Uzasadnienie
W związku z wezwaniem przez Sąd do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 3.734 zł skarżący W.B. złożył na urzędowym formularzu (PPF) wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia go od kosztów sądowych, obejmującego zwolnienie od wpisu. W uzasadnieniu tego wniosku skarżący podał, iż nie jest w stanie ponieść tych kosztów bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny – jego zarobki uzyskiwane z prac dorywczych i sezonowych wynoszą około 850 zł miesięcznie, na utrzymaniu ma studiującą córkę, na rzecz której uiszcza orzeczone sądownie świadczenie alimentacyjne w wysokości 500 zł. Podał ponadto, że zamieszkuje wraz z matką w należącym do niej lokalu i matka ponosi większość kosztów utrzymania mieszkania (prąd, woda, gaz).
Skarżący oświadczył też, że nie posiada żadnego majątku ruchomego ani nieruchomości, a ze względu na prowadzone wobec niego administracyjne postępowania egzekucyjne nie ma możliwości uzyskania żadnej pożyczki lub kredytu na pokrycie opłat sądowych. Na dodatkowe wezwanie Sądu skarżący przedłożył odpis rocznego zeznania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. (PIT-36L), z którego wynika, że w tym roku podatkowym z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej poniósł stratę wynoszącą 17.434,07 zł. Przedstawił również opinię Banku z dnia [...] lipca 2008 r., że na rachunku założonym w tym banku od sześciu miesięcy nie ma żadnych obrotów, ponadto dokonano jego zajęcia w ramach egzekucji administracyjnej oraz sądowej. Kolejne wezwanie Sądu, dotyczące dodatkowego oświadczenia skarżącego, czy nadal prowadzi on działalność gospodarczą – pozostało bez odpowiedzi.
Po rozpoznaniu wniosku referendarz sądowy wydał w dniu 11 września 2008 r. postanowienie, w którym odmówił przyznania prawa pomocy (k.53). W uzasadnieniu zostało m.in. podniesione, iż udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Według oceny referendarza sądowego wniosek złożony przez skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem budzi wątpliwości oświadczenie o źródłach dochodów skarżącego. Z przedłożonego odpisu zeznania podatkowego wynika, że w 2007 r. skarżący prowadził działalność gospodarczą i to w znacznych rozmiarach, wziąwszy pod uwagę wartość przychodu i kosztów jego uzyskania (odpowiednio 1.253.108,72 zł oraz 1.270.542,79 zł). Wobec niezłożenia oświadczenia co do uzyskiwania przez skarżącego również przychodów z działalności gospodarczej według referendarza sadowego niemożliwe było dokonanie kategorycznych niewątpliwych ustaleń dotyczących aktualnej sytuacji majątkowej skarżącego. Przyjęto w tej sytuacji, iż nie jest możliwe ustalenie źródeł oraz wysokości dochodów skarżącego a w związku z powyższym uznano, że skarżący nie wykazał, przesłanek prawa pomocy.
Pełnomocnik skarżącego w ustawowym terminie siedmiu dni od doręczenia powyższego postanowienia referendarza sądowego, zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) skutecznie wniósł sprzeciw od tego postanowienia. Nie godząc się z odmownym rozstrzygnięciem w przedmiocie prawa pomocy pełnomocnik skarżącego podkreślał, iż skarżący wypełnił wszystkie wezwania Sądu o złożenie dokumentów obrazujących jego sytuację majątkową i wynikało z nich, że skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej, przy czym wezwania te nie dotyczyły określenia terminu zakończenia tej działalności. Do sprzeciwu został załączony odpis decyzji – wtórnika Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2008 r. (nr [...]) o wykreśleniu z dniem [...] lutego 2008 r. z ewidencji gospodarczej działalności prowadzonej przez W.B. (sprzedaż detaliczna paliw, import-eksport, sprzedaż części i akcesoriów do pojazdów samochodowych, transport drogowy towarów pojazdami uniwersalnymi).
Sąd zważył:
W myśl art. 260 P.p.s.a. wniesienie sprzeciwu ma ten skutek, że postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Po przeanalizowaniu wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i uwzględnieniu, że skarżący wykazał, że jego aktualna sytuacja majątkowa jako osoby nieprowadzącej działalności gospodarczej i pozostającej bez stałego źródła utrzymania, na której ciążą obowiązki alimentacyjne wobec córki nie stwarza mu możliwości uiszczenia należnego wpisu - Sąd uznał, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Sąd wziął także pod uwagę wysokość opłaty z tytułu wpisu w niniejszej sprawie (3.734 zł), jak również fakt, że w tut. Sądzie równocześnie zawisły jeszcze trzy inne sprawy, w których łączna wysokość należnego wpisu od skarg wynosi w granicach 11.000 zł.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.