Uzasadnienie
W dniu 14 lutego 2006 r. podatnicy T. i J.K., za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2006r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji - Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia [...] października 2005 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r.
Organ podatkowy, za pośrednictwem którego skarga została wniesiona, w dniu 16 marca 2006r., z powołaniem się na przepisy art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wydał decyzję Nr [...], w której uchylił w całości swoją decyzję (zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego), jak również poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz stwierdził nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w wysokości 257,30 zł.
Wskazana decyzja z dnia 16 marca 2006 r. wydana została w wyniku uznania przez Dyrektora Izby Skarbowej, iż skarga podatników T. i J.K. zasługuje w całości na uwzględnienie.
Jak wynika z uzasadnienia decyzji organ podatkowy po przeanalizowaniu zgłoszonych przez skarżących zarzutów, jak również z uwzględnieniem aktualnego orzecznictwa przyjął, że stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 83 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w 2002 r., wolne od podatku dochodowego były należności pieniężne wypłacone policjantom, żołnierzom i pracownikom cywilnym jednostek wojskowych użytych poza granicami państwa w celu udziału w konflikcie zbrojnym lub dla wzmocnienia sił państwa albo państw sojuszniczych, misji pokojowej, akcji zapobieżenia aktom terroru lub ich skutkom, a także należności pieniężne wypłacone żołnierzom, policjantom i pracownikom pełniącym funkcje obserwatorów w misjach pokojowych organizacji międzynarodowych i sił wielonarodowych. Ustawodawca nie dokonał przy tym żadnego rozgraniczenia wypłacanych należności pieniężnym i w związku z powyższym brak było podstaw prawnych by przyjmować, że w 2001 r. przysługujące żołnierzom pełniącym zawodową służbę poza granicami państwa, należności z tytułu pełnienia czynnej służby wojskowej na ostatnio zajmowanym w kraju stanowisku służbowym, nie podlegały zwolnieniu z opodatkowania. Dopiero bowiem z dniem 1 stycznia 2003 r. dokonano nowelizacji cyt. art. 21 ust. 1 pkt 83 dodając w jego treści wyraźnie, że zwolnienie nie ma zastosowania do wynagrodzeń za pracę oraz uposażeń i innych należności pieniężnych przysługujących z tytułu pełnienia służby na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.
Stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie 257,29 zł pozostaje w związku z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2006 r., Nr [...], w której uwzględniając żądanie skargi podatników organ II instancji stwierdził nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. w wysokości 2.262,00 zł. W zeznaniu podatkowym za 2002 r. małżonkowie K. dokonali odliczenia od podatku wydatków mieszkaniowych w wysokości 257,29 zł i kwota powyższa w związku ze zwolnieniem z opodatkowania przychodów uzyskanych przez T.K. w okresie służby poza granicami kraju nie była uwzględniona w podatku za rok 2002, zatem podlega odliczeniu w 2003 r. i stąd wynika wysokość stwierdzonej nadpłaty za 2003 r. w kwocie 257,30 zł.
W okolicznościach niniejszej sprawy oznaczało to uwzględnienie skargi podatnika w całości, stosownie do art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W tej sytuacji Dyrektor Izby Skarbowej przekazując Sądowi skargę T. i J.K. oraz akta sprawy wraz z odpowiedzią na skargę, zgłosił wniosek o umorzenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.
Skardze nadany został bieg, co polegało w szczególności na wezwaniu przez Sąd skarżących do złożenia oświadczenia, czy cofają skargę w związku z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2006 r., Nr [...].
W piśmie z dnia 12 kwietnia 2006 r., otrzymanym przez Sąd w dniu 14 kwietnia 2006 r., skarżący T. i J.K. poinformowali, że cofają skargę.
Sąd wziął zatem pod uwagę, iż w myśl art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie to wiąże sąd pod warunkiem, że nie zmierza ono do obejścia prawa lub nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, bowiem wówczas sąd musiałby uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne.
W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził, aby wystąpiły przesłanki do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne i w tej sytuacji przyjął, iż skarżący T. i J.K. dokonali skutecznego cofnięcia skargi.
Wobec powyższego, w związku z powołanym przepisem art. 60 oraz na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim.
sędzia WSA
Krystyna Skowrońska-Pastuszko