Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 25 lutego 2008 r. Spółka z o.o. D P, zwana dalej skarżącą lub Spółką, wystąpiła o interpretację przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od środków transportowych. Wniosek powyższy był adresowany do Ministerstwa Finansów, które za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej Biura Krajowej Informacji Podatkowej jako organu upoważnionego do wydania interpretacji, za pismem z dnia [...] marca 2008 r., przekazało ten wniosek Burmistrzowi Miasta– celem załatwienia według właściwości.
Burmistrz Miasta, z powołaniem się na przepisy art. 14j § 1 i art. 216 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – zwanej Ordynacja podatkowa), wydał w dniu [...] kwietnia 2008 r. postanowienie (nr [...]), w którym udzielił interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego, objętego wnioskiem skarżącej Spółki. W postanowieniu tym Burmistrz Miasta wyraził stanowisko, że zwrot zapłaconego podatku od środków transportowych odnosi się tylko i wyłącznie do transportu kombinowanego wykonywanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a zatem podatnik, który wykorzystuje środki transportowe w międzynarodowym transporcie drogowym, o którym mowa w art. 4 pkt 14 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874) nie może ubiegać się o zwrot podatku. Organ wydając powyższą interpretację przyjął tym samym, że nie jest prawidłowe zaprezentowane przez wnioskodawcę stanowisko, że wykonywanie transportu kombinowanego na terenie Unii Europejskiej w kontekście członkowstwa RP w Unii skutkuje przyjęciem, że przysługuje wnioskodawcy zwrot podatku lub jego części.
Postanowienie powyższe, Spółka, pouczona w jego treści o prawie zażalenia, zaskarżyła w zakreślonym terminie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO), wnosząc pismo zatytułowane "Odwołanie". Następnie w ramach postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez SKO, na wezwanie tego organu złożyła oświadczenie z dnia [...] maja 2008 r., że pismem określonym jako odwołanie od postanowienia Burmistrza Miasta nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. wnosi skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Stosownie do tego oświadczenia SKO, za pismem z dnia [...] czerwca 2008 r., zwróciło Burmistrzowi Miasta przekazane akta sprawy wraz ze skargą podatnika do WSA w Gorzowie Wlkp.
Dodać należy, że jednocześnie z powyższym oświadczeniem, "z ostrożności procesowej" – jak określiła to skarżąca – zostało przez nią sporządzone nowe pismo będące skargą i zawierające dodatkowo wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, które zostało skierowane bezpośrednio do WSA w Gorzowie Wlkp. W tym zakresie Sąd podjął stosowne czynności, przekazując skargę SKO. Kolegium w piśmie z dnia [...] czerwca 2008 r. wyjaśniło stan sprawy informując, że w związku ze złożonym przez Spółkę oświadczeniem, za pismem z dnia [...] czerwca 2008 r. zwróciło Burmistrzowi Miasta przekazane akta sprawy wraz z pismem odwołaniem, będącym skargą podatnika do sądu administracyjnego.
Burmistrz Miasta przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp. skargę wraz z aktami oraz odpowiedzią na skargę z dnia 12 czerwca 2008 r.
Na podstawie zarządzenia z dnia 5 sierpnia 2008 r. skarżąca Spółka oraz Burmistrz Miasta zostali wezwani przez Sąd do podania, czy skarżąca po wydaniu i doręczeniu jej postanowienia z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] wezwała na piśmie Burmistrza Miasta do usunięcia naruszenia prawa.
W zakreślonym przez Sąd terminie wpłynęło "pismo przygotowawcze" skarżącej z dnia [...] sierpnia 2008 r., w którym ustanowiony przez Spółkę pełnomocnik podał, iż skarżąca działając zgodnie z pouczeniem zawartym w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2008 r. złożyła środek zaskarżenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego i wprowadzona w błąd co do trybu zaskarżenia postanowienia była przekonana, że nie odnosi się do niej wynikający z art. 52 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wymóg wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca twierdziła ponadto, że nie powinna ponosić negatywnych konsekwencji formalnych, wywołanych przez organ podatkowy nieprawidłowym pouczeniem i wskazywała, iż w zaistniałej sytuacji jej odwołanie od postanowienia mogłoby być potraktowane jako wezwanie Burmistrza Miasta do usunięcia naruszenia, jak również podała, iż z ostrożności procesowej, nosi się z zamiarem przygotowania i skierowania aktualnie wezwania organu podatkowego do usunięcia naruszenia prawa, w związku z czym, jej zdaniem, byłoby celowe zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 56 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Burmistrz Miasta w piśmie z dnia [...] sierpnia 2008 r. podał, że po wydaniu postanowienia z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] nie został wezwany przez skarżącą do usunięcia naruszenia prawa.
