Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne wniesionej przez L. i W.K.
Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:
Naczelnik Urzędu Skarbowego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] z [...] listopada 2017 r., wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku małżonków L.K. i W.K., celem wyegzekwowania zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. i 2012 r. wraz z należnościami ubocznymi. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ skierował do [...] zawiadomienia nr [...] z [...] listopada 2017 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zobowiązanych. Odpisy powyższych zawiadomień o zajęciu egzekucyjnym doręczono zobowiązanym za pośrednictwem Poczty Polskiej 14 listopada 2017 r. Podaniem z [...] listopada 2017 r., zobowiązani wnieśli skargę na ww. czynności egzekucyjne wskazując na uciążliwość dokonanego zajęcia egzekucyjnego, a także trudną sytuację materialną i zdrowotną. Po rozpoznaniu przedmiotowego środka zaskarżenia, Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z [...] grudnia 2017 r. oddalił wniesioną skargę na czynności egzekucyjne.
W wyniku wniesionego zażalenia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z [...] lutego 2018 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał [...] listopada 2017 r. postanowienie o zawieszeniu postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie ww. tytułów w związku z wniesieniem przez zobowiązanych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, co obligowało organ do powstrzymania się przed podejmowaniem wszelkich czynności do czasu podjęcia postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 4 września 2018 r., sygn. akt I SA/Go 208/18 uchylił ww. postanowienie organu II instancji uznając, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie oznacza zakazu rozpoznawania wniesionej skargi na czynności egzekucyjne. Stanowisko to podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 29 marca 2022 r. sygn. akt III FSK 605/21. Ponownie rozpatrując sprawę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z [...] sierpnia 2022 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu zwrócił uwagę, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdują przepisy regulujące środek zaskarżenia w postaci skargi na czynności egzekucyjne (w tym art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – Dz. U. z 2019 r. poz. 1438; dalej upea) w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2020 r. Omawiane postępowanie egzekucyjne zostało bowiem wszczęte przed wejściem nowelizacji w życie.
Zaznaczył, że w postępowaniu wszczętym w trybie art. 54 upea, ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej oraz dotyczące jej zgodności z przepisami regulującymi sposób i formę dokonania takich czynności. Dokonując oceny materiału dowodowego w świetle regulacji zawartych w dziale II rozdział 4 upea, a dotyczących realizacji zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego (art. 80 upea), stwierdził, że zaskarżone czynności egzekucyjne zostały dokonane zgodnie z przepisami tej ustawy. Zauważył, że Naczelnik Urzędu Skarbowego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego w dniu 6 listopada 2017 r. wystosował do [...] zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego L.K. i W.K. Stosując ww. środek egzekucyjny organ egzekucyjny dopełnił wymogu jednoczesnego zawiadomienia zobowiązanych o zajęciu.
Z zapisów znajdujących się na zwrotnych potwierdzeniach odbioru wynika, że odpisy zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z [...] listopada 2017 r. wraz z odpisami tytułów wykonawczych z [...] listopada 2017 r., zostały doręczone zobowiązanym 14 listopada 2017 r. za pośrednictwem Poczty. Ponadto, przedmiotowe zawiadomienia zawierały wszystkie wymagane ustawowo dane oraz wezwania i pouczenia kierowane odpowiednio do dłużników zajętych wierzytelności i zobowiązanych.
Co do zarzutu uciążliwości dokonanych zajęć egzekucyjnych oraz trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej organ wyjaśnił, że powyższe kwestie zostały rozstrzygnięte w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] grudnia 2017 r. o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z 21 listopada 2018 r. sygn. akt I SA/Go 341/18 oddalił skargę małżonków K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nr [...] z [...] maja 2018 r. utrzymujące w mocy wskazane postanowienie organu egzekucyjnego z [...] grudnia 2017 r. Zaznaczył, że w skardze na czynności egzekucyjne można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest jednak możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego.
