Uzasadnienie
R.J. złożył skargę kasacyjną od wyroku tutejszego Sądu z 28 lutego 2018 r. oddalającego jego skargę na decyzję wymienioną w sentencji niniejszego orzeczenia. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 250 zł, w dniu 2 czerwca 2018 r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazał m.in., że jest osobą poważnie chorą, wymagającą stałego leczenia co wiąże się z wysokimi kosztami. Jest również niepełnosprawny w stopniu umiarkowanym. Opiekuje się chorą matką oraz rodzicami żony.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący mieszka z żoną w stanowiącym ich własność mieszkaniu o powierzchni 65 m2. Jest właścicielem garażu o wartości około 5.000 zł. Nie posiada oszczędności, papierów wartościowych, innych praw majątkowych czy wierzytelności. Wraz z żoną są właścicielami dwóch samochodów o wartości ok. 10.000 zł każdy. Wspólny dochód netto ich gospodarstwa domowego wynosi 8.300 zł. Wśród zobowiązań i stałych wydatków skarżący wskazał leki (200 zł miesięcznie), koszty eksploatacji pojazdów i zakupu paliwa (bez sprecyzowania kwoty), ubezpieczenie samochodów (ok 270 zł miesięcznie), czynsz (320 zł miesięcznie), telefony (ponad 58 zł miesięcznie), internet (50 zł miesięcznie), prąd (90 zł miesięcznie), gaz (190 zł miesięcznie) plus koszty wyrównania (w ostatnim miesiącu 500 zł).
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.") prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje, jeżeli osoba występująca z wnioskiem wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W przypadku przyznania prawa pomocy koszty postępowania sądowego pokrywane są z budżetu państwa, korzystanie z niej powinno mieć miejsce jedynie w przypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca rzeczywiście nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania. Stosując prawo pomocy, nie można bowiem chronić, czy też wzbogacać majątku osób prywatnych, gdyż celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie dostępu do sądu osobom, którym brak jest środków finansowych na zaspokojenie swoich podstawowych potrzeb życiowych, i poniesienie w takiej sytuacji kosztów sądowych.
Zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy powinna być rozpatrywana z jednej strony z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych, jakie strona skarżąca musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś strony z uwzględnieniem jej możliwości finansowych. Skarżący domaga się przyznania prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Jednak na chwilę obecną, jedyną opłatą niezbędną dla dalszego prowadzenia postępowania sądowoadministracyjnego jest wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 250 zł.
Suma wskazanych przez skarżącego miesięcznych wydatków wynosi 1.678 zł. Skarżący nie wymienił kosztów zakupu żywności, odzieży i innych towarów i usług konsumpcyjnych. Jednak po doliczeniu ich do wydatków gospodarstwa domowego skarżącego - przeciętnie 1.127 zł na jedną osobę (zgodnie z "Sytuacja gospodarstw domowych w 2017 r. w świetle wyników badania budżetów gospodarstw domowych", Wydział Badania Gospodarstw Domowych Głównego Urzędu Statystycznego, www.stat.gov.pl), do dyspozycji rodziny skarżącego pozostaje miesięcznie kwota 4.368zł.
Powyższe pozwala przyjąć, że wnioskodawca może uiścić kwotę 250 zł wpisu od skargi kasacyjnej bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.