Uzasadnienie
Skarżący – P.P., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do lipca 2009 roku.
W skardze zawarł między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do momentu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego. W jego uzasadnieniu podniósł, że zaskarżona decyzja określa zobowiązanie w podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 211.612 zł, a ponieważ nie posiada on wystarczających środków na uregulowanie ww. zobowiązania niewątpliwie nastąpi jego egzekucja w drodze postępowania egzekucyjnego w administracji, która spowoduje trudny do odwrócenia skutek. Doprowadzi bowiem do sprzedaży w trybie egzekucji m.in. samochodu osobowego z którego korzysta skarżący i jego rodzina oraz nieruchomości w której zamieszkuje podatnik, co jednocześnie oznaczałoby natychmiastową utratę mieszkania przez skarżącego i jego najbliższych. Jednocześnie skarżący wskazał, że cały jego majątek został zabezpieczony przez organy podatkowe, uniemożliwiając wyzbycie się majątku przed wydaniem prawomocnego orzeczenia w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - zw. dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 P.p.s.a.).
Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - i to nie każdej szkody, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków.
Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Z kolei przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania administracyjnego. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu jednak sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się także, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony przez wnioskodawcę, a zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. To strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258). Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W szczególności nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków czyli powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej.
Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak bowiem spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
W rozpoznawanej sprawie skarżący, uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał, że jej realizacja spowoduje trudny do odwrócenia skutek, w wyniku potencjalnego postępowania egzekucyjnego polegającego na sprzedaży samochodu osobowego oraz nieruchomości należących również do osób najbliższych dla podatnika, co jednocześnie oznaczałoby natychmiastową utratę mieszkania.
Odnosząc powyższe do regulacji art. 61 § 3 P.p.s.a., w opinii Sądu, skarżący nie wykazał, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Przywołane przez niego argumenty mające przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonych decyzji są bardzo ogólne i nie precyzują konkretnego niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie przedstawił przy tym Sądowi żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby podlegać ocenie w perspektywie zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Również dokumenty zgromadzone w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy nie dają podstaw do przyjęcia, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione.
Podkreślić bowiem przede wszystkim należy, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. post. NSA z dnia 18 października 2011r., sygn. akt II GSK 1799/11). Obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie, że na skutek uiszczenia podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Takich jednak okoliczności - jak już wspomniano wyżej - we wniosku nie wskazano.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.