Skarga na czynność egzekucyjną nie może dotyczyć przypadków, które mogą być przedmiotem zgłoszenia zarzutów na podstawie art. 33 upea. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że w drodze wniesienia skargi na czynność egzekucyjną nie jest możliwe wzruszenie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie można też mówić o braku poszanowania przez organ egzekucyjny zasady pozostawienia minimum egzystencji. Zgodnie bowiem z art. 54 ust. 1 ustawy Prawo bankowe, środki pieniężne znajdujące się na rachunkach są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego, w każdym miesiącu kalendarzowym, w którym obowiązuje zajęcie, do wysokości 75% minimalnego wynagrodzenia za pracę. Istotny jest jednak przede wszystkim fakt, iż zaskarżona w przedmiotowej sprawie czynność egzekucyjna - zajęcie rachunku bankowego, okazała się nieskuteczna ze względu na brak środków na zajętym rachunku bankowym, co wynika z zawiadomienia [...] z [...] listopada 2017 r. o przeszkodzie w realizacji zajęcia.
Zatem zajęcie w żaden sposób nie utrudniło egzystencji zobowiązanym, a na początkowym etapie postępowania egzekucyjnego stanowiło podstawowy i najmniej uciążliwy środek przymusowego dochodzenia zaległości ciążących na zobowiązanych - dokonany zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
Końcowo zauważył, że z dokumentów zebranych w sprawie, wynika, że zaległości podatkowe małżonków K. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. i 2012 r. wraz z należnościami ubocznymi zostały uregulowane, a na dzień rozpatrywania niniejszej sprawy do wyegzekwowania pozostały natomiast koszty egzekucyjne naliczone w związku z dokonanymi przez organ czynnościami.
W skardze wywiedzionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego skarżący zarzucili nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania, naruszenie Kodeksu postępowania administracyjnego oraz egzekucyjnego i na podstawie art. 33 pkt 4 w zw. z art. 59 § 1 pkt 4 upea wnieśli o uchylenie wszystkich czynności egzekucyjnych. Ich zdaniem czynności egzekucyjne były bardzo uciążliwymi środkami egzekucyjnymi, zwłaszcza, że wnioskodawcy są osobami niepełnosprawnymi, posiadającymi inne zobowiązania jak również dwoje dzieci, które uczyły się poza miejscem zamieszkania. Korzystali, na przestrzeni lat z ulgi budowlanej, remontowo – modernizacyjnej oraz na cele rehabilitacyjne.
W ocenie skarżących zajęcie egzekucyjne pozbawiło ich minimum egzystencji - 800 zł na osobę. Skarżący stwierdzili, iż nie wzięto pod uwagę dobra rodziny czy pomocy osobom niepełnosprawnymi. Zaznaczyli, że interes publiczny to nie tylko interes fiskalny. To również obowiązek państwa zapewnienia pomocy osobom słabszym, w tym niepełnosprawnym. Podali, że od chwili zawiadomienia o dokonaniu zajęć egzekucyjnych, stan zdrowia W.K. uległ znacznemu pogorszeniu. Zwolnienie spod egzekucji składników pozwoliłoby zapewnić środki finansowe na potrzeby egzystencjalne. Dodali, że na rachunku bankowym w [...] widnieją 4 zajęcia egzekucyjne, których uchylenie pozwoliłoby pozyskać środki na przystosowanie łazienki na potrzeby osób niepełnosprawnych. Zarzucono ponadto nie wzięcie pod uwagę uzasadnienia wyroków NSA z 29 marca 2022 r. III FSK 605/21 oraz o sygnaturze III FSK 611/21.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej: P.p.s.a.), Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, nie jest przy tym – co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stwierdził, działając w tak zakreślonych granicach kontroli, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie naruszało prawa.
Przypomnieć na wstępie należy, że organ, stosownie do art. 153 P.p.s.a. był związany oceną prawną i wskazaniami wynikającymi z prawomocnego wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 4 września 2018 r. o sygn. akt I SA/Go 208/18. Trzeba też zauważyć w tym miejscu, że zarówno Sąd I instancji we wskazanym wyroku, jak też NSA w wyroku z 29 marca 2022 r. sygn. akt III FSK 605/21 przesądzili, że przeszkodą do rozpoznania skargi na czynność egzekucyjną, nie jest stan zawieszenia postępowania egzekucyjnego wywołany wniesieniem zarzutów. W związku z powyższym, organ odwoławczy zobowiązany był rozpoznać ponownie zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie oddalenie skargi na czynności egzekucyjne, co też nastąpiło. Zakreślając ramy prawne sprawy należy podzielić stanowisko organów o zastosowaniu przy rozpoznawaniu skargi na czynność egzekucyjną art. 54 upea w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2020 r. tj. przed wejściem w życie ustawy z 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz.2070).
