Uzasadnienie
Skarżąca M.C. wniosła do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] wydaną w przedmiocie podatku od spadków i darowizn.
W złożonej skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, iż znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, samotnie wychowuje córkę i posiada zadłużenie związane z zakupem nieruchomości. Ponadto oświadczyła, że prowadzona przez nią działalność gospodarcza nie przynosi zysków, czego skutkiem jest brak środków pieniężnych na uregulowanie zobowiązania. W ocenie skarżącej ewentualna sprzedaż majątku w celu pozyskania środków na spłatę zobowiązań podatkowych, mogłaby spowodować nieodwracalną utratę majątku i naruszyć jej interes.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu, jednakże w myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej P.p.s.a., Sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten zawiera więc dwie alternatywne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i mogą wystąpić łącznie lub oddzielnie. Pojęcie "znacznej szkody" oznacza każdą szkodę zarówno majątkową jak też niemajątkową, bowiem przepis ustawy nie różnicuje rodzaju szkód które mogą być wyrządzone w przypadku nie wstrzymania wykonania decyzji.
Nadto zdaniem Sądu szkoda musi być tego rodzaju, iż nie da się ona wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Nastąpi to w przypadku zagrożenia utraty przedmiotu świadczenia, który jest niemożliwy do zastąpienia innym przedmiotem, którego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącej, a także gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu, czy też spowodowałoby to utratę przez stronę skarżącą jedynego źródła utrzymania dla niej i jej rodziny.
Dla należytego rozpoznania wniosku koniecznym jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Skarżący winien więc wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak tych elementów uniemożliwia merytoryczną ocenę wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65 / 04 niepubl.).
Z konstrukcji art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Ponadto, orzeczenie dotyczące wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter fakultatywny, a więc Sąd może, a nie musi wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w sytuacji, gdy występują w sprawie przesłanki od zaistnienia których ustawodawca uzależnia takie wstrzymanie. W świetle powyższego należy stwierdzić, że przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Stwierdzenie skarżącej sprowadzające się do twierdzenia, iż wykonanie decyzji narazi ją na nieusuwalną szkodę w postaci sprzedaży majątku, w ocenie Sądu nie uzasadnia przyznania ochrony tymczasowej. W konstrukcyjnym pojęciu szkody, ważną rolę odgrywa tzw. związek przyczynowo skutkowy, czyli określenie relacji między określonym zdarzeniem a powstałą szkodą. Takiego związku skarżąca nie wykazała. Wskazała jedynie, że samotnie wychowuje córkę i aby uregulować zobowiązanie podatkowe, wynikające z zaskarżonej decyzji, musiałaby sprzedać majątek. Jak wynika z akt sprawy wysokość zobowiązania podatkowego, określonego zaskarżoną decyzją wynosi 2896 zł. Mając to na uwadze Sąd stwierdził, że wykonanie zaskarżonej decyzji nie pozbawi jej możliwości utrzymania rodziny. Nie zachodzi również okoliczność trudnych do odwrócenia skutków, gdyż wysokość zobowiązania podatkowego jest niewspółmiernie niska w stosunku do wartości posiadanego przez skarżącą majątku.
Dlatego w ocenie Sądu skarżąca nie wskazała na konkretne zdarzenia (okoliczności), które świadczyłyby o zasadności złożonego wniosku. Trzeba wskazać w tym miejscu, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, rodzącą określony skutek w sytuacji finansowej zobowiązanego, ale co do zasady nie oznacza to wyrządzenia szkody.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.