Uzasadnienie
Na podstawie zarządzenia z dnia 25 lipca 2007 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi, co było wynikiem prawomocnego rozstrzygnięcia w przedmiocie złożonego przez niego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 12 kwietnia 2007 r. (k.115) odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie uznając, iż nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 21 czerwca 2007 r. (sygn. akt I GZ 81/07) oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie (k.137).
Przed upływem siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu skarżący złożył na formularzu PPF kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy dotyczący zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu tego wniosku przedstawił ogólnie swoją sytuację, podając m.in., że ulega ona ciągłemu pogorszeniu "od momentu wszczęcia postępowań celnych przez organ celny w stosunku do mojej firmy do momentu wydania decyzji obciążających mnie kwotą należności celno-podatkowych". Wskazał też, że zakończenie części postępowań administracyjnych uniemożliwiło mu dalszą działalność i postawiło w obliczu bankructwa. W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący zawarł ponadto argumentację dotyczącą nieprawidłowości, jakie miały miejsce przy wydaniu przez organ celny zaskarżonych decyzji.
Powołując się ponadto na art. 246 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący podkreślał, że zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy powinna być rozpatrywana w dwóch aspektach -z uwzględnieniem z jednej strony wysokości obciążeń finansowych, jakie skarżący musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś strony - z uwzględnieniem jego możliwości finansowych.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną Ż. oraz synami M. i A. (w wieku 17 i 16 lat), nie posiada żadnego majątku, zarówno on jak i jego żona nie osiągają żadnego dochodu a miesięczne koszty utrzymania (mieszkanie, wyżywienie, media, inne opłaty) wynoszą 3.000 zł.
Sąd zważył:
Rozpoznawany obecnie wniosek jest kolejnym wnioskiem o zwolnienie od kosztów w tej sprawie, a ponadto został złożony po prawomocnym orzeczeniu o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy w powyższym zakresie.
W tej sytuacji Sąd rozpoznając nowy wniosek zobowiązany był jedynie do zbadania i oceny czy od prawomocnego zakończenia postępowania w tym zakresie zaszły istotne zmiany uzasadniające przyznanie prawa pomocy. Każde prawomocne orzeczenie wiąże bowiem strony i Sąd co do ustaleń w nim zawartych. Strony i Sąd mają obowiązek przyjmować, że rozstrzygnięta kwestia prawna kształtuje się tak, jak ustalono w orzeczeniu.
Natomiast zgodnie z art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a., postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. W świetle przytoczonego przepisu można stwierdzić, że wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, który został złożony po prawomocnym oddaleniu uprzednio złożonego wniosku w tym przedmiocie, nie może być uwzględniony, jeżeli nie zachodzą nowe okoliczności uzasadniające odmienną ocenę możliwości poniesienia kosztów sądowych przez stronę.
Nie można przy tym uznać za wystarczające samo powołanie się przez stronę na nowe okoliczności, ale okoliczności te rzeczywiście muszą wystąpić (por. postanowienie SN z dnia 23 lutego 1999 r., sygn. I CKN 1064/97 - OSNC 1999/9/153).
W ocenie Sądu, w swoim nowym wniosku z dnia 2 sierpnia 2007 r., skarżący nie podniósł żadnych nowych okoliczności, które wskazywałyby na zmianę jego sytuacji majątkowej i rodzinnej. Przytoczył jedynie ogólnikowe informacje, powtarzając znane Sądowi dane o stanie rodziny, braku jakichkolwiek dochodów oraz poziomie miesięcznych kosztów utrzymania.
Nie ma zatem podstaw do zmiany dotychczasowej oceny Sądu o niewykazaniu przez skarżącego, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zważywszy powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 165 tej ustawy, Sąd orzekł jak w sentencji.