Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r. pełnomocnik skarżącej wniósł skargę na decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego, wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia. W treści skargi strona skarżąca, powołując się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej - P.p.s.a.), zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Poza tym art. 61 § 5 P.p.s.a. stanowi, że postanowienie, o którym mowa w § 3, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
W judykaturze sądowoadministracyjnej przyjęte zostało stanowisko, iż warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich skonkretyzowanie w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. W interesie strony leży bowiem takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. akt I FSK 1223/17). Jednocześnie brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04).
W przedmiotowej sprawie skarżący nie uzasadnił w żaden sposób podniesionego żądania, nie wskazując, jak wykonanie zaskarżonej decyzji miałoby wywołać konsekwencje określone w powołanym przepisie. Na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania kwestionowanego aktu nie przywołał jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby potwierdzać istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania wobec niego trudnych do odwrócenia skutków. Strona podała jedynie, iż posiada złą sytuację finansową, która jest spowodowana między innymi zapaścią na rynku futrzarskim. Z kolei w postanowieniu 16 listopada 2021r. wydanym w sprawie o sygn. I SPP 81/21 Sąd wskazał m.in., że skarżąca Spółka posiada znaczny majątek, w tym środki trwałe o wartości ponad 4 mln zł, na które składają się głównie nieruchomości, ale także maszyny i urządzenia oraz środki transportu.
Zatem zarówno z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jak i z dokumentów zgromadzonych w postępowaniu nie wynika, jaka szkoda lub trudne do odwrócenia skutki mogą zostać spowodowane wykonaniem decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, niezbędne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04).
W związku z powyższym nie była możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji rzeczywiście spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bądź spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Nie może być tak, że Sąd w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu miałby się domyślać lub przewidywać, czy zajdzie realne niebezpieczeństwo powyższych zdarzeń oraz jakie będą ich następstwa.
W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.