Uzasadnienie
C. i V.K. (dalej również jako "Skarżący", "Strona"), reprezentowani przez doradcę podatkowego, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (powoływany dalej również jako "organ drugiej instancji", "DIAS", "organ odwoławczy") z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w całości decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej (dalej również jako "organ podatkowy") z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] (dalej również jako "decyzja ostateczna").
Z akt wynika następujący stan faktyczny.
Dyrektor Izby Skarbowej wydał w dniu [...] marca 2016 r. decyzję ostateczną nr [...] uchylającą w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] i określającą C. i V. małżonkom K. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 rok w kwocie 326.461,00 zł.
Na skutek wniesienia skargi na ww. decyzję ostateczną z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 28 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Go 185/16 oddalił skargę.
Następnie skarga kasacyjna wniesiona od ww. wyroku została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt II FSK 3401/16.
W dniu 15 stycznia 2020 r. do Izby Administracji Skarbowej wpłynął wniosek C. i V. małżonków K., reprezentowanych przez doradcę podatkowego, z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], którym wnieśli o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2016 r. nr [...].
W uzasadnieniu wniosku, powołując się na art. 240 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm. - dalej O.p.) oraz orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako TSUE) z dnia 16 października 2019 r. w sprawie C-189/18 w postępowaniu G. przeciwko N.. Strona podniosła, iż ma ono wpływ na treść ww. decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2016 r., bowiem w trakcie postępowania zakończonego ww. decyzją organ podatkowy posłużył się dowodami zgromadzonymi w innych postępowaniach.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wznowił, na wniosek Strony, postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2016 r.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił C. i V.K. uchylenia w całości ww. decyzji ostatecznej. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że mając na uwadze przepisy art. 240 § 1 pkt 11 O.p., treść ww. wyroku, treść wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...] stycznia 2020 r. oraz materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowym postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z dnia [...] marca 2016 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, iż ww. orzeczenie TSUE pozostaje bez wpływu na treść ww. decyzji ostatecznej, wobec czego uznał, że brak jest podstaw do jej uchylenia. Wskazał również, że ww. wyrok TSUE z dnia 16 października 2019 r. o sygn. akt C-189/18 odnosił się do ustawodawstwa węgierskiego, którego przepisy przewidywały wprost związanie ustaleniami faktycznymi oraz kwalifikacją prawną dokonaną w postępowaniu prowadzonym przez organy administracyjne względem dostawcy podatnika.
W stanie faktycznym sprawy osądzanej przez Trybunał, organ podatkowy uważał, że z uwagi na związanie ustaleniami faktycznymi i kwalifikacjami prawnymi zawartymi w ostatecznych decyzjach administracyjnych jest zwolniony z obowiązku przedstawiania dowodów oszustwa w postępowaniu toczonym przeciwko podatnikowi.
W polskich regulacjach prawnych zawartych w Ordynacji podatkowej brak jest przepisu przewidującego tego rodzaju rozwiązanie, a tym samym wyłączenie zasady równej mocy dowodowej środków dowodowych oraz zasady swobodnej oceny materiału dowodowego. Z uwagi na powyższe w ocenie organu rozważania Trybunału nie mogą zostać wprost przełożone na reguły polskich postępowań podatkowych oraz kontrolnych.
Na gruncie polskiej procedury podatkowej decyzja wydana względem kontrahenta podatnika, jak i ewentualne dowody zgromadzone w toku postępowania prowadzonego względem kontrahenta nie są wiążące dla organu prowadzącego postępowanie względem podatnika. Dowody tego rodzaju podlegają regule swobodnej oceny.
Ponadto organ podkreślił, że z orzeczenia Trybunału wynika, iż prawo do obrony nie ma charakteru absolutnego. Prawo to może być ograniczone z uwagi na w szczególności ochronę poufności lub tajemnicy zawodowej, życia prywatnego osób trzecich, ich danych osobowych lub skuteczności działania represyjnego.
Organ wskazał, że w przepisach O.p. prawo do obrony zagwarantowane w szczególności przepisami art. 123, art. 178, art. 200 O.p. także nie ma charakteru absolutnego. Organy podatkowe, dowody zawierające indywidualne dane na temat innych podatników niż strona postępowania, a więc objęte w szczególności tajemnicą skarbową, jeśli jest to możliwe – udostępniają stronie postępowania do zapoznania po zanonimizowaniu danych wrażliwych. W aktach przedmiotowej sprawy znajdują się zanonimizowane dokumenty.
