Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.z 4 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Go 393/20

Uzasadnienie

J.M. (dalej jako: Strona, Skarżący, Podatnik), działający przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej jako: organ II instancji, organ odwoławczy, DIAS) nr [...] z dnia [...] września 2020 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego (organ I instancji, organ podatkowy) z dnia [...] marca 2020 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej wraz z J Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji (dalej jako: Spółka) oraz drugim członkiem zarządu tej Spółki, tj. P.J., odpowiedzialności podatkowej J.M. jako członka zarządu Spółki J w likwidacji za:

1. - zaległości podatkowe ww. Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych (płatnik) za październik 2018 r. w kwocie 1.390,30 zł,
2. - odsetki za zwłokę naliczone od terminu płatności tej zaległości do dnia wydania decyzji w kwocie 147,00 zł,
3. - koszty postępowania egzekucyjnego w kwocie 72,41 zł.

Z akt wynika następujący stan faktyczny.

W dniu [...] stycznia 2020 r. organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie solidarnej odpowiedzialności podatkowej Strony skarżącej jako byłego członka zarządu J Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji za zaległości podatkowe ww. Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych (płatnik) za październik 2018 r.

Organ I instancji ustalił, iż w dniu przekształcenia się zobowiązania podatkowego w zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób fizycznych za październik 2018r., J.M. pełnił funkcję Prezesa Zarządu Spółki. Jak ustalono w toku postępowania, Spółka została zawiązana umową z dnia [...] czerwca 2017 r. Zgodnie z informacją odpowiadającą odpisowi pełnemu Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r., Prezesem Zarządu został J.M., członkiem zarządu P.J.. Dnia [...] lutego 2019 r. Zgromadzenie Wspólników podjęło uchwałę o rozwiązaniu Spółki. Likwidatorami Spółki z o.o. J zostali P.J. i J.M.. Zmian wpisów w KRS dokonano [...] kwietnia 2019 r. Tym samym termin płatności zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za październik 2018 r., upłynął w okresie sprawowania przez J.M. funkcji Prezesa Zarządu przedmiotowej Spółki. W toku postępowania organ I instancji ustalił również, iż w dniu upływu terminu płatności w/w zobowiązania podatkowego funkcję członka zarządu Spółki oprócz J.M. pełnił również P.J..

Dlatego też odrębnymi postanowieniami z dnia [...] stycznia 2020 r. organ podatkowy wszczął postępowania w sprawie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności w/w członka zarządu za zaległości w/w Spółki wobec Skarbu Państwa oraz odsetki od tych zaległości i koszty postępowania egzekucyjnego. Postępowania wobec drugiego członka zarządu wszczęto mając na uwadze, że każdy z członków zarządu jako dłużnik solidarny odpowiada za zaległości firmy do pełnej wysokości.

Wspólnicy Spółki z o.o. J w osobach J.M. i P.J. w dniu [...] lutego 2019 r. podjęli uchwałę o likwidacji spółki. Likwidatorami zostali wspólnicy.

Brak wpłaty kwoty podatku wykazanego w deklaracji rocznej PIT-4R za 2018 r. spowodował, że organ I instancji na podstawie tytułu wykonawczego o nr: [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. wszczął postępowanie egzekucyjne skierowane do majątku Spółki.

Egzekucja prowadzona wobec majątku Spółki na podstawie w/w tytułu wykonawczego obejmującego zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za październik 2018 r. oraz działania podjęte w poszukiwaniu majątku Spółki, który mógłby posłużyć do zaspokojenia przedmiotowych zaległości, okazały się bezskuteczne.

Decyzją z dnia [...] marca 2020 r. organ I instancji orzekł o solidarnej wraz z J Spółka z o.o. w likwidacji oraz drugim członkiem zarządu tej Spółki, tj. P.J., odpowiedzialności podatkowej J.M. jako członka zarządu Spółki J w likwidacji za zaległości podatkowe ww. Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych (płatnik) za październik 2018 r. w kwocie 1.390,30 zł, odsetki za zwłokę naliczone od terminu płatności tej zaległości do dnia wydania decyzji w kwocie 147,00 zł oraz koszty postępowania egzekucyjnego w kwocie 72,41 zł.

Naczelnik Urzędu Skarbowego wykazał ciążące na nim przesłanki pozytywne warunkujące wydanie decyzji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności J.M. za zaległości J Spółka z o.o. w likwidacji z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za październik 2018 r. Wykazano bowiem istnienie zaległości podatkowej Spółki, fakt sprawowania przez J.M. funkcji Prezesa Zarządu Spółki w okresie, kiedy przypadał termin płatności oraz bezskuteczność egzekucji z majątku Spółki.

Strona nie wykazała jakiejkolwiek z przesłanek wyłączających odpowiedzialność przewidzianych w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a i b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej jako: O.p.). W toku postępowania J.M. nie powoływał się na jakąkolwiek okoliczność przewidzianą w w/w przepisie, która wyłączałaby jego odpowiedzialność za zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za październik 2018 r., ciążące na J Spółka z o.o. w likwidacji.

