Uzasadnienie
Składając skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2009 r. nr [...] skarżąca wniosła jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku podniosła, że jej obecna sytuacja ekonomiczna nie pozwala na spłatę powstałej zaległości podatkowej. Wraz z mężem utrzymują troje małoletnich dzieci, uzyskując miesięczne dochody w wysokości około 2.686 zł netto. Oprócz kosztów bieżącego utrzymania spłacają także raty kredytu i ponoszą wydatki na leki dla jednego z dzieci. Nadto wskazała, że przymusowa egzekucja zobowiązania podatkowego może spowodować trudne do odwrócenia skutki oraz może doprowadzić do zagrożenia bytu skarżącej i członków jej rodziny.
Sąd zważył:
W myśl przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd, po przekazaniu mu skargi, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem wnioskodawca jest zobowiązany wykazać, iż zachodzi niebezpieczeństwo zaistnienia przynajmniej jednej z dwóch wymienionych przesłanek. Należy także zaznaczyć fakultatywny charakter cyt. wyżej przepisu, który daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania decyzji, nie obligując go do takiego wstrzymania nawet jeżeli wystąpią przesłanki w przepisie tym wymienione.
Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zapis w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest przy tym utożsamiony z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania. Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie, odpowiadające szczególnej kategorii tymczasowej ochrony strony, wprowadzonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. jako odstępstwo od wskazanej na wstępie zasady, wynikającej z art. 61 § 1 ustawy.
Pogląd powyższy co do rozumienia istoty przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji został zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I GZ 170/06 (niepubl.) i Sąd rozpoznający w niniejszej sprawie stanowisko to w pełni go podziela.
W świetle powyższego należy stwierdzić, że okoliczności przedstawione we wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wyczerpują przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zdaniem Sądu, skarżąca nie wykazała, że zapłata należności, ustalonych zaskarżoną decyzją może spowodować trudne do odwrócenia skutki, choć na tę przesłankę w swoim wniosku się powołuje. Wykonanie decyzji nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu cyt. przepisu. Nawet gdyby skarżąca uiściła całe objęte zaskarżoną decyzją zobowiązanie podatkowe, a następnie – wskutek rozpoznania jej skargi – okazałoby się, iż jest ono nienależne, organ podatkowy zwróci podatek wraz z odsetkami. Ponadto wykonanie zaskarżonego aktu w drodze egzekucji sprowadzać się będzie do egzekwowania należności pieniężnych, realizowanego zgodnie z określonymi ustawowo zasadami i trybem, w których zobowiązanej także będą przysługiwać odpowiednie środki ochrony prawnej, uniemożliwiające zagrożenie bytu rodziny skarżącej, choć z pewnością nie chroniące jej przed pogorszeniem tego bytu. Trudna sytuacja ekonomiczna skarżącej, która w jej ocenie nie pozwala jej na spłatę zaległości podatkowej, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Na marginesie należy jedynie zaznaczyć, iż rozprawa w przedmiocie rozpoznania skargi została wyznaczona na dzień 4 lutego 2010 r., a zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a., wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji upada z chwilą wydania przez sąd wyroku rozpoznającego skargę.
Zważywszy powyższe, Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek umożliwiających zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.