Uzasadnienie
"V" spółka akcyjna, z zachowaniem terminu, wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2008r. nr [...] wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2006, w której organ uchylił w części decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] czerwca 2007r., nr [...] i określił skarżącej kwotę zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 486.165, 00 złotych oraz dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 1.116, 00 zł oraz utrzymał w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.
W skardze strona domagała się uchylenia decyzji zarzucając jej naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54 poz. 535 ze zm).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i przyznając, że spór dotyczy wykładni wskazanego w zarzucie skargi przepisu. W piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2008r., które wpłynęło do sądu dzień przed wyznaczoną rozprawą, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w oparciu o art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) wydał decyzję uwzględniającą w całości zarzuty skarżącej spółki i wniósł o umorzenie postępowania.
Do pisma została dołączona decyzja z dnia [...] sierpnia 2008r., nr [...] uchylająca w całości decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2008r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] czerwca 2007r., nr [...], wydane w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2006 oraz umarzająca postępowanie w sprawie.
Z treści decyzji wynika, że organ podzielił stanowisko skarżącej dotyczące wykładni art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług uwzględniając skargę w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu powołanego przepisu mamy do czynienia, kiedy w toku postępowania, przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że taka sytuacja zaistnieje w szczególności w rezultacie skorzystania przez organ, którego decyzja została zaskarżona, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych art. 54 § 3 P.p.s.a. (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008. s. 185-187 i powołane tam poglądy; także Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Warszawa 2005, s. 495 oraz orzeczenia powołane [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzecznictwo, pod red. B. Dautera, Warszawa 2007). Z treści decyzji z dnia [...] sierpnia 2008r. wynika, że skarga została uwzględniona w całości.
Ponieważ skorzystanie z uprawnień autokontrolnych nastąpiło przed dniem rozpoczęcia rozprawy na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 P.p.s.a. postępowanie sądowoadministracyjne należało umorzyć. W takiej sytuacji, na podstawie art. 201 § 1 P.p.s.a. skarżącej przysługiwał zwrot poniesionych kosztów postępowania.