Organ I instancji stwierdził, że przeprowadzona analiza stanu finansów Spółki, w kontekście przesłanki upadłości przewidzianej w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2017 r., poz. 2344 ze zm., dalej jako: P.u.), nie upoważnia do stwierdzenia, by na reprezentantach Spółki ciążył obowiązek zgłoszenia wniosku o upadłość z powodu zaistnienia tej przesłanki w latach 2017, 2018. Ze złożonych przez Spółkę z o.o. J sprawozdań finansowych wynika, że wartość majątku spółki przekraczała wartość jej zobowiązań. Za 2017 r. Spółka osiągnęła zysk netto w kwocie 22.772,05 zł, który przeznaczyła na kapitał zapasowy. Za 2018 r. Spółka osiągnęła zysk netto w kwocie 989.148,90 zł. Zgodnie z Uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników o sposobie przeznaczenia zysku, wspólnicy postanowili zysk netto za 2018 r. w kwocie 989.148,90 zł przeznaczyć na dywidendę.

Po przeprowadzeniu analizy dokumentów zgromadzonych w toku postępowania organ podatkowy uznał, iż wniosek o ogłoszenie upadłości powinien być złożony z uwagi na stan niewypłacalności spółki zaistniały z powodu utraty zdolności do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Organ I instancji wskazał, że pierwsze znane organowi podatkowemu, nadal nieuregulowane zaległości w płatnościach J Spółka z o.o. w likwidacji, wynikają z tytułu nie zapłacenia podatku od towarów i usług za listopad 2017 r. Spółka w sposób trwały zaprzestała wykonywania wymagalnych zobowiązań, ponieważ nie uiściła również podatku dochodowego od osób prawnych za 2018 r. i 2019 r., podatku dochodowego od osób fizycznych za październik 2018 r., zryczałtowanego podatku od innych przychodów za styczeń i od kwietnia do grudnia 2018 r., podatku od towarów i usług za czerwiec i od sierpnia do grudnia 2017 r., od stycznia do września 2018 r. i od stycznia do kwietnia 2019 r. Z uwagi na to, że stan niewypłacalności powstaje z chwilą nieuregulowania w terminie określonym ustawą lub umową drugiego z kolei zobowiązania organ podatkowy przyjął, że stan niewypłacalności Spółki zaistniał już w dniu upływu terminu płatności zobowiązania z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego za styczeń 2018r.

Wynika z powyższego, iż dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, ponieważ opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekroczyło trzy miesiące. Z uwagi na to, że termin na zgłoszenie wniosku o upadłość wynosi trzydzieści dni od dnia, w którym nastąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, to tym samym organ podatkowy przyjął, że "właściwy czas" w rozumieniu art. 116 § 1 pkt 1 lit a) O.p., w którym Zarząd Spółki w osobie m.in. J.M. powinien złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki, przypadał w czerwcu 2018 r. Jednakże wniosek o upadłość nie został zgłoszony ani we wspomnianym okresie ani też w okresie późniejszym, co organ podatkowy ustalił na podstawie informacji z dnia [...] stycznia 2020 r. uzyskanej z Sądu Rejonowego Wydział Gospodarczy.

W toku postępowania organ podatkowy nie stwierdził, by J.M. nie ponosił winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość Spółki z o.o. Przedsiębiorstwo kierowane przez J.M. prowadziło działalność w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jako osoba prawna zobowiązane było do dokonywania czynności procesowych przez organy uprawnione do działania w jego imieniu.

Zdaniem organu I instancji J.M. powinien być osobą zorientowaną w finansach Spółki nie tylko z uwagi na pełnione w niej funkcje zarządcze, ale również jak ustalono na podstawie informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców KRS będąc jednym z jej udziałowców. Łączenie funkcji właścicielskich z zarządzającymi w stosunku do tego samego podmiotu gospodarczego każe przypuszczać, że z uwagi na realizację celu, dla którego wspólnicy powołali spółkę tj. prowadzenia działalności gospodarczej nastawionej na zysk, znajomość finansów spółki powinna być doskonale znana osobie piastującej funkcje w jej zarządzie i będącej zarazem jej wspólnikiem.

Na podstawie powyższego organ podatkowy uznał, że nie zaistniały okoliczności uwalniające J.M. od odpowiedzialności podatkowej za zaległości ciążące na Spółce, z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za październik 2018 r.

Od powyższej decyzji Strona, pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r. wniosła odwołanie, w którym podważyła zasadność wydanego orzeczenia.

Mając na uwadze treść pisma z dnia [...] kwietnia 2020 r. adwokata E.J.T. zatytułowanego jako "Pismo w sprawie odwołania od trzech decyzji (...) z dnia [...] marca 2020 r. doręczonych w dniu 26 marca 2020 r." oraz przesłanego przez Stronę - pocztą elektroniczną - skanu pełnomocnictwa udzielonego w dniu 16 stycznia 2020 r. dla adwokata E.J.T., z którego nie wynikało w sposób jasny, że obejmuje ono upoważnienie do reprezentowania Strony przed Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej w postępowaniu odwoławczym, zatem - pismem z dnia [...] lipca 2020 r. organ II instancji wezwał E.J.T. do przedłożenia oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa, upoważniającego do reprezentowania Skarżącego w przedmiotowym postępowaniu odwoławczym, ze wskazaniem adresu do dokonywania doręczeń pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

W dniu 15 lipca 2020 r. do Izby Administracji Skarbowej wpłynęło pełnomocnictwo szczególne udzielone E.J.T. przez Skarżącego do reprezentowania jego osoby w postępowaniu odwoławczym. Zgodnie z oświadczeniem E.J.T. złożone pełnomocnictwo szczególne na druku PPS-1 dotyczy także innych postępowań podatkowych tego Podatnika, w szczególności spraw o następujących numerach [...].