Orzeczenie TSUE z dnia 16 października 2019 r. w sprawie C-189/18 odnosi się do ustawodawstwa węgierskiego, które przewidywało zapoznanie przez organ podatkowy strony postępowania z dowodami poprzez sporządzone streszczenie tych dowodów, a nie z zanonimizowanym dowodem.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił, iż streszczenie danego dokumentu (dowodu) nie sposób utożsamiać z jego zanonimizowaniem, gdyż w przypadku anonimizacji organ utajnia jedynie elementy wrażliwe, nie ingerując w żaden sposób ani w formę, ani w jawną treść dowodu.
W stanie faktyczno-prawnym przedmiotowej sprawy w ocenie organu brak jest podstaw do konstatacji, iż organy podatkowe naruszyły jakiekolwiek przepisy prawa gwarantujące Stronie prawo do obrony w toku postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] marca 2016 r.
Organ wskazał, że sam powołany przez Stronę fakt, iż decyzja ostateczna będąca przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania wydana została w oparciu m.in. o dowody odnoszące się do kontrahentów Strony, nie przesądza o jakimkolwiek naruszeniu prawa i bynajmniej nie można w tym zakresie powoływać się na wyrok TSUE powołany we wniosku o wznowienie.
Organ ponadto podkreślił, że Strona miała możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w postępowaniu podatkowym zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej jak i włączonym do niego materiałem zgromadzonym w postępowaniu kontrolnym.
Z akt przedmiotowej sprawy nie wynika, aby na jakimkolwiek etapie postępowania organy podatkowe uniemożliwiły Stronie zapoznanie się z gromadzonym materiałem dowodowym. Pełnomocnik Strony sporządzał w toku postępowania kopie niektórych z dowodów zgromadzonych w sprawie. Na żadnym etapie postępowania Strona nie podnosiła zarzutu, jakoby nie została przez organy podatkowe zapoznana z całością materiału dowodowego.
Od ww. decyzji C. i V.K., reprezentowani przez doradcę podatkowego, wnieśli odwołanie, w którym wnioskowali o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2020 r. w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Pełnomocnik Strony skarżącej podnosił, iż w trakcie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] marca 2016 r. organ podatkowy posłużył się dowodami zgromadzonymi w innych postępowaniach, zatem orzeczenie TSUE ma wpływ na treść wydanej decyzji. Wskazał, iż pomimo wykorzystania w postępowaniu informacji dotyczących innych podmiotów, organ nie uznał za zasadne uchylenia wskazanej we wniosku decyzji ostatecznej i umorzenia lub uzupełnienia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania i zebranego w sprawie materiału dowodowego, decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2020 r.
Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji słusznie zauważył, że ww. orzeczenie TSUE odnosiło się do ustawodawstwa węgierskiego, którego przepisy przewidywały wprost związanie ustaleniami faktycznymi oraz kwalifikacją prawną dokonaną w postępowaniu prowadzonym przez organy administracyjne względem dostawcy podatnika.
W ocenie organu drugiej instancji w przedmiotowej sprawie granice swobodnej oceny dowodów oraz wskazania wynikające z orzeczenia TSUE nie zostały przekroczone przez organ orzekający w decyzji ostatecznej, ani przez organ I instancji orzekający w sprawie wznowienia postępowania z wniosku Strony i nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń.
Odnosząc się do zarzutu odwołania, iż w postępowaniu prowadzonym wobec Strony wykorzystano informacje dotyczące innych podmiotów organ odwoławczy stwierdził, że w ww. postępowaniu jednym z dowodów była decyzja z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] wydana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego kończąca postępowanie w sprawie podatku od towarów i usług za lata 2009-2011 prowadzone wobec R.K. będącego kontrahentem C.K. Decyzja ta była przekazana Naczelnikowi Urzędu Skarbowego wraz z kserokopią protokołu kontroli wraz z załącznikami. Atka przedmiotowej sprawy zawierają także m.in. dowody pochodzące z innych powiązanych postępowań administracyjnych dotyczących kontrahentów Strony. Oprócz nich organ zebrał też inne dowody w sprawie, jak np. przesłuchania świadków i Strony.
Organ drugiej instancji wskazał, że decyzja wydana względem kontrahenta podatnika, jak i ewentualne dowody zgromadzone w toku postępowania prowadzonego względem kontrahenta nie są wiążące dla organu prowadzącego postępowanie względem podatnika.
W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że zarówno treść przepisów art. 180 ust. 1 i art. 181 O.p., jak i dyrektywa interpretacyjna wynikająca z wyroku TSUE, wydanego w sprawie C-189/18, nie budzą wątpliwości odnośnie dopuszczalności posługiwania się przez organy podatkowe prowadzące postępowanie dowodami pochodzącymi z innych postępowań podatkowych, a także postępowań w sprawach karnych, czy karnych skarbowych.
