Uzasadnienie
J.M. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...]. Postanowieniem tym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] odmawiające skarżącemu uwzględnienia sprzeciwu w związku z zawiadomieniem o zagrożeniu ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych zaległości podatkowych.
W skardze skarżący wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania postanowień Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiotowej sprawie, przy czym wniosku tego w żaden sposób nie uzasadnił.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że nie może zasługiwać na uwzględnienie stanowisko skarżącego w zakresie żądania wstrzymania wykonania postanowień Naczelnika Urzędu Skarbowego. Zaznaczył, że zgodnie z art. 18d § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wierzyciel wprowadza do systemu teleinformatycznego - w którym jest prowadzony rejestr - dane, o których mowa w art. 18b § 2. Nie wprowadza się do rejestru danych, o których mowa w art. 18b § 2, w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję, postanowienie lub inne orzeczenie, o którym mowa w art. 18b § 1 pkt 2, do czasu zakończenia prawomocnym orzeczeniem postępowania sądowoadministracyjnego (§ 2). Organ stwierdził, że z literalnego brzmienia przepisu art. 18d § 2 u.p.e.a. wynika, że wyłącznie postępowanie sądowe w przedmiocie decyzji określającej lub ustalającej zobowiązanie podatkowe wstrzymuje czynność wprowadzenia danych do rejestru. Natomiast w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka, na podstawie której czynność wprowadzenia danych do Rejestru Należności Publicznoprawnych może być wstrzymana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a." po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z powyższego przepisu wynika, że rozstrzygając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, którymi są niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków.
Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje natomiast, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym.
Jednakże przedmiotem wstrzymania, na podstawie ww. przepisu, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Innymi słowy, problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Co do zasady przymiotu wykonalności nie będą więc miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków albo decyzje, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych (por. B Dauter, Komentarz do art. 61 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, teza 9, Lex.).
W rozpoznawanej sprawie skarżący domaga się wstrzymania wykonania postanowień Naczelnika Urzędu Skarbowego wydanych w przedmiotowej sprawie.
Z uwagi na treść ww. wniosku, skargi oraz fakt, że jedynym wydanym w granicach niniejszej sprawy postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego jest postanowienie z dnia [...] kwietnia 2019 r., które zostało utrzymane w mocy skarżonym w sprawie postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2019 r. Sąd rozpoznał wniosek skarżącego odnosząc go do obu ww. aktów.
Przypomnieć należy, że ww. postanowienia zostały wydane w przedmiocie odmowy uwzględnienia sprzeciwu w sprawie zagrożenia ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych zaległości podatkowych. Stwierdzić zatem trzeba, że nie należą one do grupy aktów administracyjnych zobowiązujących lub ustalających dla ich adresata nakazy powinnego zachowania. Nie są to również akty, na podstawie których dany podmiot zyskuje uprawnienia. Nie nakładają też na skarżącego żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Postanowienia te nie posiadają przymiotu wykonalności a tym samym nie należą do grupy aktów administracyjnych, do których ma zastosowanie instytucja "wstrzymania wykonania" (por. postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 17 czerwca 2019 r. sygn. akt I SA/Bd 219/19 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z tego też względu Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.