Uzasadnienie
Do skargi na decyzję wskazaną w sentencji postanowienia skarżąca dołączyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu wniosku podniosła, że nie stać jej na uiszczenie wpisu w wysokości 1.500 zł należnego od wniesionej przez nią skargi.
W oświadczeniu o swoim stanie rodzinnym, majątku i dochodach podała, że mieszka i utrzymuje się sama z emerytury wynoszącej 1739 zł brutto oraz wynagrodzenia z tytułu stałego zlecenia wynoszącego 200 zł brutto. Jest współwłaścicielką domu mieszkalnego, dwóch mieszkań oraz dwóch działek gruntu. Zadeklarowała, że nie posiada oszczędności.
Wobec uznania, że treść oświadczenia o majątku i dochodach nie jest wystarczająca do ustalenia sytuacji majątkowej skarżącej, na podstawie art. 255 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej określanej w skrócie: "p.p.s.a.") wezwano skarżącą, by w terminie 7 dni złożyła dodatkowo: wyciągi z rachunków bankowych, dokumenty potwierdzające wysokość emerytury oraz - ewentualnie - dokumenty potwierdzające prowadzenie egzekucji z praw majątkowych skarżącej.
W odpowiedzi skarżąca przedstawiła dokumenty potwierdzające wysokość dochodów deklarowanych we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz wydruki potwierdzeń przelewów.
W tym stanie rzeczy wniosek skarżącej nie mógł zostać uwzględniony.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej cyt. jako "p.p.s.a." prawo pomocy w zakresie częściowym, czyli takim, jakiego przyznania domagała się skarżąca, przysługuje w razie wykazania, że osoba występująca z wnioskiem nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z cytowanego przepisu wynika, że dla przyznania prawa pomocy konieczne jest niewątpliwe wykazanie, że poniesienie kosztów postępowania przekracza możliwości majątkowe strony. Ciężar dowodu obarcza zatem stronę, o czym skarżącą pouczono.
Skarżąca w złożonym wniosku wskazała swoje miesięcznie dochody, wskazała jaki ma majątek oraz oświadczyła, że nie ma oszczędności.
Na podstawie art. 255 p.p.s.a. wezwano ją zatem do przedstawienia dokumentów wymienionych we wcześniejszym fragmencie uzasadnienia, a dokumentujące jej stan posiadania.
Skarżąca stosując się do wezwania złożyła dokumenty potwierdzające wysokość dochodów. Nie złożyła jednak wyciągów z rachunków i lokat bankowych.
Należy zatem wyjaśnić, że zaniechanie zastosowania się przez stronę do wezwania sądu (lub referendarza sądowego) wystosowanego w trybie określonym w art. 255 p.p.s.a. ma ten skutek, że sąd (lub referendarz sądowy) nie może skorzystać ze wszystkich koniecznych do rozstrzygnięcia wniosku oświadczeń bądź dokumentów źródłowych. Ich brak powoduje, że materiał dowodowy pozostaje niekompletny, a zatem niewystarczający do sprawdzenia, czy twierdzenie strony o niemożności poniesienia kosztów postępowania znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości. Konsekwencją procesową takiego stwierdzenia może być nieuwzględnienie wniosku w jego pełnym zakresie, a nawet odmowa przyznania prawa pomocy (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 3, Warszawa 2008, str. 613-614 i powołane tam orzecznictwo).
Złożone przez skarżącą dokumenty stanowiły wystarczającej podstawy do zwolnienia od kosztów sądowych.
W szczególności brak było wyciągów z rachunków bankowych (skarżąca przedstawiła tylko wydruki potwierdzeń przelewów) czyli zasadniczego dowodu potwierdzającego deklarację o nieposiadaniu przez skarżącą oszczędności wystarczających do sfinansowania kosztów sądowych. Tym samym skarżąca nie wykazała, że nie stać jej na poniesienie kosztów sądowych.
Uwzględniając powyższe postanowiono o odmowie przyznania prawa pomocy (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).