Uzasadnienie
Skarżąca D Spółka z o.o., wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2008 r. nr [...]. W sprawie został ustalony następujący stan faktyczny.
Postanowieniem z dnia [...].07.2007 r. naczelnik Urzędu Celnego wznowił postępowanie celne w sprawie zakończonej decyzją Dyrektora Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...].09.2007 r. Do wniosku dołączone zostało odwołanie od ww. decyzji.
W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z [...].01.2008 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołana, natomiast postanowieniem z [...].02.2008 r. o nr [...] stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.
Na postanowienie z [...].01.2008 r. o nr [...], którym Dyrektor Izby Celnej odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, pełnomocnik skarżącego złożył zażalenie.
Po rozpoznaniu zażalenia postanowieniem z dnia [...].05.2008 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy postanowienie wydane w ramach I instancji.
Na ww. postanowienie ostateczną Pełnomocnik Skarżącej Spółki złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Skarżąca Spółka zarzuciła organowi celnemu naruszenie art. 162 § 1 oraz art. 121 §1 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę przywrócenia odwołania od decyzji organu celnego w sytuacji, w której brak wniesienia takiego odwołania w przepisanym terminie spowodowany był oczywistą omyłką w oznaczeniu pisma zawierającego odwołanie.
Mając na uwadze powyższy zarzut Skarżąca wniosła o:
- 1. Uchylenie w całości zaskarżonych postanowień obu instancji,
- 2. Zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według nor przepisanych.
Udzielając odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna, jednak z powodu, który nie został w zarzutach wskazany.
Zgodnie z art. 134 ust. 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z art. 163 § 1 i § 3 ordynacji podatkowej wynika, że w sprawie przywrócenia terminu postanawia właściwy w sprawie organ podatkowy, na którego postanowienie służy zażalenie.
Jednak w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ podatkowy właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia - art. 163 § 2 ordynacji podatkowej.
Oznacza to, że regulacja art. 163 § 1 i § 3 nie odnosi się do wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania i zażalenia.
W przypadku złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania i zażalenia właściwym do rozpatrzenia tego wniosku jest organ, który rozpoznaje odwołanie albo zażalenie.
W takim przypadku nie przysługuje zażalenie a wydane postanowienia są ostateczne. Postanowienia odmawiające przywrócenie terminu do wniesienia odwołania lub zażalenie kończą postępowanie w sprawie. Dlatego też, na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przysługuje na nie skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego (tak też B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski - Ordynacja podatkowa, komentarz str. 200, Toruń 2007).
Wskazana powyżej interpretacja instytucji uregulowanej w art. 163 ordynacji podatkowej oznacza, że w przypadku, gdy decyzja została wydana przez Naczelnika Urzędu Celnego, odwołanie rozpoznaje Dyrektor Izby Celnej i ten właśnie organ jest wyłącznie właściwy na podstawie art. 163 § 2 ordynacji podatkowej do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
Z powyższych względów Sąd uznał, że postanowienie Izby Celnej z dnia 27 maja 2008 r. zostało wydane z naruszeniem, art. 247 § 1 pkt 3 ordynacji podatkowej, bowiem rażąco naruszyło prawo w sposób oczywiście sprzeczny z regulacją art. 163 § 2 ordynacji podatkowej.
Organ przy ponownym, rozpatrzeniu sprawy, winien uznać, że jego postanowienie z dnia [...] stycznia 2008 r. jest ostateczne. Następnie podjąć działania zmierzające do ustalenie czy pismo strony skarżącej z dnia [...] lutego 2008 r. nazwane przez nią, na skutek błędnego pouczenia zażaleniem, należy uznać za skargę.
W przypadku pozytywnego ustalenia tej okoliczności organ powinien nadać bieg skardze dokonując w tym względzie wszystkich wymaganych procesowo czynności.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi należało stwierdzić nieważność zaskarżonego postanowienia.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw art. 205 § 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.