Kolejnym pismem procesowym pełnomocnik skarżącej poinformował o skierowaniu w dniu [...] sierpnia 2008 r. do Burmistrza Miasta wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Potwierdził to organ podatkowy w swoim piśmie z dnia [...] sierpnia 2008 r. podając, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wpłynęło w dniu [...] sierpnia 2008 r., to jest w dniu następnym po udzieleniu negatywnej odpowiedzi na wezwanie Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę do sądu administracyjnego wnosi się pod określonymi warunkami. Regulują je przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.) i Sąd w pierwszej kolejności bada spełnienie tych przesłanek.
W wyżej powołanej ustawie zostały przewidziane formalnoprawne warunki dopuszczalności skargi, do których należy przede wszystkim wyczerpanie środków zaskarżenia. W myśl bowiem art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.).
W świetle art. 52 § 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach należy traktować jako akty zaskarżane do sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Pozostaje to również w związku z przepisami Ordynacji podatkowej dotyczącymi interpretacji przepisów prawa podatkowego (rozdział 1a działu II), gdzie ustawa ta nie przewiduje środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, tylko w art. 14c § 3 określa, że interpretacja indywidualna zawiera pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wobec powyższego należy przyjąć, że w niniejszej sprawie warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego było uprzednie wezwanie na piśmie organu podatkowego, to jest Burmistrza Miasta do usunięcia naruszenia prawa.
Niesporne jest, że w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] Burmistrz Miasta nie zawarł pouczenia o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Niemniej zważyć także należy, że na skutek czynności wyjaśniających SKO skarżąca uzyskała informację o prawie do skargi i w związku z tym oświadczyła, iż jej pismo odwołanie z dnia [...] kwietnia 2008 r. jest skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Tym samym pismo to, wbrew sugestiom pełnomocnika skarżącej zawartym w piśmie procesowym z dnia 14 sierpnia 2008 r., nie może być równocześnie potraktowane jako wezwanie organu do usunięcia naruszenia w rozumieniu art. 52 § 3 P.p.s.a.
Zwrócić też należy uwagę, iż Sąd dokonuje oceny dopuszczalności wniesienia skargi pod względem formalnym, a zatem jest bez znaczenia dla tej oceny, czy strona z własnej winy, bądź też bez jakiejkolwiek winy, nie dopełniła wymogu uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. W zaistniałej sytuacji, wskazującej rzeczywiście na wprowadzenie skarżącej w błąd co do trybu zaskarżenia interpretacji przepisów prawa podatkowego będzie to oznaczać, iż mogła ona skierować owo wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, mając cały czas otwarty termin czternastu dni, o którym mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. To w takim znaczeniu należy w zaistniałej sytuacji rozumieć zasadę, na którą powoływała się skarżąca, wyrażoną w art. 214 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą nie może szkodzić stronie błędne pouczenie co do prawa m.in. wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Nie zmienia to jednak faktu występującego w niniejszej sprawie, a polegającego na nieskierowaniu przed wniesieniem skargi (tzn. uprzedniego w rozumieniu art. 52 § 3 P.p.s.a.) wezwania na piśmie do organu podatkowego do usunięcia naruszenia prawa.
Natomiast skierowanie takiego wezwania w dniu [...] sierpnia 2008 r., wobec przyjęcia na podstawie oświadczenia samej skarżącej, że skargą jest pismo odwołanie z dnia [...] kwietnia 2008 r. (wniesione do organu podatkowego w dniu [...] kwietnia 2008 r.) pozwala stwierdzić, że skargę tę traktować należy co najmniej jako przedwczesną.
Wskazać przy tym można, że w związku z dokonanym wezwaniem, skarżącej przysługuje prawo do wniesienia skargi, z uwzględnieniem terminów, o których mowa w art. 53 § 2 P.p.s.a.
W tej sytuacji należało uznać, że brak wezwania Burmistrza Miasta do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do tut. Sądu, czyni tę skargę niedopuszczalną z innych przyczyn, jak stanowi art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a i na podstawie wyżej wymienionego przepisu Sąd orzekł o odrzuceniu tej skargi.
Wobec odrzucenia skargi, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., Sąd orzekł ponadto o zwrocie skarżącej całego uiszczonego wpisu.