Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] października 2022 r. P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na wskazaną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej.
W skardze sformułowany został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, motywowany przez pełnomocnika skarżącej spółki tym, że wykonanie decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki w zakresie wydolności finansowej skarżącej. Wysokość zaległości ustalona przez organ w niniejszej sprawie, tj. kwota 186.859,00 zł, a także w analogicznym postępowaniu – kwota 2.093.739,00 zł. Zapłata wskazanych kwot może doprowadzić do utraty płynności finansowej skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Spółka nie wykazała podstaw usprawiedliwiających sięgnięcie do instytucji tymczasowej ochrony sądowej.
Na wstępie zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259) zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wiążący sąd katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, o jakim mowa w tym przepisie, jest katalogiem zamkniętym. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody – nie każdej, a jedynie znacznej – oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
W orzecznictwie sądowo-administracyjnym podnosi się, że skorzystanie z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Niezbędnym jest wykazanie konkretnych zagrożeń płynących z wykonania decyzji, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony. Niewykazanie tych okoliczności w uzasadnieniu wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (...). Rzetelne i skrupulatne uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu wraz z załączonymi do niego dokumentami na poparcie przedstawionych okoliczności determinuje pozytywne rozstrzygnięcie sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2021 r., sygn. akt III FZ 281/21).
W ocenie sądu argumentacja strony nie jest wystarczająca do udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy podkreślić, że nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czyli powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej.
Nie ulega też wątpliwości, że wykonanie jakiejkolwiek decyzji nakładającej obowiązek o charakterze pieniężnym ma dla jej adresata niekorzystne konsekwencje. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Rodzaj obowiązku objętego taką decyzją nie wywołuje jednakże stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. W sytuacji uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu wyegzekwowanych kwot. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowo-administracyjnym (por. postanowienie WSA w Łodzi z 28 września 2018 r. sygn. akt III SA/Łd 539/18).
W tym miejscu podnieść należy, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów obrazujących jej sytuację finansową. Tym samym nie uprawdopodobniła w żaden sposób, że zabezpieczenie wykonania określonych z zaskarżonej decyzji przybliżonych zobowiązań podatkowych odbędzie się z uszczerbkiem dla jej majątku, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki. Spółka nie wykazała okoliczności, z których wynikałoby, że w jej sytuacji zachodzi realne niebezpieczeństwo wyrządzenia – poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji – znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec niedołączenia do wniosku dokumentów źródłowych pozwalających na ustalenie, czy w sprawie zachodzą przesłanki, o których mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., niewątpliwie gołosłowne stają się ogólnikowe twierdzenia skarżącej, że wykonanie decyzji może wywołać uzasadnione przypuszczenie utraty płynności finansowej spółki.
Zaniechanie przedstawienia przez spółkę konkretnych informacji dotyczących jej stanu finansowego, uniemożliwia obecnie stwierdzenie przez sąd w jakim stopniu wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie na jej sytuację finansową.
Wobec uznania, że sformułowane we wniosku twierdzenia są niewystarczające do udzielenia spółce tymczasowej ochrony wskazać jeszcze należy, iż rolą sądu administracyjnego nie jest poszukiwanie (za stronę) dowodów na jego uzasadnienie. Sąd nie jest także uprawniony do wzywania strony, przed rozpoznaniem wniosku, o przedstawienie takich dokumentów, bowiem ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje w tym przypadku możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego (por. postanowienie NSA z 12 września 2014 r., sygn. akt I FZ 332/14).
Ponadto, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia NSA z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też sąd, przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania skarżącej o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa.
Uznając z powyższych względów, iż wniosek skarżącej spółki nie zasługuje na uwzględnienie sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.