Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. w przedmiocie oddalenia skargi B spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej jako: "Strona", "Skarżąca", "Spółka") na czynność egzekucyjną, stanowiącą zajęcie nieruchomości położonej w [...], dla której Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi Księgę Wieczystą nr [...], dokonaną zawiadomieniem nr [...] z dnia [...] maja 2020 r.
W skardze na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła o wstrzymanie, względnie zawieszenie wykonania zaskarżonego postanowienia do chwili wydania ostatecznego prawomocnego orzeczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - zwanej dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu co do zasady nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Natomiast na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przystępując do oceny wniosku, w pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może bowiem dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Podkreślenia zatem wymaga, że choć każdy akt administracyjny wywołuje określone następstwa prawne, to nie każdy podlega wykonaniu, rozumianemu jako możliwość realizacji płynących zeń uprawnień lub też konieczność podporządkowania się określonym w nim obowiązkom [tak Ł. Strzępek (w:) "Pisma stron w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, orzecznictwo, wzory", R. Mikosz (red.), Warszawa 2008, str. 188].
Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2006, s. 186; postanowienie NSA z 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05; orzeczenia powołane w niniejszym postanowieniu dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). W orzecznictwie podkreśla się, że w istocie problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. postanowienie NSA z 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12).
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że zaskarżone postanowienie nie nadaje się do wykonania i nie podlega wykonaniu, a zatem nie jest możliwe wstrzymanie jego wykonalności na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane w toku postępowania egzekucyjnego, dotyczące skargi na czynność egzekucyjną. Jest to zatem akt, który nie dokonuje zmian w zakresie praw lub obowiązków Skarżącej, w szczególności nie nakłada na nią powinności określonego zachowania się. Zaskarżone postanowienie nie tworzy po stronie Skarżącej uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do egzekucji (wykonania). Jest to wyłącznie akt administracyjny o charakterze proceduralnym, nie wprowadzający w sytuacji prawnej Skarżącej zmian, których wystąpieniu można by się przeciwstawić poprzez wstrzymanie jego wykonania.
Skoro zatem zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, to wniosek o wstrzymanie jego wykonalności nie może zostać uwzględniony.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.