Decyzją z dnia [...] września 2020 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W ocenie DIAS wskazane w art. 116 O.p. przesłanki, niekwestionowane przez Skarżącego, zostały wyczerpane w przedmiotowym postępowaniu oraz zasadnie i wszechstronnie wykazane w zaskarżonej decyzji. J spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji posiada nieuregulowaną zaległość podatkową z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych (płatnik) za październik 2018 r. waz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego, egzekucja z majątku ww. podmiotu jest bezskuteczna, a Skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki od dnia [...] czerwca 2017 r. do dnia [...] lutego 2019 r., w którym Zgromadzenie Wspólników Spółki podjęło uchwałę o rozwiązaniu Spółki J i postawieniu jej w stan likwidacji oraz powołaniu likwidatorów Spółki w osobach Skarżącego i P.J..

Podjęte przez organ I instancji czynności egzekucyjne i zastosowane środki w celu zaspokojenia zaliczki na podatek dochodowy PIT-4R za października 2018 r. wykazały bezskuteczność egzekucji skierowanej do majątku Spółki J. Istotne w przedmiotowej sprawie były podejmowane przez organ egzekucyjny czynności mające na celu ustalenie składników majątkowych oraz uzyskania środków pieniężnych w związku z prowadzoną egzekucją. W trakcie prowadzonej egzekucji organ egzekucyjny nie ograniczał się do jednego sposobu egzekucji, lecz poszukiwał składników majątkowych mogących stanowić źródło środków pieniężnych na zaspokojenie należności podatkowych. Prowadzone postępowanie egzekucyjne wobec ww. Spółki nie doprowadziło do wyjawienia ruchomego lub nieruchomego majątku dłużnika, z którego możliwe byłoby prowadzenie egzekucji. Nie ustalono żadnych składników majątkowych pozwalających na skuteczne przeprowadzenie egzekucji. Na powyższe wskazuje materiał dowodowy z prowadzonego postępowania egzekucyjnego z którego wynika, że Spółka J nie jest właścicielem ruchomości czy nieruchomości.

Mając na uwadze fakt, że postępowanie egzekucyjne nie doprowadziło do zaspokojenia dochodzonych należności podatkowych postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2019 r. organ I instancji umorzył prowadzone wobec Spółki J postępowanie egzekucyjne, na podstawie wystawionego w dniu [...] kwietnia 2019 r. tytułu wykonawczego nr [...]. W uzasadnieniu ww. postanowienia stwierdzono, że zobowiązana Spółka J nie posiada obecnie żadnego majątku pozwalającego na zaspokojenie roszczeń wierzyciela. Egzekucja z rachunków bankowych okazała się bezskuteczna. Umorzenie postępowania egzekucyjnego jest natomiast zasadne, gdyż w egzekucji nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

DIAS stwierdził, że prawidłowo przyjęto, że J.M. był członkiem dwuosobowego zarządu Spółki J zarówno w czasie w którym powstało przedmiotowe zobowiązanie podatkowe ww. Spółki jak i w okresie, w którym upływał termin płatności przedmiotowego zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych (płatnik) za październik 2018 r. oraz egzekucja z majątku Spółki J okazała się bezskuteczna. Natomiast jeżeli chodzi o okoliczności wystąpienia przesłanek wyłączających odpowiedzialność członka zarządu Spółki J, to oceniając całość zgromadzonego w sprawie materiału organ odwoławczy nie uznał, że Strona wykazała w sposób obiektywny ich istnienie.

Strona nie wskazała mienia ww. Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Ponadto zgodnie z ustaleniami organu I instancji nie został też złożony wniosek o ogłoszenie jej upadłości.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że Spółka J już w maju 2018 r. znalazła się w stanie upadłości, z powodu zaistnienia jednej z przesłanek wskazanych w art. 11 P.u., gdyż trwale zaprzestała regulowania wymagalnych zobowiązań pieniężnych. W przedmiotowej sprawie kwestia wszczęcia postępowania upadłościowego niewątpliwie winna być rozpatrywana najpóźniej w czerwcu 2018 r. Stan niewypłacalności w jakim Spółka J się znalazła obligował jej zarząd w osobie J.M. do zgłoszenia wniosku o upadłość, czego jednak Prezes Spółki ani we wskazanym terminie ani w żadnym innym czasie nie uczynił.

