Uzasadnienie
W skardze z dnia [...] listopada 2009 r. wniesionej do tut. Sądu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. pełnomocnik skarżącego C.Ś. zgłosił także wniosek o wstrzymanie wykonania utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...]. W motywach tego wniosku pełnomocnik podał, że wykonanie wyżej wymienionej decyzji i ściągniecie podatku w kwocie 28.992,00 zł spowoduje dla skarżącego znaczną szkodę.
Sąd zważył:
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) – zwanej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Stosownie natomiast do art.61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, o których mowa w art.61 § 3 P.p.s.a. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą w jej wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu odnośnie określonej przesłanki wstrzymania, jak w tym przypadku – co do znacznej szkody, ze wskazaniem wysokości obciążenia podatkowego wynikającego z wydanej decyzji. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia w istocie jego merytoryczną ocenę. Dodać należy, że w przypadku takiego braku Sąd nie ma obowiązku wzywać do jego uzupełnienia jako braku formalnego wniosku o wstrzymanie.
W tej sytuacji Sąd stwierdza, że okoliczności przedstawione we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wyczerpują przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie jest bowiem uzasadnione przyjęcie, że zapłata podatku określonego decyzją organu pierwszej instancji, utrzymaną w mocy zaskarżoną decyzją, może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, w przypadku wzruszenia decyzji, na podstawie której należności te zostaną wyegzekwowane. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, rodzącą określony skutek w sytuacji finansowej zobowiązanego i co do zasady nie oznacza to wyrządzenia szkody. Nawet wykonanie zaskarżonego aktu w drodze egzekucji sprowadzać się będzie do egzekucji należności pieniężnych, realizowanej zgodnie z przepisanymi ustawą zasadami i trybem oraz z zagwarantowaniem zobowiązanemu środków ochrony prawnej.
W świetle powyższego, z uwagi na brak wskazania podstaw uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.