Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta (Burmistrza) z dnia [...] stycznia 2022 r. określającą skarżącej Agencji Mienia Wojskowego (AMW) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 rok w kwocie 1.285.675 zł.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, akt postępowania podatkowego oraz dokumentów znajdujących się w aktach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Gorzowie Wlkp. o sygn. I SA/Go 229/21, z których w opisanym poniżej zakresie Sąd przeprowadził dowód, co do faktów istotnych z uwagi na treść i motywy wyroku, wynika co następuje:
Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. Burmistrz określił AMW zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2016 r. w wysokości 1.286.675 zł. AMW wniosła odwołanie od tej decyzji, lecz SKO decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Burmistrza.
Dnia 9 marca 2021 r. AMW wniosła skargę na decyzję SKO z [...] stycznia 2021 r., a WSA w Gorzowie Wlkp., wyrokiem z 29 lipca 2021 r. sygn. akt I SA/Go 229/21, uchylił decyzję SKO. Wyrok nie został zaskarżony, a 1 października 2021 r. doręczono SKO odpis tego orzeczenia wraz z potwierdzeniem prawomocności.
Ponownie rozpoznając sprawę, SKO, decyzją z [...] listopada 2021 r., uchylił decyzję Burmistrza z [...] listopada 2020 r. i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozstrzygnięcia.
Burmistrz, po przeprowadzeniu ponownego postępowania, już wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r. ponownie określił skarżącej Agencji Mienia Wojskowego (AMW) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 rok w kwocie 1.285.675 zł.
Pismem z [...] lutego 2022 r. AMW wniosła odwołanie od decyzji Burmistrza. Odwołanie, wraz z aktami sprawy, doręczono SKO 14 lutego 2022 r.
SKO, zaskarżoną decyzją opatrzoną datą [...] sierpnia 2022 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza. Decyzję tę doręczono skarżącej 24 października 2022 r.
Pismem z [...] listopada 2022 r. AMW wniosła skargę na decyzję SKO z [...] sierpnia 2022 r., podnosząc liczne zarzuty dotyczące kwalifikacji budynków jako niemieszkalnych i związanych z działalnością gospodarczą. Podniosła również zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego.
SKO wniosło o oddalenie skargi, w której - odnosząc się do zarzutu przedawnienia - wskazało, że w związku z postępowaniem sądowoadministracyjnym przed WSA w Gorzowie Wlkp. doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia. SKO stwierdziło, że pozostałe zarzuty skarżącej były bezpodstawne.
WSA w Gorzowie Wlkp., na rozprawie w dniu 16 lutego 2023 r., na podstawie art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej: p.p.s.a.), przeprowadził uzupełniająco dowód z dokumentów znajdujących się w aktach I SA/Go 229/21, tj.: skargi wraz kopertą oraz dowodu doręczenia skarżącej odpisu prawomocnego wyroku 29 lipca 2021 r. wraz z potwierdzeniem prawomocności. Dowód przeprowadzono dla ustalenia okresów zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje:
Sąd ocenił, że zaskarżona decyzja naruszała prawo, ponieważ zapadła i została doręczona po upływie okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zaskarżona decyzja określała wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 rok. Płatność ostatniej raty podatku wypadała 15 grudnia 2016 r. (art. 6 ust. 9 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm., obecnie Dz. U. z 2023 r. poz. 70), w związku z czym pięcioletni termin przedawnienia zobowiązania podatkowego rozpoczął swój bieg z końcem 2016 r. (art. 70 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa Dz. U. z 2015 r. poz. 613; obecnie: Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.; dalej: o.p.). Bieg tego terminu uległ zawieszeniu 9 marca 2021 r. w związku z wniesieniem przez skarżącą skargi do WSA w Gorzowie Wlkp. na decyzję SKO z [...] stycznia 2021 r. (art. 70 § 6 pkt 2 o.p.), a okres zawieszenia upłynął z dniem 1 października 2021 r. czyli dniem doręczenia SKO odpisu wyroku WSA w GW z 29 lipca 2021 r. wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności (art. 70 § 7 pkt 2 o.p.).
