Uzasadnienie
Skarżący G.M. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2010r. nr [...], która utrzymywała w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] stycznia 2010r. w przedmiocie określenia należnego zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów opodatkowanych na zasadach ogólnych za 2004 r. oraz straty z pozarolniczej działalności gospodarczej za ten rok. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 23 czerwca 2010 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wobec nie odebrania przez skarżącego korespondencji w terminie została ona zwrócona do Sądu w dniu 21 lipca 2010r. (koperta wraz z wezwaniem k. 14 akt sądowych). Zarządzeniem z dnia 27 lipca 2010 r. Przewodniczący Wydziału I uznał, w trybie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm. –zwana dalej P.p.s.a.) przesyłkę z dnia 24 czerwca 2010 r. za skutecznie doręczoną w dniu 13 lipca 2010 r.
W dniu 16 lipca 2010r. (koperta k. 11 akt sądowych) wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. pismo skarżącego z dnia [...] lipca 2010r. o ponowne przesłanie w/w korespondencji. W uzasadnieniu skarżący podał, iż wraz z rodziną przebywał na urlopie wobec czego nie mógł odebrać żadnej korespondencji w sprawie do dnia 14 lipca 2010 r. W załączeniu przesłał potwierdzenie rezerwacji wczasów w terminie [...] czerwca - [...] lipca 2010 r. Oświadczył ponadto, iż w dniach [...] lipca 2010 r. przebywał u rodziców. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 27 lipca 2010 r. poinformowano skarżącego, że przesyłka z dnia 24 czerwca 2010 r. zawierała wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi i w trybie art. 73 § 4 P.p.s.a. została uznana za doręczoną w dniu 13 lipca 2010 r. Wezwano skarżącego również do podania informacji w terminie 7 dni, czy pismo z dnia [...] lipca 2010 r. jest wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego, pod rygorem uznania, że pismo jest wnioskiem o przywrócenie terminu.
Dnia 18 sierpnia 2010 r. wpłynęło do tut. Sądu pismo skarżącego zawierające oświadczenie, że złożone przez niego pismo z dnia [...] lipca 2010 r. należy traktować jako wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu.
Dalsze wskazówki zawarte są w art. 87 P.p.s.a., który w § 2 statuuje wymóg uprawdopodobnienia przez stronę okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu.
Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności. Można o nim mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z 2 października 2002 r., V SA 793/03). Przeszkody te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny jak np. nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (wyrok NSA z 3 sierpnia 2001r., I SA/Wr 676/99, niepubl.) Strona musi uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna. Przy ocenie braku winy – która ostatecznie należy wyłącznie do Sądu - przyjmuje się obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. W niniejszym postępowaniu skarżący wniósł o przywrócenie do terminu do uiszczenia wpisu. Uchybienie terminu uzasadnił tym, iż w okresie w okresie [...] czerwca - [...] lipca 2010 r. przebywał w [...] na urlopie, a następnie w dniach [...] lipca 2010 r. u rodziców.
W ocenie Sądu pobyt na urlopie wypoczynkowym nie jest okolicznością uprawdopodabniającą brak winy strony w niezachowaniu terminu do uiszczenia wpisu. Nie można również uznać, że zaplanowany urlop wypoczynkowy był przeszkodą, której skarżący nie mógł przewidzieć i której nie można było przezwyciężyć.
W tek kwestii wypowiedział się m.in. WSA w Warszawie stwierdzając, że przebywanie na urlopie wypoczynkowym w okresie awizowania przesyłki nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu (postanowienie z dnia 14 stycznia 2004 r., III SA 2384/03, niepubl.).
Sąd zwraca uwagę również na fakt, że skarżący wnosząc skargę do tutejszego Sądu powinien był spodziewać się otrzymania z Sądu korespondencji dotyczącej tej sprawy. Zatem wyjeżdżając z miejsca zamieszkania winien zadbać o to aby kierowana do niego korespondencja była odbierana przez osobę upoważnioną. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy bowiem brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (tak też SN w postanowieniu z dnia 6 października 1998 r., II CKN 8/98).
Sąd podkreśla także, że użyte w art. 86 § 1 P.p.s.a. pojęcie winy dotyczy jej postaci umyślnej jak również nieumyślnej w postaci lekkomyślności czy niedbalstwa. Brak zadbania przez stronę skarżącą o odbieranie korespondencji przez okres przekraczający możliwość doręczenia korespondencji z upływem terminu zakreślonego w awizie powtórnym spełnia warunki winy nieumyślnej.
Skarżący nie spełnił również wymogu jaki nakłada na niego treść art. 87 § 4 P.p.s.a. zgodnie z którym, strona wraz ze złożeniem przedmiotowego wniosku, powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Potwierdza to informacja z Oddziału Finansowo - Budżetowego tut. Sądu z dnia 2 września 2010 r. z której wynika, że do dnia 1 września 2010 r. skarżący nie uiścił wpisu sądowego od skargi.
W oparciu o powyższe należy stwierdzić, że instytucja przywrócenia terminu ma jednak charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy.
Wobec nie wykazania przez skarżącego w niniejszej sprawie takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, przywrócenie terminu w ocenie Sądu nie jest dopuszczalne, albowiem niedopełnienie obowiązku nastąpiło z powodu przeszkody możliwej do przezwyciężenia, czyli zawinionej przez skarżącego.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.