Uzasadnienie
Przedmiotem skargi J.S. (skarżącej) jest decyzja Dyrektora Izby Celnej orzekająca o solidarnej odpowiedzialności skarżącej za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.
Skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata podnosząc, iż jest zatrudniona na 1/2 etatu i zarabia 840 zł brutto, lecz od [...] października 2013 r. pobiera zasiłek chorobowy, którego kwota w całości pochłaniana jest przez stałe wydatki.
Wobec uznania, że treść oświadczenia o majątku i dochodach nie jest wystarczająca do ustalenia sytuacji majątkowej skarżącej, na podstawie art. 255 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej określanej w skrócie: "p.p.s.a.") wezwano ją, by w terminie 7 dni złożyła dodatkowo: wyciągi z rachunków bankowych, odpis zeznania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok, dokument potwierdzający wysokość wynagrodzenia.
Pismo sądowe zawierające wezwanie doręczono skarżącej w dniu 27 lutego 2014 r.
Do dnia posiedzenia niejawnego do tutejszego sądu nie wpłynęły dokumenty określone w wezwaniu.
W tym stanie rzeczy wniosek skarżącej nie mógł zostać uwzględniony.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej cyt. jako "p.p.s.a." prawo pomocy w zakresie częściowym, czyli takim, jakiego przyznania domagała się skarżąca, może zostać przyznane w razie wykazania, że osoba występująca z wnioskiem nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z cytowanego przepisu wynika, że dla przyznania prawa pomocy konieczne jest niewątpliwe wykazanie, że poniesienie kosztów postępowania przekracza możliwości majątkowe strony.
Skarżąca w złożonym wniosku ograniczyła się do stwierdzenia, że nie ma majątku, a jej wynagrodzenie wynosi 840 zł miesięcznie. Nie przedstawiła jednak jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego deklarowaną sytuację majątkową.
Na podstawie art. 255 p.p.s.a. skarżącą wezwano zatem do przedstawienia dokumentów wymienionych we wcześniejszym fragmencie uzasadnienia, a obrazujących sytuację jej rodziny. Pomimo jego upływu wskazanego w wezwaniu, skarżąca nie złożyła żądanych dokumentów.
Należy zatem wyjaśnić, że zaniechanie zastosowania się przez stronę do wezwania sądu (lub referendarza sądowego) wystosowanego w trybie określonym w art. 255 p.p.s.a. ma ten skutek, że sąd (lub referendarz sądowy) nie może skorzystać ze wszystkich koniecznych do rozstrzygnięcia wniosku oświadczeń bądź dokumentów źródłowych. Ich brak powoduje, że materiał dowodowy w dalszym ciągu jest niekompletny, a zatem niewystarczający do sprawdzenia, czy twierdzenie strony o niemożności poniesienia kosztów postępowania znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości. Konsekwencją procesową takiego stwierdzenia może być nieuwzględnienie wniosku w jego pełnym zakresie, a nawet odmowa przyznania prawa pomocy (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 3, Warszawa 2008, str. 613-614 i powołane tam orzecznictwo).
Oświadczenie skarżącej zawarte w złożonym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy nie stanowią wystarczającej podstawy do zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżąca nie przedstawiła bowiem jakichkolwiek dowodów potwierdzających deklarowaną we wniosku kwotę dochodów oraz brak oszczędności. Uniemożliwiła tym samym poczynienie wyczerpujących i niewątpliwych ustaleń dotyczących sytuacji majątkowej.
W konsekwencji należało uznać, że skarżąca nie wykazała przesłanek uzasadniających zwolnienie jej od kosztów sądowych, w związku z czym postanowiono o odmowie przyznania prawa pomocy (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).