Uzasadnienie
Skarżący J.G., działający przez pełnomocnika M.G. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2004 roku Nr [...].
W sprawie był następujący stan faktyczny.
Dnia [...] listopada 2002 roku J.G. złożył wniosek o wszczęcie postępowania w celu objęcia restrukturyzacją zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 rok w kwocie 4.477,50 zł.; za rok 20001 w kwocie 4.101,50 zł. oraz za miesiące 2002 roku: marzec w kwocie 98,20 zł. maj w kwocie 10.50 zł. w podatku od towarów i usług za miesiące wrzesień 2001 roku w kwocie 3.107,00 zł. październik 2001 roku w kwocie 2.924,00 zł. grudzień 2001 roku w kwocie 1.209 zł. styczeń 2002 roku w kwocie 198,00 zł.; luty 2002 roku w kwocie 1393,00 zł. marzec 2002 roku w kwocie 606,00 zł. kwiecień 2002 roku w kwocie 453,00 zł. oraz w podatku akcyzowym za miesiące październik 2001 roku w kwocie 1.571,00 zł. grudzień 2001 roku w kwocie 248,00 zł. Urząd Skarbowy, po rozpatrzeniu w/w wniosku wydał stronie stosownie do art. 18 ust. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców, w dniu [...] grudnia 2002 roku decyzje o warunkach restrukturyzacji nr [...], w której wskazał zaległości objęte restrukturyzacją jak i warunki które muszą być spełnione, aby po upływie roku od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji, zaległości podatkowe objęte restrukturyzacją mogły zostać umorzone w decyzji o zakończeniu restrukturyzacji.
Powyższą decyzję strona otrzymała za potwierdzeniem odbioru w dniu 10 grudnia 2002 roku.
Wraz z wnioskiem o wszczęcie restrukturyzacji J.G. zwrócił się również o rozłożenie na jedenaście rat opłaty restrukturyzacyjnej, uzasadniając swój wniosek utratą zdolności do konkurowania na rynku. Organ, niniejszy wniosek rozpatrzył pozytywnie wydając w dniu [...] grudnia 2002 roku decyzję Nr [...], w której ustalił jednocześnie terminy płatności oraz wysokość rat wraz z opłatą prolongacyjną.
W dniu [...] kwietnia 2004 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał decyzję NR [...] umarzające postępowanie restrukturyzacyjne.
Przyczyną wydania powyższego rozstrzygnięcia było nie spełnienie przez przedsiębiorcę wszystkich określonych wcześniejszą decyzją warunków:
Lnie przedstawiono w stosownym czasie informacji zawierającej podstawowe dane o bieżącej sytuacji finansowej przedsiębiorcy;
2.nie przedstawiono również informacji o spełnieniu warunków restrukturyzacji, o której mowa w art. 21 ust. la przedmiotowej ustawy;
3.mimo ciążącego na przedsiębiorcy obowiązku do terminowego składania deklaracji VAT-7.przedsiębiorca nie wykonywał go, co uniemożliwiło organowi podatkowemu dokonanie właściwej oceny w zakresie posiadania zaległości z tytułu należności wymienionych w art. 6 ust. l pkt l lit.a i lit. c oraz pkt 3, nieobjętych restrukturyzacją, a należących do jego właściwości.
Decyzja została doręczona skarżącemu dnia 23 kwietnia 2004 roku (zwrotne potwierdzenie odbioru potwierdziła żona)
Od powyższej decyzji J.G. działając przez pełnomocnika złożył dnia 11 maja 2004 roku odwołanie, w którym zażądał uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Organ II instancji badając dopuszczalność odwołania stwierdził iż zostało ono wniesione z uchybieniem 14- dniowego terminu, o którym mowa w art. 223§2 pkt l Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej wydał dnia [...] kwietnia 2004 roku zgodnie z art. 228 §1 pkt 2 w/w ustawy postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.
Na powyższe postanowienie pełnomocnik J.G. –M.G. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Poznaniu.
