Uzasadnienie
Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. r., poz.1302 ze zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Zgodnie z § 2 tego przepisu sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym.
O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu.
Wyjaśnić należy, że pod pojęciem "oczywistej omyłki" rozumie się takie omyłki, które są natychmiast rozpoznawalne i wynikają jednoznacznie z treści orzeczenia. Innymi słowy "oczywistość" omyłki wyraża się w tym, że już na pierwszy rzut oka można w sposób niebudzący wątpliwości uznać, że jest to omyłka (por. postanowienie NSA z dnia 19 października 2011 r. sygn. akt II OZ 974/11 dostępnie na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl.).
W niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Zatem zaistniała okoliczność uzasadniająca sprostowanie z urzędu oczywistej omyłki, gdyż przy redagowaniu sentencji wyroku z dnia 5 czerwca 2019 r. błędnie oznaczono zaskarżony akt jako decyzję zamiast interpretację indywidualną.
Z tego też względu Sąd, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.