Uzasadnienie
A.D. wniosła skargę na decyzję wymienioną w sentencji niniejszego postanowienia. Następnie w dniu 5 lutego 2018 r. na urzędowym formularzu PPF złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu wniosku podniosła, że ze względu na niskie dochody oraz brak majątku nie jest w stanie pokryć kosztów postępowania sądowego.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca mieszka z małoletnią córką. Jest właścicielką mieszkania o wartości 230.000 zł, nie posiada oszczędności, papierów wartościowych, wierzytelności czy przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. Jej łączny dochód wynosi 2.000 zł netto.
Z dokumentów nadesłanych 21 lutego 2018 r. wynika ponadto, że skarżąca nie jest zamężna. Nie otrzymuje świadczenia z programu "Rodzina 500+". Z formularza PIT-37 za 2016 r. wynika, że osiągnęła dochód w wysokości 43.597,12 zł. Zgodnie z zaświadczeniem o zarobkach jej średnie miesięczne wynagrodzenie netto z ostatnich trzech miesięcy wynosi 2.426,28 zł. Z analiza wyciągu z jedynego konta skarżącej wynika, że otrzymuje ona co miesiąc przelewy pieniężne w wysokości 180 zł tytułem "opłaty za miejsce postojowe".
Jej miesięczne koszty utrzymania wynoszą około 2072 zł (czynsz 560 zł, prąd 50 zł, multimedia 92 zł, komórki, 70 zł, paliwo 200 zł, chemia 100 zł, wyżywienie i odzież 1000 zł).
Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.") prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje, jeżeli osoba występująca z wnioskiem wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Odnosząc treść art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przepisu do ustalonej powyżej sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżącego oraz wysokości wpisu sądowego od skargi, ustalonego w niniejszej sprawie na kwotę 1.500 zł, stwierdzić należy, że skarżąca spełnił przesłankę wskazaną w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Nie jest on bowiem w stanie uiścić wpisu sądowego bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny..
Skarżąca osiąga niewielki dochód, który praktycznie w całości przeznacza na skromne utrzymanie. Nie posiada oszczędności ani przedmiotów wartościowych, które umożliwiłyby jej sfinansowanie kosztów postępowania. W tej sytuacji, jej wniosek należało uwzględnić w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego od skargi. Na obecnym etapie postępowania, jest to jedyna opłata niezbędna dla prawidłowego biegu postępowania sądowoadministracyjnego. Zwolnienie od obowiązku jej uiszczenia, nie przekreśla prawa skarżącej do złożenia kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w późniejszym etapie postępowania.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.