Uzasadnienie
Skarżący G.M. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2010r. nr [...], która utrzymywała w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] stycznia 2010r. w przedmiocie określenia należnego zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów opodatkowanych na zasadach ogólnych za 2005r.
Wykonując zarządzenia z dnia 21 czerwca 2010r. Przewodniczącego Wydziału I wydane w trybie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.")pismem z dnia 24 czerwca 2010r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wobec nie odebrania przez skarżącego korespondencji w terminie została ona zwrócona do Sądu w dniu 21 lipca 2010r. (koperta wraz z wezwaniem k. 12 akt sądowych). Zarządzeniem z dnia 23 lipca 2010r. Przewodniczący Wydziału I uznał, w trybie art. 73 § 4 P.p.s.a., wezwanie z dnia 24 czerwca 2010r. za skutecznie doręczone w dniu 13 lipca 2010r.
W dniu 16 lipca 2010r. (koperta k. 11 akt sądowych) wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. pismo skarżącego z dnia 14 lipca 2010r. o ponowne przesłanie w/w korespondencji. W uzasadnieniu skarżący podał, iż wraz z żona przebywał na urlopie oraz u rodziców, wobec czego nie mógł odebrać żadnej korespondencji w sprawie do dnia 14 lipca 2010r. W załączeniu przesłał potwierdzenie rezerwacji wczasów w terminie od [...].06.20010r. do [...].07.2010r.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 23 lipca 2010r. poinformowano skarżącego, że przesyłka z dnia 24 czerwca 2010r. zawierała wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wymienionym zarządzeniem z dnia 23 lipca 2010r. wezwano skarżącego również do podania informacji w terminie 7 dni, czy pismo z dnia 14 lipca 2010r. jest wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, pod rygorem uznania, że pismo jest wnioskiem o przywrócenie terminu.
Dnia 3 sierpnia 2010r. wpłynęło pismo skarżącego zawierające oświadczenie, że złożone przez niego pismo należy traktować jako wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego, jednocześnie w tym piśmie skarżący uzupełnił brak formalny poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia.
Następnie wykonując kolejne zarządzenie strona skarżąca złożyła pismo z dnia 16 sierpnia 2010r. załączając oświadczenie ojca potwierdzającego jego pobyt w [...] w okresie od [...] lipca 2010r. do [...] lipca 2010r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi należało oddalić. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowa jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Strona w piśmie z dnia 3 sierpnia 2010r. dokonała czynności o którą była przez Sąd wzywana podając, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 1417,00 zł.
Dokonując analizy złożonych przez stronę pism Sąd uznał, że pismo z dnia 3 sierpnia 2010r. zawiera oświadczenie strony skarżącej dotyczące złożonego przez nią wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi zawiera ono także oświadczenie dotyczące przedmiotu zaskarżenia.
Wniosek o przywrócenie terminu należy uwzględnić w sytuacji gdy strona wykaże, że nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. W tej sprawie niedokonanie przez stroną skarżącą czynności polegającej na podaniu wartości przedmiotu zaskarżenia było związane z nieodebraniem wysłanej do niej z Sądu korespondencji. Strona podała, że w okresie od [...].06. 2010r. do [...].07. 2010r. przebywała w [...] na urlopie, a następnie od [...].07. 2010r. do [...].10. 2010r. była u ojca w [...].
Przypomnieć więc należy, że skarżący wniósł 21 maja 2010r. skargę do tutejszego Sądu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Oznaczało to, że powinien był spodziewać się otrzymania z Sądu korespondencji dotyczącej tej sprawy. Zatem wyjeżdżając z miejsca zamieszkania winien zadbać o to aby kierowana do niego korespondencja była odbierana przez osobę upoważnioną.
Użyte w art. 86 § 1 P.p.s.a. pojęcie winy dotyczy jej postaci umyślnej jak również nieumyślnej w postaci lekkomyślności czy niedbalstwa. Brak zadbania przez stronę skarżącą o odbieranie korespondencji przez okres przekraczający możliwość doręczenia korespondencji z upływem terminu zakreślonego w awizie powtórnym spełnia warunki winy nieumyślnej. Ponadto zauważyć trzeba, że skarżący miał fizyczną możliwość samodzielnego odbioru korespondencji bowiem jadąc z [...] do [...] mógł po drodze, w miejscu zamieszkania tj. w [...], sprawdzić czy w skrzynce na listy nie ma awiza.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 86 § 1 i 3 P.p.s.a. należało odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braku skargi.