Uzasadnienie
P.A., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie swojego małżonka, zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 500 zł pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o całkowite zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Zarządzeniem z dnia 1 grudnia 2015 r. Referendarz sądowy pozostawił ww. wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, z powodu nieuzupełnienia w ustawowym siedmiodniowym terminie jego braków formalnych.
Na skutek wniesionego sprzeciwu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z dnia 21 grudnia 2015 r. utrzymał je w mocy. Odpis tego orzeczenia doręczono pełnomocnikowi skarżącej 28 grudnia 2015 r.
W dniu 4 stycznia 2016 r. skarżąca złożyła zażalenie na ww. postanowienie wnosząc o uchylenie postanowienia z 21 grudnia 2015 r. i poprzedzającego go zarządzenia Referendarza sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy przede wszystkim wyjaśnić, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658), modyfikująca m.in. zasady rozpoznawania w postępowaniu sądowoadministracyjnym wniosków o przyznanie prawa pomocy. Na mocy jej art. 2, w sprawach wszczętych od tej daty, a taką bez wątpienia jest rozpoznawana sprawa, bowiem skarga wniesiona została w dniu 8 października 2015 r., sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzeń lub postanowień referendarza, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (w tym od zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania - art. 258 § 1 pkt 6 P.p.s.a.), orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a więc wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy - art. 260 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zw. dalej "P.p.s.a.", w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.
Zgodnie z art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, których przedmiotem są kwestie określone w jego pkt 1-10. Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu nie zostały ujęte w ww. katalogu.
W świetle zatem powyższego, nie ulega wątpliwości, że ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia zażalenia (ani jakiegokolwiek innego środka zaskarżenia) na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie prawa pomocy - wydane na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a. o utrzymaniu w mocy postanowienia/zarządzenia referendarza sądowego. Zarówno art. 194 § 1 P.p.s.a., ani żaden inny przepis P.p.s.a. nie przyznaje stronie możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie sądu w opisanym przedmiocie, gdyż w tym zakresie jest to sąd orzekający w drugiej instancji.
Jedynie na marginesie wskazać należy, że taka możliwość istniała na gruncie przepisów normujących instytucję prawa pomocy przed zmianami dokonanymi powołaną wyżej ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r.
W związku z powyższym, zażalenie wniesione na orzeczenie od którego nie przysługuje taki środek zaskarżenia podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalne, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 197 § 2 i art. 178 P.p.s.a.