Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2016 r., referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim zwolnił E.F. od kosztów sądowych i ustanowił dla niej doradcę podatkowego w sprawie ze skargi na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej.
Krajowa Izba Doradców Podatkowych pełnomocnikiem strony wyznaczyła doradcę podatkowego M.B..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, wyrokiem z dnia 25 stycznia 2017 r. oddalił skargę E.F. (pkt 1) i przyznał doradcy podatkowemu M.B. kwotę 4.428 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu obejmującą należy podatek od towarów i usług (pkt 2).
Wyznaczony pełnomocnik E.F. zwrócił się o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczono mu w dniu 23 lutego 2017 r.
W dniu 24 marca 2017 r. doradca podatkowy M.B. złożył do Sądu opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 25 stycznia 2017 r. Jednocześnie wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że nie zostały one zapłacone w żadnej części.
Sędzia sprawozdawca uznał, że ww. opinia została sporządzona z zachowaniem zasad należytej staranności.
Odpis ww. opinii wysłano do skarżącej w dniu 6 kwietnia 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu zostały określone w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r., nr 31, poz. 153). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. g) ww. rozporządzenia, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w pierwszej instancji, w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 200.000 zł, kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego wynosi 7.200 zł. Stosownie zaś do treści § 3 ust. 2 pkt 2 tego samego rozporządzenia, w drugiej instancji, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynagrodzenie pełnomocnika wynosi 50 % kwoty wynagrodzenia określonego w ust. 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy - 75% tej kwoty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Na tym etapie postępowania, udzielona Skarżącej pomoc prawna z urzędu, polegała na sporządzeniu przez doradcę podatkowego opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 25 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Go 381/16. Powinien on zatem otrzymać wynagrodzenie według stawki określonej w § 3 ust. 2 pkt 2 powołanego rozporządzenia. Ponieważ prowadził sprawę przed wydaniem orzeczenia przez Sąd pierwszej instancji, opłata wynosi 50% opłaty określonej w § 3 ust. 1 pkt 1 lit. g) rozporządzenia.
Nadto, stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłata ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 § 1 P.p.s.a. w zw. z § 3 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. g) oraz § 2 ust. 3 powoływanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r., orzeczono jak w postanowieniu.