Uzasadnienie
Decyzją z [...] listopada 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło K.I. (zwany dalej także "skarżącym") wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z [...] września 2007 r. nr [...] w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2007 r.
Organ wskazał, że w złożonym wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wójta Gminy, skarżący podniósł, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa albowiem "powołana w tym postępowaniu biegła, tj. Pani A.O. pozostawała w stosunku pracy w urzędzie gminy". Zdaniem organu w sprawie brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozpatrzenia wniosku Pana K.I. z [...] października 2015r. Decyzja Wójta Gminy została odebrana przez skarżącego w dniu 10 września 2007 r., a zatem na moment wniesienia żądania stwierdzenia jej nieważności w dniu 30 października 2015 r., upłynął okres 5 lat licząc od daty doręczenia decyzji.
Ponadto wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2008 r. I SA/Go 212/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę K.I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...], którą to decyzją tut. Kolegium utrzymywało w mocy ww. decyzję Wójta Gminy. Tym samym zaistniały obie, wymienione w art. 249 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., poz. 746, dalej: "O.p."), podstawy odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej.
W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego K.I. zarzucił naruszenie art. 61 § 1 w zw. z art. 157 § 2 oraz art. 235 § 1, art. 16 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz 23, dalej "K.p.a."). Jego zdaniem w sprawie znajdą zastosowanie przepisy tej ustawy stosownie do treści art. 3 § 4 K.p.a.
W uzasadnieniu skargi wskazał również na art. 197 § 3 i 130 § 1 Ordynacji podatkowej podnosząc, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji Wójta Gminy z [...] września 2007 r. nr [...] brała udział biegła zatrudniona przez organ wydający decyzję.
Skarżący podniósł również, że pięcioletni termin wskazany w art. 249 § 1 pkt 1 O.p. nie może dotyczyć sytuacji, w której strona nie miała żadnego wpływu na wydanie wadliwej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna.
W dniu 26 października 2015 r. Pan K.I. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego pismo zatytułowane "Skarga na decyzję nr [...] Wójta Gminy z [...] września 2007 r. wraz z wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności...".
Wśród podstaw tego pisma znalazły się zarówno przepisy art. 227, 228, 233 i 235 K.p.a. – dotyczące tzw. skargi obywatelskiej jak i art. 247 § 1 pkt 3 O.p. – dotyczący stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez organ podatkowy.
Zdaniem Sądu, organ administracji prawidłowo zakwalifikował wspomniane pismo jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy. Pomimo pewnej zawiłości pisma, utrudniającej zastosowanie prawidłowej procedury, z jego treści jasno wynika, że celem K.I. było wzruszenie ostatecznej decyzji w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2007 r., z uwagi na powołanie jako biegłego osoby zatrudnionej przez organ podatkowy wydający decyzję. Taka kwalifikacja pisma strony przesądza o tym, że powinno zostać ono rozpatrzone w oparciu o przepisy Rozdziału 18 Działu IV Ordynacji podatkowej.
Jednakże postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności nie może być wszczęte w razie zaistnienia przesłanek negatywnych wymienionych m.in. w art. 249 § 1. O.p. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli w szczególności:
- 1) żądanie zostało wniesione po upływie 5 lat od dnia doręczenia decyzji lub
- 2) sąd administracyjny oddalił skargę na tę decyzję, chyba że żądanie oparte jest na przepisie art. 247 § 1 pkt 4.
Jak prawidłowo ustalił organ podatkowy K.I. decyzję Wójta Gminy z dnia [...] września 2007 r. nr [...] r. odebrał w dniu 10 września 2007 r. Oznacza to, jak słusznie stwierdził organ, że na moment wniesienia żądania stwierdzenia jej nieważności w dniu 30 października 2015 r., upłynął już okres 5 lat licząc od daty doręczenia decyzji.
Ponadto wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2008 r. I SA/Go 212/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę K.I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...], którą to decyzją tut. Kolegium utrzymywało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2007 r.
Zatem w sprawie zaistniały obie przesłanki negatywne uniemożliwiające wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. W tej sytuacji organ podatkowy zobligowany był do wydania decyzji o treści jak w decyzji z [...] listopada 2015 r. nr [...].
Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego braku wpływu na postępowanie wymiarowe, uznać należy go za niezasadny. Przepis z art. 249 § 1 pkt 1 nie wymienia żadnych wyjątków od wskazanego, pięcioletniego terminu. Ewentualne naruszenia prawa, mające miejsce w postępowaniu podatkowym, mogą stanowić podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji, jednak nie mogą wydłużyć, czy też przerwać, terminu do wniesienia wniosku o ich zastosowanie.
Kwalifikacja pisma z [...] października 2015 r. jako wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji przesądza także o niezasadności zarzutów naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo rozstrzygnęło sprawę w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej, słusznie odmawiając stosowania K.p.a.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Sąd skargę oddalił.
/-/ A. Juszczyk – Wiśniewska /-/ J. Grzęda /-/ J. Niedzielski