Uzasadnienie
Skarżący zgodnie wnieśli o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego.
Z ich oświadczeń wynika, że są małżeństwem, mieszkają razem i wspólnie utrzymują dwoje uczących się dzieci. Są właścicielami domu mieszkalnego. Utrzymują się z wynagrodzenia za pracę uzyskiwanego przez skarżącą a wynoszącego 2.686,31 zł oraz renty otrzymywanej przez skarżącego w wysokości 651,50 zł.
Wśród zobowiązań i stałych wydatków wymienili spłacany kredyt hipoteczny w dolarach ok. 300 zł oraz dwa kredyty zaciągnięte m.in. na studia córki oraz kredyt w zakładzie pracy. Do kosztów zaliczyli: leczenie i rehabilitacja ok. 1000 zł miesięcznie, opłaty za telefon 120 zł, woda 150 zł, prąd ok. 350 zł, gaz 500 zł, inny opał 1000 zł, utrzymanie córki na studiach ok 800 zł.
Sytuacja majątkowa i rodzinna skarżących była już przedmiotem analizy pod kątem spełnienia przesłanek przyznania prawa pomocy, w postępowaniu zakończonym wydaniem 13 września 2017 r. postanowienia o sygn. akt I SA/Go 342/17. Orzeczeniem tym, zwolniono skarżących od kosztów sądowych. Oznacza to, że L. i W.K. są zwolnieni, w niniejszym postępowaniu, od obowiązku uiszczania wszystkich wpisów i opłat kancelaryjnych. Zatem żądanie skarżących w tym zakresie jest całkowicie spełnione, a rozpoznanie tej części ich wniosku - zbędne.
Zgodnie z art. 249a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.") jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Skarżący wnieśli również o ustanowienie doradcy podatkowego.
W sytuacji gdy strona jest już zwolniona orzeczeniem od kosztów sądowych i składa wniosek o ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego, żądanie to należy potraktować jako wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym i rozpoznać zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Stosownie do treści tego przepisu, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W przypadku skarżących, na obecnym etapie postępowania zasadne jest ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Jak wskazano w ww. postanowieniu z 13 września 2017 r., z przedstawionych przez skarżących dokumentów oraz oświadczeń wynika, że nie mają oszczędności a ich stałe, podstawowe wydatki pochłaniają całość dochodów.
Z nadesłanych 23 stycznia 2018 r. formularzy PPF wynika, że sytuacja majątkowa skarżących nie uległa poprawie.
W tej sytuacji uznać należy, że skarżący nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zaś po wydaniu wyroku przez sąd I instancji skarżącym może być niezbędna pomoc profesjonalnego pełnomocnika.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 249a, art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.