Uzasadnienie
Składając skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] Z.W. wniósł jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skarżący wniosku podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać trudne do odwrócenia skutki, gdyż jest oczywiste, iż będzie się wiązać z wszczęciem w stosunku do niego egzekucji, której następstw nie dałoby się w prosty sposób usunąć. Skarżący wskazał, iż jest zatrudniony na odpowiedzialnym stanowisku w spółce będącej częścią dużej zagranicznej grupy kapitałowej, a prowadzenie egzekucji może spowodować utratę zaufania do niego, a nawet utratę pracy, która jest jedynym źródłem utrzymania jego i żony.
Sąd zważył:
W myśl przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd, po przekazaniu mu skargi, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem wnioskodawca jest zobowiązany wykazać, iż zachodzi niebezpieczeństwo zaistnienia przynajmniej jednej z dwóch wymienionych przesłanek. Należy także zaznaczyć fakultatywny charakter cyt. wyżej przepisu, który daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania decyzji, nie obligując go do takiego wstrzymania nawet jeżeli wystąpią przesłanki w przepisie tym wymienione.
Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zapis w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest przy tym utożsamiony z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania. Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie, odpowiadające szczególnej kategorii tymczasowej ochrony strony, wprowadzonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. jako odstępstwo od wskazanej na wstępie zasady, wynikającej z art. 61 § 1 ustawy.
Pogląd powyższy co do rozumienia istoty przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji został zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I GZ 170/06 (niepubl.) i Sąd rozpoznający w niniejszej sprawie stanowisko to w pełni go podziela.
W świetle powyższego należy stwierdzić, że okoliczności przedstawione we wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wyczerpują przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zdaniem Sądu, skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu cyt. wyżej przepisu, choć na tę przesłankę w swoim wniosku się powołuje. Skarżący nie wyjaśnił dlaczego jest oczywiste, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie się wiązać ze wszczęciem egzekucji przeciwko niemu, skoro ciążące na nim zobowiązanie może uiścić dobrowolnie. Podnosząc ten argument skarżący nie przedstawił swojej sytuacji majątkowej. Nie sprecyzował także dlaczego ewentualne wszczęcie przeciwko niemu egzekucji ma spowodować utratę jego zaufania w oczach pracodawcy i dlaczego miałoby spowodować utratę pracy. Z tak lakonicznego uzasadnienia trudno wywnioskować, dlaczego wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, skoro sam skarżący wskazuje, iż jedynie "może" takie skutki spowodować.
Na marginesie należy jedynie zaznaczyć, iż rozprawa w przedmiocie rozpoznania skargi została wyznaczona na dzień 30 września 2010 r., a zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a., wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji upada z chwilą wydania przez sąd wyroku rozpoznającego skargę.
Zważywszy powyższe, Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek umożliwiających zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.