Uzasadnienie
Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika w skardze z 9 listopada 2009r. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej – wydanych w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000r. od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów
Zasadność wniosku o wstrzymanie oparł na treści art.61 §3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm. - zwanej w dalszej części P.p.s.a.) wskazując, iż "jest realna obawa przed wyrządzeniem znacznej szkody oraz spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Aktualna sytuacja finansowa strony i jej rodziny jest bardzo trudna i nie pozwala na uiszczenie podatku w żądanej wysokości. W rezultacie przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego może istotnie zagrozić egzystencji strony i jej rodziny."
Na zakończenie podkreślił, że za uwzględnieniem niniejszego wniosku przemawia również zasadność argumentów podnoszonych w skardze i wadliwość zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art.61 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej w dalszej części P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji.
Stosownie do art.61 §3 tej ustawy po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przepis ten zawiera więc dwie alternatywne przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, mogą one wystąpić łącznie lub oddzielnie.
Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania administracyjnego. Chodzi o taka szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenia odpowiadającej szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Natomiast tam, gdzie ich wzruszenie w postępowaniu sądowym przywraca stan zgodny z prawem bez powyższych zagrożeń, sięganie po środki ochrony tymczasowej nie jest uzasadnione.
Przypomnieć należy, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji, o której mowa §3 art.61 P.p.s.a. stanowi odstępstwo od zasady wynikającej z §1 tego przepisu, zgodnie z którym – wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności – dlatego też warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przede wszystkim to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, w świetle art.61 §3 p.p.s.a.
Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest właśnie wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Są to przesłanki odmienne od tych które przewidują przepisy ustawy ordynacja podatkowa. Ponadto, nie wystarczy nawet samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Należy również podkreślić, iż wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. Zatem nawet jeżeli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia.
Trzeba także zaznaczyć, iż sąd rozpoznając na podstawie art.61§3 wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia nie dokonuje oceny zawartości skargi (post. NSA z dnia 09 lipca 2004 roku, FZ163/04, niepubl.). jak też, że przesłanki dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie są identyczne z tymi, które stanowią podstawę do przyznania prawa pomocy.(post. NSA z dnia 26 kwietnia 2004 roku FZ38/04, niepublikowany)
Odnosząc powyższe rozważania do treści złożonego wniosku, należy stwierdzić, iż przedstawiona w nim argumentacja nie przekonuje do zastosowania w niniejszej sprawie "instytucji wstrzymania zaskarżonej decyzji". Strona, prócz przywołania treści przesłanek wynikających z brzmienia przedmiotowego przepisu nie uzasadniła w sposób szczegółowy przedmiotowego wniosku. Nadto, z akt sprawy nie wynikają żadne inne uwarunkowania, które wskazywałyby na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków jakie może spowodować wykonanie objętej skargą decyzji.
Poza tym, odnosząc się do wskazanego przez pełnomocnika zagrożenia związanego z potencjalnym prowadzeniem egzekucji, należy wyjaśnić, iż po pierwsze przepisy ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji gwarantują stronie ochronę przed pozbawieniem jej w postępowaniu egzekucyjnym środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb. Po drugie, ewentualne prowadzenie egzekucji skierowanej do posiadanych lub mających wpłynąć na rzecz skarżącego środków pieniężnych, ze swojej natury ma charakter świadczenia odwracalnego, albowiem w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi następuje na rzecz skarżącego zwrot wyegzekwowanej należności wraz odsetkami.
Mając więc na uwadze powyższe na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.