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2020 r., pełnomocnik Skarżącego zarzucił:

1. 1) rażące naruszenie art. 121 § 2, art. 123 § 1 w związku z art. 216 § 1 oraz art. 107, art. 116, art. 116a, art. 116b O.p. poprzez błędne przyjęcie że istnieją przesłanki do odpowiedzialności Skarżącego za zobowiązania podatkowe Spółki J,
2. 2. naruszenie art. 116 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że nie ma okoliczności zwalniających Skarżącego z odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki J,
3. 3. rażące naruszenie art. 138a § 1 w związku z art. 138i § 2 O.p. poprzez nie zawiadomienie ustanowionego w dniu [...] stycznia 2020 r. - podczas przesłuchania - adwokata E.T. o wydanej decyzji,
4. 4. naruszenie art. 11 P.u. poprzez przyjęcie, że znacznie wcześniej niż w miesiącach marzec-kwiecień 2020 r. zachodziły przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości.

Wskazując na powyższe uchybienia, pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga okazała się niezasadna, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Przedmiotowa sprawa na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") została rozpoznana w trybie uproszczonym. Zgodnie z treścią powołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.).

Na wstępie przypomnieć należy, że podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei stosownie do art. 134 § P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Zaskarżona decyzja dotyczy orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych (płatnik) za październik 2018 r. w kwocie 1.390,30 zł, odsetki za zwłokę naliczone od terminu płatności tej zaległości do dnia wydania decyzji w kwocie 147,00 zł oraz koszty postępowania egzekucyjnego w kwocie 72,41 zł.

Zgodnie z art. 116 § 1 O.p. za zaległości podatkowe Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, Spółki akcyjnej lub Spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku Spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1. 1) nie wykazał, że:
2. a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo
3. b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy,
4. 2) nie wskazuje mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części.

W myśl art. 116 § 2 O.p. odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz 52a O.p. powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu.

Dyspozycja art. 116 O.p. obejmuje zarówno przesłanki pozytywne orzeczenia o odpowiedzialności byłego członka zarządu, które muszą być spełnione, aby wydanie decyzji w tym przedmiocie było możliwe jak i przesłanki negatywne, które nie mogą zaistnieć, aby organ podatkowy mógł orzec o tej odpowiedzialności.

Biorąc pod uwagę obciążający organy w postępowaniu dotyczącym orzeczenia o odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe podatnika obowiązek wykazania pozytywnych przesłanek tej odpowiedzialności, a zatem pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu w czasie, o jakim mowa w art. 116 § 2 O.p. oraz wykazania bezskuteczności egzekucji przeciwko Spółce, Sąd stwierdza, że zostały one przez organy prawidłowo wykazane.

Jak wynika z akt sprawy, Skarżący był - obok P.J. - jednym z dwóch członków zarządu Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością J począwszy od dnia jego powołania do funkcji Prezesa Zarządu w dniu zawiązania Spółki, tj. [...] czerwca 2017 r. do dnia [...] lutego 2019 r., w którym Zgromadzenie Wspólników Spółki podjęło uchwałę o rozwiązaniu Spółki J i postawieniu jej w stan likwidacji oraz powołaniu likwidatorów Spółki w osobach J.M. i P.J.. Zgodnie z wpisem nr [...], dopiero w dniu [...] kwietnia 2019 r., J.M. został wykreślony z ww. Rejestru z pełnionej funkcji Prezesa zarządu Spółki J. Powyższe oznacza, że J.M., będąc członkiem dwuosobowego zarządu Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością J, pełnił tę funkcję zarówno w czasie, w którym powstało przedmiotowe zobowiązanie podatkowe ww. Spółki jak i w okresie, w którym upływał termin płatności przedmiotowego zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych (płatnik) za październik 2018 r. Również załączone do akt sprawy dokumenty finansowe Spółki J, tj. bilans, rachunek zysków i strat, sprawozdania oraz informacje dodatkowe na których widnieje podpis J.M. stanowią dowód na wypełnienie warunku określonego w art. 116 § 2 O.p., bowiem przedmiotowe orzeczenie dotyczy zaległości podatkowej i kosztów egzekucyjnych powstałych z tytułu zobowiązania, którego termin płatności upływał w czasie pełnienia przez Stronę obowiązków członka zarządu ww. Spółki. Zatem w ocenie Sądu wykazanie pierwszej z wymaganych przesłanek jest bezsporne.

Dochodzona w niniejszym postępowaniu zaległość podatkowa Spółki J w likwidacji z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych (płatnik) za październik 2018 r. powstała w wyniku nie przekazania obliczonych i pobranych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za wskazany okres na rachunek Urzędu Skarbowego.

W myśl art. 31 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1509 ze zm.) osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej "zakładami pracy", są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Natomiast zgodnie z art. 38 ust. 1 ww. ustawy płatnicy, o których mowa w art. 31 i art. 33-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie zdaniem Sądu wynika, że ww. Spółka J, w złożonej w dniu 23 stycznia 2019 r. deklaracji rocznej PIT-4R o zaliczkach na podatek dochodowy wykazała podatek należny do zapłaty m. in. za październik 2018 r. Z uwagi na fakt, że Spółka nie uregulowała ww. zobowiązania w terminie zostało wszczęte w dniu [...] maja 2019 r. postępowanie egzekucyjne.

