Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne.
Postanowienie to zostało doręczone S.F. 4 grudnia 2020 r. (z.p.o. k. 77 akt administracyjnych).
W dniu 5 stycznia 2021 r. (data nadania) S.F., reprezentowany przez adwokata, wniósł skargę na ww. postanowienie (koperta k. 11 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.)– powoływanej dalej jako "P.p.s.a." skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a.
Zgodnie zaś z regulacją art. 54 § 1tej ustawy skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
Skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, sąd odrzuca postanowieniem, co może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a.).
Zaskarżone w rozpoznawanej sprawie postanowienie zostało doręczone skarżącemu 4 grudnia 2020 r. tym samym 30 dniowy termin do wniesienia skargi na to postanowienie upłynął skarżącemu z dniem 4 stycznia 2021 r. Tymczasem skarżący, wniósł skargę dopiero 5 stycznia 2021 r.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu.
Z tego też względu Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. skargę odrzucił.
Nadmienić należy, że skarżący załączył do skargi potwierdzenie wpłaty, przez punkt opłat [...], kwoty 500 zł tytułem wpisu sądowego. Jednakże do dnia wydania niniejszego postanowienia kwota ta nie wpłynęła na rachunek bankowy tutejszego Sądu, co potwierdza informacja z Oddziału Finansowo-Budżetowego (k. 21 i 22 akt sądowych). Skoro zatem Sąd nie otrzymał niniejszej opłaty brak było obecnie podstaw do jej zwrotu na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.