Uzasadnienie
B.D. wniósł skargę na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] czerwca 2018 r.
W piśmie z [...] sierpnia 2018 r. doprecyzował, że na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 poz. 1302; dalej P.p.s.a.) wnosi o wstrzymanie wykonalności zaskarżonych decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i ryzyka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podniósł, że jego aktualna sytuacja finansowa nie pozwala na uregulowanie tak znacznej kwoty finansowej jaka została określona w zaskarżonej decyzji, a prowadzenie postępowania egzekucyjnego może jedynie doprowadzić do pozbawienia go możliwości dalszego funkcjonowania i skutecznej ochrony praw. W konsekwencji istnieje realne ryzyko powstania nieodwracalnych skutków. Również istota wskazanych w skardze zarzutów uzasadnia wstrzymanie wykonalności zaskarżonych decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 P.p.s.a.) albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 P.p.s.a.).
Stosownie do brzmienia art. 61 § 5 cyt. ustawy postanowienie, o którym mowa w § 3, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych.
Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków, i to wnioskodawca - strona postępowania obciążona została obowiązkiem ich przedstawienia.
Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Tezy do art.
- 61. Wyd. V. Lex).
W rozpoznawanej sprawie z uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wynika, że skarżący niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków upatruje w aktualnej sytuacji finansowej, która jak twierdzi, nie pozwala mu na uregulowanie zaległości podatkowej.
W ocenie Sądu tak uzasadniony wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim podkreślić należy, że podane okoliczności powinny mieć charakter realny. Ocenić zaś sytuację strony można jedynie wówczas, gdy potwierdzi ona stosownymi dokumentami twierdzenia, na które się powołuje. Ogólnikowe stwierdzenie strony, że sytuacja finansowa nie pozwala mu na zapłatę długu, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń popartych dokumentacją źródłową dotyczącą jej kondycji majątkowej, nie może przynieść oczekiwanego przez nią rezultatu. Sąd nie ma bowiem możliwości porównania wielkości nałożonego obowiązku z sytuacją majątkową strony. Skarżący natomiast lakonicznie twierdzi tylko, że sytuacja finansowa nie pozwala na uregulowanie kwoty określonej w zaskarżonej decyzji, nie uszczegóławiając w jakikolwiek sposób tych danych.
W związku z czym, za czysto hipotetyczne należy uznać stwierdzenie strony, że prowadzenie postępowania egzekucyjnego może pozbawić go możliwości dalszego funkcjonowania i skutecznej ochrony praw.
Zaznaczyć również należy, że określenie w zaskarżonej decyzji zobowiązania podatkowego nawet w wysokiej kwocie, nie uzasadnia samo z siebie wstrzymania jej wykonania bowiem każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Trzeba jednak wskazać, że w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi strony, uiszczone już a nienależne zobowiązanie, będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, wynikających z wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżący podnosi również, że wniosek o wstrzymanie uzasadnia istota wskazanych w skardze zarzutów. Ten argument jest jednak chybiony, gdyż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności tego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14).
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.