Kolejną z przesłanek, o której mowa w art. 116 § 1 O.p., której wykazanie spoczywa na organach podatkowych dotyczy nieskuteczności egzekucji z majątku Spółki. W tym zakresie zgromadzony materiał dowodowy w ocenie Sądu potwierdza spełnienie wymaganej prawem przesłanki. W wyniku braku zapłaty przez Spółkę J zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za wrzesień i październik 2018 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie egzekucyjne na podstawie wystawionego w dniu [...] kwietnia 2019 r. tytułu wykonawczego nr [...] odpowiednio na kwotę 3.657,00 zł i na kwotę 4.203,00 zł. W toku prowadzonych czynności egzekucyjnych stan zaległości objętych ww. tytułem wykonawczym uległ zmianie. Na ww. tytuł wykonawczy rozliczona została kwota w wysokości 6.743,90 zł uzyskana w wyniku zajęcia wierzytelności w [...] S. A. w następujący sposób:

1. - na wrzesień 2018 r. - należność główna 3.657,00 zł + odsetki 165,00 zł,
2. - na październik 2018 r. - należność główna 2.812,70 zł + odsetki 109,20 zł.

W związku z powyższym kwota pobranego podatku wykazanego przez Spółkę J w deklaracji rocznej o zaliczkach na podatek dochodowy PIT-4R za wrzesień 2018r. została uregulowana. Do uregulowania pozostała niezaspokojona zaliczka za październik 2018r. w kwocie 1.390,30 zł. Podjęte czynności egzekucyjne i zastosowane środki wykazały bezskuteczność egzekucji skierowanej do majątku Spółki J. Istotne w przedmiotowej sprawie są natomiast podejmowane przez organ egzekucyjny czynności mające na celu ustalenie składników majątkowych oraz uzyskania środków pieniężnych w związku z prowadzoną egzekucją. W trakcie prowadzonej egzekucji organ egzekucyjny nie ograniczał się do jednego sposobu egzekucji, lecz poszukiwał składników majątkowych mogących stanowić źródło środków pieniężnych na zaspokojenie należności podatkowych. Prowadzone postępowanie egzekucyjne wobec ww. Spółki nie doprowadziło do wyjawienia ruchomego lub nieruchomego majątku dłużnika, z którego możliwe byłoby prowadzenie egzekucji.

Nie ustalono żadnych składników majątkowych pozwalających na skuteczne przeprowadzenie egzekucji. Na powyższe wskazuje materiał dowodowy z prowadzonego postępowania egzekucyjnego z którego wynika, że Spółka nie jest właścicielem ruchomości czy nieruchomości. Działalność gospodarczą pod adresem w [...] figurującym w Krajowym Rejestrze Sądowym prowadziła w pomieszczeniu wynajmowanym na podstawie umowy najmu nr [...] r. zawartej w dniu [...] listopada 2017 r. Natomiast z protokołu o stanie majątkowym spisanym w dniu [...] maja 2019 r. przez poborcę skarbowego z P.J. - Członkiem Zarządu Spółki wynika, że Spółka J nie prowadzi działalności gospodarczej od kwietnia 2019 r. P.J. oświadczył, że prowadzona działalność miała charakter agencji pracy tymczasowej. Polegała na wyszukiwaniu miejsc pracy oraz pozyskiwania pracowników. Spółka nie zatrudnia pracowników. Nie posiada majątku nieruchomego oraz praw majątkowych stanowiących własność Spółki, tj. akcji, obligacji oraz praw autorskich.

Również nie posiada majątku we władaniu osób trzecich. Posiada natomiast samochód [...] nr rej. [...] zabezpieczony na poczet przyszłych należności oraz wierzytelność pieniężną przysługującą Spółce J od Spółki E w kwocie 3.458,00 zł. Informacje odnośnie wskazanego majątku należącego do ww. Spółki wynikające z oświadczenia członka zarządu zostały potwierdzone dokumentami zgromadzonymi w toku postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny.

Prowadząc natomiast postępowanie egzekucyjne wobec ww. Spółki na podstawie powyżej wymienionego tytułu wykonawczego dotyczącego zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych (płatnik) za październik 2018 r. wystosowano zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego ww. Spółki - odpowiednio z dnia [...] kwietnia 2019 r., [...] maja 2019 r. - do central bankowych, tj. [...] S. A. i [...] S. A.. Powyższe zajęcia ostatecznie okazały się bezskuteczne z uwagi na brak środków na rachunku bankowym oraz nieprowadzenie rachunku bankowego.

Mając na uwadze fakt, że postępowanie egzekucyjne nie doprowadziło do zaspokojenia dochodzonych należności podatkowych zatem postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego umorzył prowadzone wobec Spółki J postępowanie egzekucyjne, na podstawie wystawionego w dniu [...] kwietnia 2019 r. tytułu wykonawczego nr [...]. W uzasadnieniu ww. postanowienia stwierdzono, że zobowiązana Spółka J nie posiada obecnie żadnego majątku pozwalającego na zaspokojenie roszczeń wierzyciela. Egzekucja z rachunków bankowych okazała się bezskuteczna. Umorzenie postępowania egzekucyjnego jest natomiast zasadne, gdyż w egzekucji nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

Zatem powyższe okoliczności, jak również ustalenia przedstawione przez organy podatkowe, w ocenie Sądu nie pozostawiają wątpliwości, że Naczelnik Urzędu Skarbowego - przed orzeczeniem o odpowiedzialności członka zarządu, za zaległości podatkowe Spółki J z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych (płatnik) za październik 2018 r. - wykazał bezskuteczność egzekucji skierowanej do majątku ww. Spółki.

