Uzasadnienie
M.M. w skardze do tut. Sądu zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] grudnia 2021 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako byłego członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki z tytułu odsetek od niewpłaconej w terminie zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za wrzesień 2016 roku. W uzasadnieniu podał, że ewentualna egzekucja doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z uwagi na kwotę wskazaną w decyzji. Samo uwzględnienie skargi może okazać się natomiast niewystarczające dla interesów majątkowych strony. Dodał, że za uwzględnieniem wniosku przemawia również zasadność zarzutów przytoczonych w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259; powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po myśli § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Zaznaczyć również należy, że zgodnie z treścią art. 61 § 6 pkt 1 i 2 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy od stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji twierdząc, że ewentualna egzekucja kwoty wskazanej w decyzji spowoduje znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki.
Sąd tego stanowiska nie podziela. Należy wpierw zaakcentować, że ugruntowany jest pogląd, że wniosek o wstrzymanie wykonania aktu winien być należycie uzasadniony, a uzasadnienie powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. m.in. B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2009, s. 206.). Ponadto, wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinny także zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony, zwłaszcza jej stan finansowy i majątkowy (vide: m.in. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r., II GSK 257/09, LEX nr 575347).
Skarżący tymczasem nie przedłożył żadnych dowodów na poparcie swojego wniosku. Nie znając zaś aktualnej sytuacji materialnej skarżącego, nie można w żaden sposób ocenić, czy egzekucja kwoty z decyzji, do której strona się odwołuje – nota bene w wysokości 1.442 zł – doprowadziłaby do znacznej szkody czy też nieodwracalnych skutków. Podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może natomiast oczekiwać od Sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z 10 maja 2011 r., II FZ 106/11; z 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07).
Co więcej, gdyby nawet doszło do egzekucji, choć sama strona wskazuje jedynie na taką ewentualność, to należy zauważyć, że choć wdrożenie czynności egzekucyjnych powoduje negatywne skutki wobec majątku zobowiązanego, to nie zawsze skutki te przecież wiążą się z wywołaniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji nie może być też sam fakt prowadzenia postępowania egzekucyjnego. To, że podatnik nie decyduje się na dobrowolne uiszczenie należności, nie może być uznane za równoznaczne z tym, że jego powody w tym względzie są usprawiedliwione z punktu widzenia art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 25 maja 2017 r., sygn. akt I FZ 47/17). Za zasadnością wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie mogą też przemawiać zarzuty skargi dotyczące samej decyzji. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, sąd administracyjny nie dokonuje bowiem oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji.
Przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są bowiem tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Z tego też powodu Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, objętych w niniejszej sprawie wnioskiem strony skarżącej, nie mógł brać pod uwagę zarzutów, które będą poddane ocenie przy rozpatrywaniu skargi. W świetle powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.