Ponadto organ drugiej instancji stwierdził, że dokumenty uzyskane od innych organów podatkowych nie stanowiły jedynego materiału dowodowego, na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie. W trakcie postępowania organy podatkowe przeprowadziły szereg dowodów bezpośrednich związanych z transakcjami łączącymi Stronę postępowania z kontrahentami.
W ocenie organu odwoławczego nienaruszony został jakikolwiek przepis prawa w związku z faktem, iż Strona nie została zapoznana z aktami sprawy w trybie art. 200 O.p., skoro Strona nie wyraziła woli zapoznania się z nimi. Strona sama zrezygnowała z przysługującego jej prawa, tym samym ta okoliczność nie może obciążać organów.
Organ odwoławczy podkreślił, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną organy dysponowały dostateczną ilością dowodów, których łączna ocena przemawia za prawidłowością stanowiska organów. Przeprowadzone postępowanie dowodowe spełnia wymagania określone w art. 122 i art. 187 § 1 O.p., a zgromadzony materiał dowodowy umożliwiał ustalenie rzeczywistego przebiegu zdarzeń. W ocenie organu odwoławczego organy podatkowe dokonały wnikliwej, wszechstronnej oceny wszystkich zebranych dowodów i okoliczności z nich wynikających, oceniając je we wzajemnej łączności, uwzględniając wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inną, stosowały reguły logiki i doświadczenia życiowego.
Zdaniem DIAS działania organów podatkowych w ww. postępowaniu nie uchybiły żadnym przepisom obowiązującego prawa, ani też postanowieniom ww. orzeczenia TSUE. Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż zarzut Strony dotyczący braku uzupełnienia materiału dowodowego prze organ I instancji w postępowaniu wznowieniowym jest bezzasadny. Postępowanie wznowieniowe ma charakter szczególny i ogranicza się do zbadania zasadności przesłanek wznowienia postępowania, nie może zatem służyć ponownemu merytorycznemu rozpatrzeniu sprawy.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na powyższą decyzję złożyli C. i V.K., działając przez doradcę podatkowego, zarzucając nieuprawnioną odmowę uchylenia w całości decyzji ostatecznej pomimo zaistnienia przesłanek, o których mowa art. 240 § 1 pkt 11 O.p. czym naruszono art. 245 § 1 pkt 1 O.p. Wskazując na powyższe, Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji a także poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu skargi Skarżący podnieśli, że w związku z tym, iż w trakcie postępowania zakończonego decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], organ podatkowy posłużył się dowodami zgromadzonymi w innych postępowaniach, a organ odwoławczy pomimo uchylenia decyzji nadal opierał się na dowodach zgromadzonych w innych postępowaniach, zdaniem Skarżących orzeczenie TSUE ma wpływ na treść wydanej decyzji, a także zgodnie z art. 245 § 1 pkt 1 O.p. stanowiło podstawę do uchylenia pierwotnej decyzji.
Strona skarżąca podniosła, że w reakcji na ich wniosek wznowiono postępowanie w niniejszej sprawie, jednak mimo iż w ww. postępowaniu wykorzystano informacje dotyczące innych podmiotów, organ nie uznał za zasadne uchylenia wskazanej we wniosku decyzji i umorzenia postępowania lub uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie. Organ odwoławczy poparł to stanowisko, z czym strona Skarżąca się nie zgadza.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się niezasadna.
Przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu jest to, czy organy podatkowe zasadnie odmówiły stronie skarżącej uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w sprawie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r., wobec stwierdzenia braku zaistnienia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma wpływ na treść wydanej decyzji.
W myśl zaś art. 241 § 1 pkt 2 O.p., wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Orzeczeniem TSUE, które zdaniem skarżących ma wpływ na treść wydanej decyzji jest wyrok TSUE z 16 października 2019 r., sygn. akt C-189/18 (Dz.U.UE.C.2019/423/8). Publikacja sentencji przedmiotowego orzeczenia nastąpiła w dniu [...] grudnia 2019 r., zatem skarżący złożyli wniosek w terminie.