W świetle powyższych ustaleń słusznie organ odwoławczy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie wykazano zaistnienie obu pozytywnych przesłanek odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Prawidłowo bowiem przyjęto, że Skarżący był członkiem dwuosobowego zarządu Spółki zarówno w czasie w którym powstało przedmiotowe zobowiązanie podatkowe ww. Spółki jak i w okresie, w którym upływał termin płatności przedmiotowego zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych (płatnik) za październik 2018 r. oraz egzekucja z majątku Spółki J okazała się bezskuteczna.

Natomiast jeżeli chodzi o okoliczności wystąpienia przesłanek wyłączających odpowiedzialność członka zarządu Spółki, to oceniając całość zgromadzonego w sprawie materiału organ odwoławczy słusznie wskazał, iż nie można uznać, że Strona wykazała w sposób obiektywny ich istnienie.

Strona nie wskazała mienia ww. Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części.

Ponadto zgodnie z ustaleniami organu I instancji, do dnia wydania przez ten organ decyzji, nie został też złożony wniosek o ogłoszenie jej upadłości (zgodnie z treścią skargi wniosek taki został złożony dopiero w kwietniu 2020 r.). Potwierdzenie powyższego stanowi ewidencja wpływu wniosków o upadłość prowadzona przez Sąd Rejonowy Wydział Gospodarczy Sekcja Rejestrowa z analizy której - na dzień sporządzenia notatki służbowej z dnia [...] stycznia 2020 r. wynika, że Spółka J sp. z o. o. w likwidacji nie składała wniosków o ogłoszenie upadłości.

Analizując zatem kolejną z przesłanek wyłączających odpowiedzialność członka zarządu za zobowiązania podatkowe Spółki, tj. nie ponoszenia winy w nie złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości ww. Spółki organ pierwszej instancji niezależnie od ciążącego na Stronie obowiązku jej wykazania, zgodnie z treścią art. 116 O.p. i w tym zakresie przeprowadził postępowanie wyjaśniające.

W toku prowadzonego postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego słusznie ustalił, że w czasie pełnienia funkcji Prezesa Zarządu przez J.M. istniały wymagane zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec i od sierpnia do grudnia 2017 r., od stycznia do września 2018 r. i od stycznia do kwietnia 2019 r., podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2018 - 2019, podatku dochodowego od osób fizycznych za październik 2018 r. oraz zryczałtowanego podatku od innych przychodów za styczeń i od kwietnia do grudnia 2018 r. Z ustaleń także wynika, że prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postępowanie zabezpieczające na podstawie zarządzenia zabezpieczenia z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] obejmujące należności z tytułu podatku od towarów i usług za okres od czerwca do grudnia 2017 r. zostało zrealizowane na kwotę 146.070,93 zł.

Organ odwoławczy po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego prawidłowo wskazał, że Spółka J miała trudności z regulowaniem bieżących zobowiązań już w drugiej połowie 2017 r. Pierwsze znane i nadal nieuregulowane zaległości w płatnościach Spółki J w likwidacji, wynikają z tytułu nie zapłacenia podatku od towarów i usług za listopad 2017 r. Spółka nie uiściła również podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2018 - 2019, podatku dochodowego od osób fizycznych za październik 2018 r., zryczałtowanego podatku od innych przychodów za styczeń i od kwietnia do grudnia 2018 r., podatku od towarów i usług za okres od stycznia do września 2018 r. i od stycznia do kwietnia 2019 r. Słusznie organy podatkowe wskazały, że w sytuacji Spółki mamy do czynienia z trwałym zaprzestaniem płacenia długów co oznacza, że dłużnik nie tylko nie płaci długów, ale także nie będzie tego czynił w przyszłości z powodu braku niezbędnych środków.

Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej. Nie zatrudnia pracowników. Nie posiada środków płatniczych umożliwiających spłatę zaległości. Ponadto na brak prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę niewątpliwie wskazuje fakt podjęcia uchwały o jej rozwiązaniu i powołaniu likwidatorów w osobach J.M. i P.J.. Z dniem [...] lutego 2019 r. Spółka została rozwiązana i tym samym otwarto jej likwidację.

Zatem w ocenie Sądu zasadnie organy podatkowe ustaliły, iż stan niewypłacalności Spółki - powstający z chwilą nieuregulowania w terminie określonym ustawą lub umową drugiego z kolei zobowiązania - zaistniał już w dniu upływu terminu płatności zobowiązania z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego za styczeń 2018r. Słusznie organ II instancji podkreślił, iż skoro domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące, zatem przesłanka do upadłości Spółki zaistniała w maju 2018 r., natomiast "czasem właściwym" do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, był termin trzydziestu dni liczony od dnia w którym nastąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości.

