Uzasadnienie
Skarżący G.M. i E.M. wnieśli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2010r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] stycznia 2010r. w przedmiocie określenia należnego zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów opodatkowanych na zasadach ogólnych za 2007r.
Wykonując zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 21 czerwca 2010r. wydane w trybie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") pismem z dnia 24 czerwca 2010r. wezwano skarżących do uzupełnienia braku formalnego skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wobec nie odebrania przez skarżącego korespondencji w terminie została ona zwrócona do Sądu w dniu 21 lipca 2010r. (koperta wraz z wezwaniem k. 17 akt sądowych). Zarządzeniem z dnia 23 lipca 2010r. Przewodniczący Wydziału I uznał, w trybie art. 73 § 4 P.p.s.a., wezwanie z dnia 24 czerwca 2010r. za skutecznie doręczone w dniu 13 lipca 2010r. w związku z czym Sąd postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2010r. odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi.
Zażalenie skarżących na powyższe postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 listopada 2010r., sygn. akt II FZ 589/10 oddalił.
Termin do uzupełnienia braków skargi upłynął bezskutecznie z dniem 20 lipca 2010 r.
Zgodnie z art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od wartości tej zależy wysokość opłaty. Skarżący wartości tej mimo wezwania nie podali. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Wobec tego, że skarżący nie zastosowali się do wezwania Sądu i nie usunęli braków formalnych, co uniemożliwiło nadanie skardze biegu, należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 wskazanej wyżej ustawy, skargę oddalić.
Z tego też względu orzeczono jak w sentencji postanowienia.