Z art. 13 ust. 1 ww. nowelizacji wynika bowiem, że do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy - co też ma miejsce w rozpoznawanej sprawie - stosuje się przepisy dotychczasowe. W związku z powyższym, zasadnie organy zastosowały w sprawie art. 54 § 1 upea sprzed nowelizacji, zgodnie z którym, zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Co do charakteru prawnego tak zdefiniowanego ww. środka prawnego, wielokrotnie w orzecznictwie podkreślano, że określony w art. 54 upea. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma bowiem charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego.
W postępowaniu skargowym, prowadzonym na podstawie art. 54 § 1 upea, dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które należą do kompetencji organu egzekucyjnego, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 upea, kognicja organów nadzoru jest ograniczona wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (zob. wyroki NSA: z 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt II FSK 1370/17; z 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13; z 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 778/13; z 24 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1377/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ramach skargi na czynności egzekucyjne można zatem podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora, na podstawie przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Podkreśla się także, że nie ma podstaw do przyjęcia, aby składaną w trybie art. 54 upea skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, przy pomocy którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2018 r. sygn. akt I GSK 1994/18, Lex nr 2587966). Przez czynności egzekucyjne z kolei ustawodawca rozumie wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego (art. 1a pkt 2 upea). Z kolei środek egzekucyjny zdefiniowany został w art. 1a pkt 12 ustawy i oznacza m.in. egzekucję z rachunków bankowych.
Zgodnie z art. 67 § 1 upea podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a, stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności albo protokół zajęcia prawa majątkowego, albo protokół zajęcia i odbioru ruchomości, albo protokół odbioru dokumentu, sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
Z kolei przepis art. 67 § 2 stanowi, że zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności zawiera: 1) oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego;
- 2) oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności;
- 3) określenie stosowanego środka egzekucyjnego;
- 4) numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia;
- 5) kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia;
- 6) kwotę należnych kosztów egzekucyjnych;
- 7) wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia;
- 8) pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia;
- 9) datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego. Zgodnie z art. 67 § 2a cyt. ustawy, jeżeli zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego doręcza się dłużnikowi zajętej wierzytelności przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej:
- 1) w zawiadomieniu o zajęciu nie umieszcza się podpisu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisku pieczęci organu egzekucyjnego;
- 2) zawiadomienie o zajęciu zawiera numer PESEL lub NIP zobowiązanego, o ile są znane organowi egzekucyjnemu.
W niniejszej sprawie małżonkowie K. wnieśli skargę na czynności egzekucyjne dokonane zawiadomieniami z [...] listopada 2017 r., o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zobowiązanych. Dokonując oceny tych konkretnych czynności, należy odwołać się do regulacji ich dotyczących. Zgodnie zatem z art. 80 powołanej ustawy, organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego.
W myśl art. 80 § 2 upea, zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia. Natomiast w art. 80 § 3 cytowanej ustawy ustawodawca wskazał, że jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Stosownie natomiast do art. 86b upea, zawiadomienia i wezwania, o których mowa w przepisach niniejszego rozdziału, przesyła się do banku i organu egzekucyjnego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego obsługującego zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego.
Jeżeli wykorzystanie tego systemu jest niemożliwe z przyczyn technicznych, w czasie niezbędnym do przywrócenia jego funkcjonowania zawiadomienia i wezwania doręcza się na piśmie. W ocenie Sądu, działania organu egzekucyjnego skutkujące zajęciami egzekucyjnymi, były zgodne z ww. przepisami, a sami skarżący nie kwestionują prawidłowości dokonanych czynności w kontekście ww. przepisów. Należy bowiem zauważyć, że NUS 6 listopada 2017 r. przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego wystosował do [...] zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego małżonków K. Jednocześnie w dniu 14 listopada 2017 r. doręczył zobowiązanym odpisy ww. zawiadomień wraz z odpisami tytułu wykonawczych. Zawiadomienia zawierały wszystkie wymagane ustawowo elementy.