W oparciu o powyższe Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji, że Spółka już w maju 2018 r. znalazła się w stanie upadłości, z powodu zaistnienia jednej z przesłanek wskazanych w art. 11 P.u., gdyż trwale zaprzestała regulowania wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Zdaniem Sądu, skoro spółka uiściła zaległości z tytułu nie zapłacenia podatku od towarów i usług za listopad 2017 r., podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2018 - 2019, podatku dochodowego od osób fizycznych za październik 2018 r., zryczałtowanego podatku od innych przychodów za styczeń i od kwietnia do grudnia 2018 r., podatku od towarów i usług za okres od stycznia do września 2018 r. i od stycznia do kwietnia 2019 r., a w marcu 2020 r. wniosek o ogłoszenie upadłości nie został jeszcze zgłoszony, to nie sposób uznać, że został spełniony warunek zwolnienia od odpowiedzialności wskazany w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p..

Trafnie podniesiono w odpowiedzi na skargę, że analizy stanu faktycznego sprawy wynika, że kapitał zakładowy Spółki J w kwocie 5.000,00 zł nigdy nie został pokryty, natomiast stan zaległości w kwocie należności głównej - tylko na rzecz organu podatkowego - wynosi 978.617,98 zł. Powyższe oznacza, że J.M. nie dopełnił jednego z podstawowych obowiązków członka zarządu jakim jest monitorowanie zadłużenia Spółki pozwalające na zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego. Zatem, w zakresie obowiązków pełniącego funkcję członka Zarządu Spółki była kontrola terminowości regulowanych przez Spółkę zobowiązań oraz rzetelności danych wykazywanych w deklaracjach. W tej sytuacji niezgłoszenie we właściwym czasie stosownego wniosku jest wynikiem zawinionego zaniechania obowiązków członka zarządu.

Z analizy materiału dowodowego zebranego w sprawie nie wynika, aby J.M. nie miał wpływu na dokonanie we właściwym czasie zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego. Pełniąc funkcję członka zarządu J.M. posiadał wiążące się z tym kompetencje. Nic nie wskazuje, aby był w nich ograniczony. J.M. pełniąc funkcję członka zarządu winien mieć nie tylko wiedzę o stanie finansowym Spółki, ale również winien liczyć się z wynikającymi z tego faktu konsekwencjami prawnymi. Konsekwencji złej polityki finansowej Spółki prowadzonej przez jej zarząd w żaden sposób nie można przenieść na Skarb Państwa.

Podkreślić należy, iż odpowiedzialność członków zarządu uzależniona jest od tego czy brak złożenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości spowodowany był jego zawinionym czy też niezawinionym działaniem. Trafnie organ odwoławczy wskazał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2000 r. sygn. akt III SA 2544/00, rozważając kryterium winy stwierdził, iż w tym zakresie powinno się przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Członek zarządu winien zatem wykazać brak winy, czyli udowodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, iż uchybienie określonemu obowiązkowi było od niej niezależne. Nie może być przesłanką zwalniającą J.M. z odpowiedzialności twierdzenie, że Spółka była w trakcie prowadzenia rozmów mających na celu pozyskanie nowych zleceń i gdyby doszło do realizacji nowych zleceń, to Spółka osiągnęłaby przychody pokrywające zobowiązania.

Tym bardziej nie może być przesłanką zwalniającą J.M. z odpowiedzialności twierdzenie, że Spółka podejmowała działania mające na celu poprawę sytuacji materialnej spółki i nigdy nie zaprzestała spłaty swoich zobowiązań w sposób trwały, gdyż płaci - co prawda nie wszystkie - znaczną część swoich zobowiązań i posiada środki przynajmniej na koszty postępowania upadłościowego. Subiektywne przekonanie członka zarządu, że mimo niepłacenia długów spółce uda się jeszcze poprawić kondycję, a więc przekonanie, że niespłacanie długów jest spowodowane przejściowymi trudnościami, nie ma znaczenia dla oceny przesłanki egzoneracyjnej członka zarządu od odpowiedzialności, jeżeli nie jest poparte obiektywnymi faktami uzasadniającymi ocenę, iż spółka rzeczywiście miała szanse, w możliwym do przewidzenia, w krótkim czasie, uzyskać środki na spłatę długów, co uzasadniałoby wstrzymanie się z wnioskiem o upadłość.

Innymi słowy, brak winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość nie może polegać na samej nadziei na wpływy i zyski (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2015 r. w sprawie sygn. akt III UK 39/15, z dnia 28 października 2015 r. w sprawie sygn. akt I GSK 180/14, z dnia 30 kwietnia 2010 r. w sprawie sygn. akt I FSK 701/09 oraz z dnia 8 marca 2011 r. w sprawie sygn. akt II FSK 1972/09).

Wskazując na powyższe w ocenie Sądu organ słusznie stwierdził, iż nie została spełniona także negatywna przesłanka uwalniająca J.M. jako członka zarządu od przedmiotowej odpowiedzialności podatkowej.

Analizując kryterium braku winy jako przesłanki zwalniającej od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki w ocenie Sądu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od Strony należycie dbającej o swoje interesy. Osoba zainteresowana (w tym członek zarządu) winna wykazać brak winy, czyli udowodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że uchybienie określonemu obowiązkowi było od niej niezależne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2012 r. w sprawie sygn. akt I FSK 385/11).