W skardze zarzuciła, iż wydane postanowienie jest krzywdzące, ponieważ przedmiotowa sprawę prowadził adwokat S.Z., któremu dostarczono wszystkie stosowne dokumenty i że to on powinien ponosić konsekwencje za nie dotrzymanie terminu do wniesienia odwołania. Ponadto pełnomocnik wniósł iż spełniono wszelkie warunki do tego, by otrzymać umorzenie zaległości restrukturyzacyjne, oraz wniósł o zrozumienie w sprawie.
Dnia 15 lipca 2004 roku pełnomocnik złożyła pismo uzupełniające do skargi o treści identycznej jak skarga, z adnotacją żądania przywrócenia terminu.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie mogła zostać uwzględniona, gdyż ostateczne postanowienie administracyjne może być uchylone jedynie w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, albo naruszenie przepisów procesowych, nie będące wszakże podstawą wznowienia postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa rozdział 15 - dotyczący kwestii odwołań.
Zgodnie z artykułem 223 w/w ustawy odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję w terminie czternastu dni od dnia doręczenia stronie decyzji. Adresatem odwołania jest więc organ odwoławczy, natomiast organ I instancji jest jedynie pośrednikiem w jego przekazaniu.
Zgodnie ze stanem faktycznym Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał dla Pana J.G. dnia [...] kwietnia 2004 roku decyzję Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego.
Decyzja została doręczona prawidłowo, to jest - pełnoletniemu domownikowi -żonie M.G. - dnia [...] kwietnia 2004 roku (dowód - zwrotne potwierdzenie odbioru; K-51).
Tym samym, w oparciu o treść art. 223 należy stwierdzić, iż ostateczny termin do wniesienia przez stronę środka zaskarżania minął 7 maja 2004 roku. Natomiast z przedłożonych akt administracyjnych wynika jednak, że odwołanie złożono cztery dni później - [...] maja 2004 roku; przez pełnomocnika J.G.- adwokata, który jak twierdzi żona – M.G. posiadał wszelkie niezbędne dokumenty do tego, by należycie poprowadzić sprawę jej męża. (pieczątka nadania na kopercie K-55)
Zgodnie z treścią art. 228 § l pkt 2 ustawy ordynacja podatkowa w wypadku ustalenia, że termin do wniesienia odwołania nie został dochowany, organ odwoławczy wydaje postanowienie o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania.
Stwierdzenie uchybienia terminowi do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Każde nawet nieznaczne przekroczenie terminu zobowiązuje organ odwoławczy do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Stanowisko to zostało wyrażone również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 06 czerwca 2003roku SA/Br 271/03.
Należy zaznaczyć, że decyzja wydana przez organ I instancji w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego, czyniła zadość dyspozycji wynikającej z art. 210 §1 pkt 7, ustawy ordynacja podatkowa, to znaczy zawierała prawidłowe pouczenie o trybie odwoławczym, wskazywała organ do którego należy wnieść odwołanie oraz termin w którym należy dokonać tej czynności.
W przypadku gdy strona wnosi odwołanie za pośrednictwem polskiej placówki pocztowej, o terminie jego złożenia decyduje wyłącznie data stempla pocztowego.
Ponadto, co należy zaznaczyć, iż w myśl art. 162 Ordynacji podatkowej w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Wymogiem jest, by jednocześnie z wniesieniem podania dopełnić czynności, dla której był określony termin. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, niedającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych. Dokonując oceny organ podatkowy winien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne, ocenić winę według obiektywnych mierników staranności.
W przedmiotowej sprawie pełnomocnik strony skarżącej wnosząc odwołanie z uchybieniem terminu nie przedłożył wraz z nim wniosku o jego przywrócenie - tym samym nie uprawdopodobniono braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia środka zaskarżenia.
Na zakończenie należy jeszcze zaznaczyć, iż co prawda pełnomocnik który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jak gdyby działał na własna rzecz, lecz to i tak strona ponosi ryzyko ujemnych skutków jego niestarannego zachowania się.
Nie podzielając zatem zarzutów podniesionych w skardze Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze z mianami) orzekł jak w sentencji.