach skarżący stwierdził, że dokonanie przedmiotowej czynności "najzwyczajniej wyleciało mu z głowy".
Pomimo wezwania Sądu do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu poprzez przedłożenie dokumentów uprawdopodabniających okoliczności, na które powołuje się skarżący, wskazujące na brak winy skarżącego w uchybieniu terminowi (np. przedłożenie zaświadczenia lekarskiego, odpisu aktu zgonu, itp.), skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że podnoszone przez niego okoliczności faktycznie miały miejsce. Nie wykazał zatem, że uchybił terminowi bez swojej winy.
Co więcej stwierdzenie skarżącego, że złożenie formularza w terminie najzwyczajniej wyleciało mu z głowy powoduje, że trudno uznać, iż skarżący dołożył odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw a uchybienie terminu nastąpiło w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.