Łącznie okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia trwał więc 206 dni, co powoduje, że faktycznie termin przedawnienia zobowiązania podatkowego upływał z dniem 25 lipca 2022 r. SKO natomiast zaskarżoną decyzję opatrzyło datą [...] sierpnia 2022 r., a doręczyło skarżącej dnia 24 października 2022 r.
Nie ulega wątpliwości, że decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości jest decyzją deklaratoryjną (art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 o.p.), a nie konstytutywną (art. 21 § 1 pkt 2 o.p.). Data wydania takiej decyzji nie jest zatem równoznaczna z momentem, od którego decyzja ta wywiera skutki prawne. Zgodnie bowiem z art. 212 o.p., poza wyjątkiem dotyczącym decyzji, o których mowa w art. 67d, decyzja wiąże organ od chwili jej doręczenia stronie. Aby decyzja ostateczna organu podatkowego wywołała wyrażony w niej skutek określenia zobowiązania podatkowego w kwocie innej niż zadeklarowana przez podatnika, musi zostać wydana i doręczona przed upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 o.p. (por. wyroki NSA: z 22 kwietnia 2014 r., II FSK 2466/14; z 6 maja 2015 r., II FSK 333/14; z 15 kwietnia 2016 r., II GSK 1214/14; z 9 czerwca 2016 r., II FSK 1683/14; z 2 września 2016 r., II FSK 2074/14; z 21 lutego 2017 r., II FSK 38/15).
Przy czym dotyczy to - w przypadku decyzji określającej - zarówno decyzji organu pierwszej, jak i drugiej instancji, w odróżnieniu od decyzji ustalającej, gdzie obowiązek jej doręczenia przed upływem terminu przedawnienia dotyczy w zasadzie decyzji organu I instancji. Niedoręczenie decyzji organu odwoławczego, odnoszącej się do decyzji deklaratoryjnej (utrzymującej ją w mocy lub orzekającej co do istoty), do momentu upływu terminu przedawnienia oznacza, że decyzja ta nie wywołuje wyrażonego w niej skutku jako odnosząca się do zobowiązania już przedawnionego.
Sąd uznał jednocześnie za bezprzedmiotową ocenę, czy art. 15 zzr ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568, ze zm.) dotyczył również przepisów prawa podatkowego, ponieważ przepis ten obowiązywał w okresie od 31 marca do 23 maja 2020 r., czyli tylko 53 dni, przez co nawet hipotetycznie nie spowodowałby odroczenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego określonego skarżącej do dnia 24 października 2022 r.
Jak wynika z przywołanych wcześniej ustaleń Sądu w rozpoznawanej sprawie zaskarżoną decyzję doręczono po upływie terminu przedawnienia, zaś ani z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania podatkowego, ani odpowiedzi na skargę nie wynikało, by w sprawie zaszła jakakolwiek inna przesłanka zawieszenia bądź przerwania biegu terminu przedawnienia. Tym samym postępowanie podatkowe przed doręczeniem decyzji stało się bezprzedmiotowe (art. 208 § 1 o.p.), w związku z czym organ utracił uprawnienie do określenia wysokości zobowiązania podatkowego w kwocie innej niż wynikająca z deklaracji strony. Dlatego Sąd w pkt. 1 wyroku orzekł o uchyleniu decyzji wydanych w obu instancjach (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i art. 135 p.p.s.a.) zaś w pkt. 2 wyroku umorzył postępowanie podatkowe (art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 208 o.p.).
Orzeczenie o kosztach postępowania (pkt 3 wyroku) znajduje podstawę prawną w art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasądzona kwota obejmuje zwrot wynagrodzenia pełnomocnika w kwocie 5.400 zł, ustalonej zgodnie z § 2 pkt 6 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), równowartość uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) i poniesionego przez skarżącą wpisu od skargi (8.954 zł).