Uzasadnienie
W dniu 24 kwietnia 2008 r. skarżący K.R., z zachowaniem ustawowego terminu trzydziestu dni od doręczenia decyzji, działając przez pełnomocnika radcę prawnego D.Ś., wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności skarżącego jako byłego członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki z o.o. A z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych PIT-4.
Sąd zważył:
Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a." - sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.
W myśl art. 219 § 1 i § 2 P.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić, gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy tego sądu, przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Art. 231 P.p.s.a. określa z kolei, iż w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne pobiera się wpis stosunkowy, natomiast w innych sprawach pobiera się wpis stały. Należy zwrócić uwagę, że w niniejszej sprawie, w której skargę wniesiono na decyzję organu podatkowego w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zobowiązania podatkowe spółki, zaskarżona decyzja zawiera rozstrzygnięcie tylko co do tego, czy w konkretnym przypadku zachodzą przesłanki przewidziane w art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), umożliwiające przypisanie członkowi zarządu spółki odpowiedzialności za jej zobowiązania podatkowe.
Decyzja o odpowiedzialności ma charakter subsydiarny, przedmiotem tej decyzji i przenoszonej z jej mocy odpowiedzialności podatkowej, są wymienione w niej kwoty zaległości podatkowej i odsetek od tej zaległości i nie może być ona traktowana jako akt kreujący należność pieniężną, bądź stwierdzający jej istnienie, ponieważ okoliczności te są ustalane w odrębnym postępowaniu. Przedmiotem sprawy toczącej się przed organem podatkowym nie jest w istocie ustalenie należności pieniężnej, ale ustalenie istnienia przesłanek pozwalających na przypisanie osobie trzeciej odpowiedzialności za zobowiązania podatnika.
W świetle powyższego należy stwierdzić, iż od skargi na decyzję o odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki należy pobierać wpis stały, ponieważ wymieniona w zaskarżanej decyzji wysokość kwoty zobowiązania zostaje ustalona w innym postępowaniu, a decyzja wydana w tym przedmiocie podlega odrębnemu zaskarżeniu. Nadto osoba trzecia zobowiązana na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, do uiszczenia należności za podatnika (spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością), nie ma statusu strony w postępowaniu wymiarowym w stosunku do spółki i może skutecznie kwestionować jedynie fakt przeniesienia, a nie wysokość tej należności, zatem wysokość zaległego podatku nie jest przedmiotem zaskarżenia w sprawie o przeniesienie odpowiedzialności. W sprawie charakteru decyzji o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w kontekście stosowania art. 231 P.p.s.a. wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt II FZ 182/08 i Sąd rozpoznający niniejszą sprawę wyrażone w tym orzeczeniu stanowisko w pełni podziela.
W związku z powyższym przyjąć należało, że od skargi wniesionej przez skarżącego K.R. obowiązuje wpis stały w wysokości 500 zł, zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193), określającym wpis stały w wymienionej wysokości w sprawach skarg nieobjętych wpisem stosunkowym z zakresu zobowiązań podatkowych.
Art. 221 P.p.s.a. określa, że w przypadku wnoszenia przez adwokata lub radcę prawnego pisma (skargi) podlegającego opłacie stałej należyte opłacenie tego pisma to uiszczenie opłaty (wpisu) bez wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W rozpoznawanej sprawie brak należytego opłacenia skargi, bowiem wpis stały nie został uiszczony wraz z wniesieniem skargi, złożonej w ostatnim dniu trzydziestodniowego terminu, określonego w art.53 § 1 P.p.s.a.
Wobec powyższego, wniesioną przez radcę prawnego skargę, jako pismo nieopłacone należycie, Sąd odrzucił na podstawie cyt. art. 221 P.p.s.a., co orzeczono w sentencji.