Uzasadnienie
W skardze z dnia [...] listopada 2008 r. wniesionej do tut. Sądu na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej weryfikacji zgłoszenia celnego co do pochodzenia towaru pełnomocnik skarżącego T.K. zgłosił także wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonych decyzji.
Poza wskazaniem przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej P.p.s.a.) we wniosku nie przedstawiono jakichkolwiek okoliczności wskazujących na istnienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, nie przytoczono też żadnej argumentacji w tym zakresie.
Sąd zważył:
Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis ten nie ma więc charakteru bezwzględnie suspensywnego.
Stosownie natomiast do art.61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, o których mowa w art.61 § 3 P.p.s.a. Z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika wyraźnie, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku przez stronę okoliczności uzasadniających istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc – jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie - samo wskazanie przepisu, zawierającego regulację odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jak też wyłącznie formalne zgłoszenie wniosku o zastosowanie tego rodzaju ochrony tymczasowej. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinien zawierać uzasadnienie, odnoszące się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne.
Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Dodać przy tym należy, że w przypadku braku takiego uzasadnienia, Sąd nie ma obowiązku wzywać do jego uzupełnienia jako braku formalnego wniosku o wstrzymanie.
Natomiast wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę w każdym przypadku zależy od uznania sądu. Zatem nawet jeżeli strona przedstawiłaby okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, sąd nie będzie zobowiązany do wydania pozytywnego orzeczenia.
Należy jeszcze zaznaczyć, iż sąd rozpoznając na podstawie art.61 § 3 P.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie dokonuje oceny zasadności samej skargi (zob. postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.), jak też, że przesłanki dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie są identyczne z tymi, które stanowią podstawę do przyznania prawa pomocy (postanowienie NSA z dnia 26 kwietnia 2004 r., FZ 38/04, niepubl.)
W tym stanie rzeczy, z uwagi na całkowity brak wskazania podstaw uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.