Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M.S. (skarżącego) jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych.
Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych podnosząc, iż od 2005 roku nie ma stałego zatrudnienia, a obecnie utrzymuje się z prac dorywczych. Swoje miesięczne dochody oszacował na 600 - 1000 zł. Skarżący jest żonaty i ma troje dzieci (w wieku 20, 9 i 6 lat). Deklaruje, że nie ma oszczędności a jego jedyny majątek stanowi dom o pow. 400 m kw. stanicy przedmiot zajęcia egzekucyjnego. Natomiast jego żona jest właścicielką dwóch samochodów, a zajmuje się prowadzeniem działalności gospodarczej, która w 2013 roku przyniosła stratę.
Wobec uznania, że treść oświadczenia o majątku i dochodach nie jest wystarczająca do ustalenia sytuacji majątkowej skarżącego, na podstawie art. 255 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej określanej w skrócie: "p.p.s.a.") wezwano go, by w terminie 7 dni złożył dodatkowo: wyciągi z rachunków bankowych swoich i żony, odpis zeznań podatkowych swoich i żony w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok, dokumentów potwierdzających wysokość przychodów z działalności gospodarczej prowadzonej przez żonę skarżącego jak również kosztów ich uzyskania za ostatnie 3 miesiące oraz innych oświadczeń koniecznych dla ustalenia sytuacji majątkowej skarżącego i jego rodziny.
Pismo sądowe zawierające wezwanie doręczono skarżącemu 2 października 2013r.
Do dnia posiedzenia niejawnego do tutejszego sądu nie wpłynęły dokumenty określone w wezwaniu.
W tym stanie rzeczy wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym, czyli takim, jakiego przyznania domagał się skarżący, może zostać przyznane w razie wykazania, że osoba występująca z wnioskiem nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z cytowanego przepisu wynika, że dla przyznania prawa pomocy konieczne jest niewątpliwe wykazanie, że poniesienie kosztów postępowania przekracza możliwości majątkowe strony.
Skarżący w złożonym wniosku ograniczył się do stwierdzenia, że sam utrzymuje się z prac dorywczych a jego żona prowadzi niedochodową działalność gospodarczą. Nie przedstawił jednak jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego deklarowaną sytuację majątkową.
Na podstawie art. 255 p.p.s.a. skarżącego wezwano zatem do przedstawienia dokumentów wymienionych we wcześniejszym fragmencie uzasadnienia, a obrazujących sytuację majątkową jego i żony. Pomimo upływu terminu zakreślonego w wezwaniu, skarżący nie złożył żądanych dokumentów.
Należy zatem wyjaśnić, że zaniechanie zastosowania się przez stronę do wezwania sądu (lub referendarza sądowego) wystosowanego w trybie wyznaczonym przez art. 255 p.p.s.a. ma ten skutek, że sąd (lub referendarz sądowy) nie może skorzystać ze wszystkich koniecznych do rozstrzygnięcia wniosku oświadczeń bądź dokumentów źródłowych. Ich brak powoduje, że materiał dowodowy w dalszym ciągu jest niekompletny, a zatem niewystarczający do sprawdzenia, czy twierdzenie strony o niemożności poniesienia kosztów postępowania znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości. Konsekwencją procesową takiego stwierdzenia może być nieuwzględnienie wniosku w jego pełnym zakresie, a nawet odmowa przyznania prawa pomocy (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 3, Warszawa 2008, str. 613-614 i powołane tam orzecznictwo).
Oświadczenie skarżącego zawarte w złożonym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy nie stanowi wystarczającej podstawy do zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący nie przedstawił bowiem jakichkolwiek dowodów potwierdzających brak dochodów oraz oszczędności. Uniemożliwił tym samym poczynienie niewątpliwych ustaleń dotyczących jego sytuacji majątkowej.
W konsekwencji należało uznać, że skarżący nie wykazał przesłanek uzasadniających zwolnienie go od kosztów sądowych, w związku z czym postanowiono o odmowie przyznania prawa pomocy (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).