Uzasadnienie
Skarżący P.B. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2014r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 rok od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.
W skardze strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu stwierdziła, że skoro istnieją przesłanki do zawieszenie z urzędu postępowania sądowego z uwagi na pytanie skierowane przez tut. Sąd do Trybunału Konstytucyjnego (sygn. akt P 49/13) w zakresie zgodności z Konstytucją art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007r., to wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadnione, gdyż w przeciwnym wypadku może dojść do nieodwracalnych skutków w majątku skarżącego, gdyby decyzja miała zostać wykonana niezwłocznie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z regulacją art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei stosownie do § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 P.p.s.a.).
Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 cyt. ustawy Sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków.
Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy od stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
W sprawie skarżący twierdzi, że wniosek jest zasadny z uwagi na pytanie prawne, jakie zostało przedstawione TK, a dotyczące zgodności 20 ust. 3 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007 r. z Konstytucją (sygn. akt P 49/13).
Zdaniem Sądu, powyższa argumentacja nie wystarcza do udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej. Bo choć TK orzekł 29 lipca 2014 r. o niezgodności ww. przepisu z Konstytucją i odroczył utratę jego mocy obowiązującej o osiemnaście miesięcy, to ta okoliczność samoistnie nie może przemawiać za wstrzymaniem wykonania aktu. Skarżący nie wskazał bowiem na konkretne zdarzenia (okoliczności), które świadczyłyby o tym, że może dojść do nieodwracalnych skutków w jego majątku.
Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. m.in. B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2009, s. 206.). Ponadto, wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinny także zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony, zwłaszcza jej stan finansowy i majątkowy (vide: m.in. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r., II GSK 257/09, LEX nr 575347), czego w sprawie zabrakło.
Dodać przy tym należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11).
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.