Uzasadnienie
Skarżąca wniosła o udzielenie prawa pomocy, wskazując, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata i doradcy podatkowego.
Ze złożonych oświadczeń i dokumentów wynika, iż skarżąca ma 75 lat i mieszka sama. Jej jedynym źródłem utrzymania jest emerytura wynosząca 2.526,79 zł. Skarżąca nie ma oszczędności ani innego majątku. Całość jej dochodów pochłaniają koszty bieżącego utrzymania (w tym koszty zatrudnienia opiekunki oraz zakupu leków wynoszące łącznie ok. 1.000 zł miesięcznie).
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy w zakresie całkowitym, czyli takim jakiego przyznania domagała się skarżąca, przysługuje osobie fizycznej w razie wykazania, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W myśl natomiast art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się wówczas, gdy strona udowodni, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z oświadczeń skarżącej wynikają przesłanki przyznania prawa pomocy. Skarżąca złożyła dokumenty oraz wiarygodne oświadczenia, że nie jest w stanie ponieść całości kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Przy uwzględnieniu wysokich i uzasadnionych stanem zdrowia kosztów utrzymania skarżącej jej dochody należy uznać za niewystarczające również do sfinansowania wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.
Nie było jednak podstaw do uwzględniania całości wniosku skarżącej. Nie było bowiem podstaw do uwzględnienia żądania ustanowienia jednocześnie adwokata i doradcy podatkowego. W niniejszej sprawie dopuszczalne było jedynie ustanowienie alternatywnie: adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (art. 245 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym).
W tym stanie rzeczy postanowiono jak w sentencji.