Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi określonego na 1138 zł skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych.
Z oświadczeń i dokumentów złożonych przez skarżącego wynika co następuje.
Skarżący jest żonaty i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną. Oboje nie mają majątku, w tym: oszczędności. Przeciwko skarżącemu prowadzona jest egzekucja na podstawie licznych tytułów wykonawczych a dochodzone w niej są zobowiązania zarówno prywatno- jak i publicznoprawne. Sam skarżący deklaruje, że łączna kwota egzekwowanych należności wynosi ponad 5.340.000 zł. Skarżący i jego żona utrzymują się z emerytur, których suma netto (po dokonaniu potrąceń egzekucyjnych) wynosi 3.876,45 zł miesięcznie. Miesięczne koszty utrzymania małżonków skarżący oszacował na 996 zł przy czym kwota ta nie uwzględnia wydatków na żywność.
W tym stanie rzeczy wniosek skarżącego należało uwzględnić w części.
Zgodnie z art. 245 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej: "p.p.s.a.") prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata. Z kolei przepis art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wskazuje przesłanki, na podstawie których następuje przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej. Następuje ono, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Należy jednak podkreślić, że zasadą jednak jest ponoszenie przez strony całości kosztów związanych z ich udziałem w postępowaniu sądowym, zaś odstępstwo od tej zasady poprzez zwolnienie z kosztów sądowych może mieć miejsce w sytuacjach szczególnych - uzasadnionych sytuacją majątkową strony - przy uwzględnieniu oczywiście wysokości kosztów postępowania. Koszty sądowe jako należności Skarbu Państwa winny mieć prymat wśród tych wydatków stron, które nie służą koniecznemu utrzymaniu. W konsekwencji, strona posiadająca stałe źródło dochodów winna poczynić oszczędności w swoich wydatkach do granic zabezpieczenia podstawowego utrzymania, tak by w maksymalnym możliwym zakresie partycypować w kosztach postępowania.
Z oświadczeń skarżącego oraz przedstawionych przez niego dokumentów nie wynika by nie był w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów sądowych. Wprawdzie wykazał, że ma długi, niemniej mimo prowadzenia przeciwko niemu egzekucji przez komornika sądowego, otrzymuje z żoną stałe dochody z emerytur w wysokości ponad 3.800 zł netto miesięcznie. Przy deklarowanych stałych wydatkach wynoszących ok. 1.000 zł należało uznać, że skarżący jest w stanie częściowo sfinansować wpis od skargi stanowiący jedyną opłatę podlegającą uiszczeniu na obecnym etapie postępowania. Zważywszy, że podana kwota stałych miesięcznych wydatków nie obejmowała wszystkich kosztów utrzymania, należało uznać, że poniesienie 500 zł tytułem wpisu od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej nie narazi skarżącego i jego żony na uszczerbek utrzymania koniecznego.
W tym stanie rzeczy postanowiono jak w sentencji (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).