W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że wpływ orzeczenia TSUE na decyzję podatkową - w rozumieniu wskazanym w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. - zachodzi wówczas, gdy orzeczenie to oddziałuje na nią w sposób na tyle istotny, że wymusza odmienne rozstrzygnięcie sprawy podatkowej od przyjętego w decyzji ostatecznej. W wyroku z dnia 25 lipca 2017 r. sygn. akt I FSK 513/17 (wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał, że w przepisie tym chodzi o taką sytuację, w której decyzja ostateczna została wydana z zastosowaniem przepisów prawa krajowego, będących implementacją do porządku krajowego norm unijnych lub bezpośrednio norm prawa unijnego, przy ich wykładni, której wadliwość wykazał Trybunał Sprawiedliwości w orzeczeniu wydanym już po dniu, w którym decyzja stała się ostateczna.
Wadliwość ta ma być przy tym tego rodzaju, że uwzględnienie wykładni przedstawionej przez TSUE wymusiłoby wydanie odmiennego rozstrzygnięcia. Taki pogląd został również przedstawiony m.in. w wyroku NSA z dnia 29 września 2016 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 477/15, w którym zawarta jest teza, że: "(...) art. 240 § 1 pkt 11 O.p., w świetle wykładni funkcjonalnej i systemowo-wewnętrznej, należy rozumieć w ten sposób, że jego przedmiotem jest to orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które jako precedensowe wskazuje na wykładnię określonych norm prawa unijnego, rzutujących na praktykę stosowania przepisów krajowych, stanowiących podstawę wydania decyzji, będącej przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania".
W świetle powyższego, podstawę wznowienia postępowania w oparciu o art. 240 § 1 pkt 11 O.p. nie stanowi zatem każde orzeczenie TSUE, lecz tylko takie, które jako pierwsze wskazuje na konieczność innej wykładni, a tym samym zastosowania przepisu krajowego stanowiącego podstawę wydania decyzji będącej przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania. Inne rozumienie tego przepisu pozostawałoby w sprzeczności z wyjątkowym charakterem instytucji wznowienia postępowania oraz związaną z nim zasadą trwałości decyzji wynikającą w art. 128 O.p.
Należy przy tym również podkreślić, że w postępowaniu wznowieniowym nie prowadzi się od nowa w całości postępowania wymiarowego. Postępowanie wznowieniowe nie jest bowiem powtórnym, merytorycznym rozpoznaniem sprawy, lecz badaniem, czy istnieje przesłanka wznowienia, a jeżeli tak, czy jest ona na tyle istotna, że ma wpływ na odmienne rozstrzygnięcie (wyrok NSA z 1 lipca 2015 r. sygn. akt I FSK 63/08).
W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji było prawidłowe. Powołane we wniosku o wznowienie postępowania orzeczenie TSUE z 16 października 2019 r. sygn. akt C-189/18 nie miało wpływu na treść decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2016 r., które skutkowałoby jej uchyleniem.
Po pierwsze, nie miało, bo nie wprowadziło takich wyników wykładni zastosowanych w sprawie przepisów, które nie byłyby znane organowi rozstrzygającemu sprawę. Zaprezentowana w przedmiotowym wyroku TSUE wykładnia zasady poszanowania prawa do obrony stanowi bowiem kontynuację wykładni przedstawionej w wyroku z dnia 9 listopada 2017 r. sygn. akt C-298/16 (LEX nr 2390647), w którym wskazano, że jednostka powinna mieć umożliwiony, na swój wniosek, dostęp do informacji i dokumentów, znajdujących się w aktach sprawy administracyjnej i podlegających uwzględnieniu przez organ publiczny w celu wydania decyzji, chyba że względy interesu ogólnego uzasadniają ograniczenie dostępu do tych informacji i dokumentów. W wyroku stanowiącym podstawę wznowienia postępowania w niniejszej sprawie, TSUE w sposób tożsamy interpretuje tę zasadę w kontekście dostępu strony do akt sprawy, tak więc orzeczenie to nie wykazuje waloru precedensowego w tej kwestii. TSUE podkreśla, że orzecznictwo w tym zakresie jest ugruntowane.
Po drugie, organy zasadnie wskazały na kontekst prawny w jakim wydawane było powołane przez skarżących orzeczenie TSUE. Trybunał oceniał wówczas gwarancje procesowe podatnika, w tym jego prawo do obrony, na gruncie prawa węgierskiego, którego przepisy przewidywały wprost związanie ustaleniami faktycznymi oraz kwalifikacją prawną dokonaną w postępowaniu prowadzonym przez organy administracyjne względem dostawcy podatnika. Z tego powodu węgierski organ podatkowy uznał, że jest zwolniony z obowiązku przedstawiania dowodów oszustwa w postępowaniu toczonym przeciwko skarżącemu podatnikowi i zapoznał go w sposób pośredni tylko z częścią dowodów zgromadzonych w sprawie jego kontrahenta oraz przedstawił je w formie streszczenia. Taką praktykę organów podatkowych TSUE ocenił jako naruszającą m.in. zasadę poszanowania prawa do obrony i ustanowionego w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - prawa do rzetelnego procesu.