Słusznie organ odwoławczy wskazał, że argumentacja Strony wskazująca na brak winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość w kontekście przedstawionych okoliczności stanu faktycznego nie oznacza, że J.M. takiej winy nie ponosi. Charakter prawny funkcji członka zarządu oznacza nie tylko obowiązek wykonywania czynności zarządzających, oznacza też zwiększony zakres odpowiedzialności, w tym odpowiedzialności za skutki działań kierowanej spółki. Jest to zakres odpowiedzialności wykraczający poza zakres charakterystyczny dla stosunku pracy, gdzie pracownik odpowiada jedynie za skutki swoich działań i to w ograniczonym zakresie, a nie skutki działań podmiotu, w którym jest zatrudniony.

Odnosząc się do kwestionowanej przez J.M. zasadności orzeczenia o jego solidarnej odpowiedzialności podatkowej jako członka zarządu Spółki w kontekście braku możliwości wykazania negatywnych przesłanek tej odpowiedzialności poprzez nie zawiadomienie pełnomocnika o wydanych decyzjach organ odwoławczy słusznie zauważył, iż J.M. miał taką możliwość, ponieważ został poinformowany przez Naczelnika Urzędu Skarbowego o toczącym się postępowaniu poprzez odbiór postanowienia o wszczęciu postępowania, włączeniu do akt postępowania wskazanych dowodów, wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym z którego Strona nie skorzystała.

W skardze podniesiono, że "Pan J.M. w dniu [...] maja 2020 r. był słuchany na okoliczność jego odpowiedzialności i co zarzutów się nie przyznał. Także w tym dniu ustanowił – w osobie adwokata E.T. – pełnomocnika."

Z akt sprawy, w tym z treści zaskarżonej decyzji, nie wynika aby [...] maja 2020 r. odbyły się jakieś czynności z udziałem strony. Data ta przypada również po wydaniu decyzji przez organ I instancji, zatem prawidłowe było doręczenie ich bezpośrednio stronie.

Natomiast [...] stycznia 2020 r. sporządzono "Protokołu przesłuchania podejrzanego" (znak sprawy [...]). W tym dniu J.M. udzielił ustnie do protokołu "pełnomocnictwa do obrony adwokatowi E.J.T.". Pełnomocnictwo tego nie można jednak uznać za złożone w postępowaniu podatkowym. Po pierwsze, zostało złożone w trakcie postępowania karnoskarbowego a nie podatkowego. Po drugie złożono je 16 stycznia 2020 r. natomiast postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako było prezesa zarządu spółki J sp. z o.o.,stosownie do art. 165 § 4 O.p,. wszczęto [...] stycznia 2020 r. tj. w dniu doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postępowania. Tym samym pełnomocnictwo udzielone [...] stycznia 2020 r. nie mogło objąć jeszcze nie wszczętego postępowania podatkowego.

Należy uznać, że swój udział w postępowaniu podatkowym pełnomocnik skarżącego zgłosił w dniu 10 kwietnia 2020 r. wraz z wniesieniem odwołania. Z kolei 17 kwietnia 2020 r. skarżący nadesłał skan pełnomocnictwa z [...] stycznia 2020 r. do reprezentowania jego osoby "w postępowaniu administracyjnym i sądowym także w ewentualnym postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o ustalenie mojej odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe J sp. z o. o.". Jak trafnie zauważył organ pełnomocnictwo to nie mogło być uznane za pełnomocnictwo ogólne, o którym mowa w art. 138d O.p. gdyż nie zgłoszono go w sposób przewidziany w tym przepisie.

Prawidłowe pełnomocnictwo udzielone na formularzu PPS-1 wpłynęło do organu 15 lipca 2020 r. Tym samym zarzut pominięcia w postępowaniu pełnomocnika strony uznać należy za bezzasadny.

Pełnomocnik strony skarżącej w skardze wskazał na orzeczenie NSA z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie sygn. akt FSK 1806/15, w którym to Sąd zwrócił uwagę na okoliczność, iż jeżeli podatnik ustanawia pełnomocnika do reprezentowania jego interesów w postępowaniu kontrolnym oznacza to, że jest on uprawniony do reprezentowania strony (podatnika) we wszystkich czynnościach tego postępowania. Lecz tyczy się to jedynie wszystkich czynności w postępowaniu kontrolnym. Gdyby powyższe dotyczyło np. wszystkich postępowań prowadzonych przez dany organ, należało by udzielić pełnomocnictwa ogólnego do działania we wszystkich sprawach podatkowych, a takiego pełnomocnictwa Strona również nie udzieliła. Tym samym podniesiony przez Stronę zarzut naruszenia art. 138a § 1 w związku z art. 138i § 2 O.p. nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 116a, art. 116b O.p. bowiem materialno-prawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej J.M., jako członka zarządu Spółki za zaległości podatkowe ciążące na ww. Spółce z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych (płatnik) za październik 2018 r. wraz z należnymi odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego stanowiły przepisy art. 116 § 1 i § 2 O.p.

Na podstawie powyższego Sąd uznał, iż przesłanki wymienione w art. 116 § 1 O.p., zostały przez organy prawidłowo wykazane, jak również wyjaśniono wszystkie aspekty orzeczonej odpowiedzialności, zaś Strona nie wykazała przesłanek umożliwiających uchylenie się od orzeczonej przez organ I instancji odpowiedzialności za zaległości podatkowe ww. Spółki.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.