Z kolei dłużnik zajętej wierzytelności w ustawowym terminie przekazał organowi egzekucyjnemu informację o przeszkodzie w realizacji zajęcia z uwagi na brak środków na koncie. Natomiast odnosząc się do zarzutu uciążliwości przyjętego środka egzekucyjnego i jego wpływu na sytuację zdrowotną oraz materialną skarżących należy podkreślić, że kwestia ta była przedmiotem oceny w odrębnym postępowaniu tj. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym wszczętym na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 i 2012 rok. Prawidłowość rozstrzygnięć organów podjętych w tym postępowaniu została potwierdzona prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z 21 listopada 2018 r. sygn. akt I SA/Go 341/18.
Zatem powyższa kwestia została już rozstrzygnięta we właściwym postępowaniu. Z kolei skarga na czynność egzekucyjną nie może dotyczyć przypadków, które mogą być – i były – przedmiotem zgłoszenia zarzutów na podstawie art. 33 upea. Nieograniczony zakres skargi na czynność egzekucyjną prowadziłby bowiem do powielenia środków zaskarżenia istniejących w ramach postępowania egzekucyjnego (vide: wyrok NSA z 10.02.2012 r., sygn. akt II FSK 1588/10). Nadmienić jedynie należy, że brak podstaw do rozpatrywania zastosowanego środka w kategoriach zbyt uciążliwego w sytuacji, gdy w wyniku zajęcia organ egzekucyjny nie otrzymał żadnych kwot z powodu braku środków na rachunku bankowym. W tej sytuacji, nie można też podzielić zarzutu o braku poszanowania przez organ zasady minimum egzystencji. Gdyby nawet bowiem zajęcie okazało się skuteczne – co nie miało miejsca - to organ egzekucyjny zasadnie zauważył, że art. 54 ust. 1 prawa bankowego gwarantowałby stronie, której zajęto rachunek bankowy, pozostawienie do jej dyspozycji kwoty w wysokości odpowiadającej 75% minimalnego wynagrodzenia za pracę.
Nie mogły też odnieść skutku zarzuty skarżących wynikające z uzasadnienia skargi, dotyczące kwestii postępowań w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązań podatkowych za poszczególne, gdyż postępowania te są odrębnymi postępowaniami w stosunku do postępowania egzekucyjnego i w drodze wniesienia skargi na czynność egzekucyjną nie jest dopuszczalne wzruszenie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Organ na etapie postępowania egzekucyjnego pozostaje związany tytułami prawnymi, na podstawie których wystawiono tytuły wykonawcze. Z tych też powodów chybiony jest zarzut naruszenia art. 121 Ordynacji podatkowej, który nie miał w sprawie zastosowania.
Sąd nie podziela również zarzutu naruszenia zasad ogólnych postępowania, kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W ocenie Sądu, postępowanie przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy, a wydane postanowienia odpowiadają prawu. Strona błędnie powołuje się w skardze na art. 33 upea, nie zważając na to, że przepis ten dotyczy innego środka zaskarżenia jakim są zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, a co za tym idzie organy w niniejszej sprawie nie procedowały w oparciu o ten przepis. Organy nie oceniały również przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego, w tym przesłanki wymienionej w art. 59 § 1 pkt 4 upea. W tym kontekście jeszcze bardziej niezrozumiałe jest żądanie skierowane do Sądu, by w oparciu o ww. przepisy uchylił postępowanie egzekucyjne. Co do kwestii uporządkowania zajęć widniejących na rachunku bankowym należy podkreślić, że organ egzekucyjny, ani też organ nadzorujący, nie dysponują uprawnieniami do weryfikacji działań technicznych dłużników zajętej wierzytelności a dotyczących odzwierciedlania zapisów w zakresie zajęć i ich aktualizacji.
W tym celu skarżący winni zwrócić się do właściwej placówki bankowej. Nie można również zarzucić organowi, że nie wziął pod uwagę stanowiska wyrażonego przez NSA w wyrokach z 29 marca o sygn. akt III FSK 605/21 oraz III FSK 6111/21. Trzeba przypomnieć, że NSA w ww. wyrokach przesądził, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego w związku z wniesieniem zarzutów nie stanowi przeszkody do rozpoznania skargi na czynność egzekucyjna, tym samym podzielił pogląd wyrażony przez Sąd I instancji. W konsekwencji, organ będąc związany oceną prawną Sądu, rozpoznał zażalenie skarżących na postanowienie oddalające skargę na czynności egzekucyjne. To też czyni zarzut strony chybionym.
Mając na uwadze wszystkie ww. okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a skargę oddalił.