W ocenie WSA w Gorzowie Wlkp. w składzie rozpoznającym sprawę spółki, wykładnia sformułowana przez TSUE w sprawie G. nie stanowiła normatywnego novum w odniesieniu do przepisów stanowiących podstawę wydania ostatecznej decyzji wymiarowej. Jak prawidłowo zauważono w zaskarżonej decyzji, w polskiej procedurze podatkowej brak jest analogicznego związania. Na mocy art. 122 i art. 187 § 1 O.p., na organy został nałożony obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest nie tylko zebranie istotnych dla sprawy dowodów, ale również ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ powinien dokonać na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 O.p.).
Dowodem jest przy tym wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.). Szczególnie podkreślić należy, że stosownie do zasady swobodnej oceny dowodów, organy podatkowe nie są skrępowane regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów; orzekają na podstawie własnego przekonania, popartego zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Zasada ta nakłada również na organy obowiązek oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów, każdego z nich z osobna i we wzajemnym ich związku. Aby w ramach owej swobody nie zostały jednak przekroczone granice dowolności, organ podatkowy powinien m.in. kierować się prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy, wszechstronności oceny.
W ocenie Sądu, w postępowaniu podatkowym zakończonym decyzją ostateczną z dnia [...] marca 2016 r. nie stwierdzono naruszenia ww. praw procesowych. Organy przeprowadziły bowiem szerokie postępowanie dowodowe, gromadząc zgodnie z prawem wszystkie dostępne i przydatne dla rozstrzygnięcia dowody, m.in. księgi i ewidencje podatkowe, deklaracje, faktury, umowy, wyciągi rachunków bankowych, protokoły przesłuchania strony, świadków, protokoły z kontroli, czynności sprawdzających, a po dokonaniu ich analizy i oceny w ramach swobodnej oceny dowodów, wskazały, które uznały za wiarygodne, a którym i dlaczego takiej wiarygodności odmówiły. W toku kontroli podatkowej i postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego m.in. przeprowadził czynności sprawdzające.
Ponadto na zasadzie prawa pomocy, zwrócił się do innych organów podatkowych o przeprowadzenie przesłuchania świadków, czynności sprawdzających, kontroli doraźnych lub kontroli podatkowych u kontrahentów skarżącego i podmiotów trzecich mających związek z transakcjami gospodarczymi przeprowadzonymi przez skarżącego, czy udzielenie informacji na temat tych podmiotów, przy czym, były to działania dokonywane w ramach kontroli podatkowej i postępowania podatkowego prowadzonego wobec skarżącego, a nie jego kontrahentów. Co więcej, wszystkie ww. dowody, zarówno te pozyskane od innych organów podatkowych, jak i te bezpośrednio przeprowadzone przez organ podatkowy prowadzący sporne postępowanie, znajdują się w aktach przedmiotowej sprawy i wszystkie one podlegały ocenie organów podatkowych, jak i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w ramach kontroli sądowoadministracyjnej decyzji ostatecznej (wyrok z 28 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Go 185/16).
Ponadto, na każdym etapie postępowania skarżący mieli do nich dostęp, mogąc się z nimi zapoznać. W szczególności organy podatkowe dopełniły ciążącego na nich obowiązku wynikającego z art. 200 § 1 O.p. Zarówno Naczelnik Urzędu Skarbowego (pismo z dnia [...] października 2015 r. nr [...]), jak i Dyrektor Izby Administracji Skarbowej na etapie postępowania odwoławczego (pismo z [...] lutego 2016 r. nr [...]), przed wydaniem decyzji, zawiadomili Stronę o możliwości wypowiedzenia się i zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym.
Podkreślić także należy, że skarżący skorzystali z przysługującemu mu prawa do obrony. Pismem z [...] listopada 2015 r. ich pełnomocnik skorzystał z możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego.
Wbrew zatem wywodom skargi, brak było podstaw do uchylenia wskazanej we wniosku o wznowienie decyzji ostatecznej i odmiennego rozstrzygnięcia sprawy, z uwagi na naruszenie gwarantowanych praw procesowych skarżących, w szczególności tych wskazanych w wyroku TSUE z dnia z 16 października 2019 r. sygn. akt C-189/18. Trudno bowiem mówić o ograniczeniu czy pozbawieniu praw strony, w sytuacji, gdy strona sama, z własnej woli, nie korzysta ze swoich praw.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.