Uzasadnienie
Skarżący J.K. w jednym piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2008 r., wraz ze skargą na wymienioną powyżej decyzję Dyrektora Izby Celnej, wniósł o wstrzymanie zaskarżonej decyzji.
Z uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wynika, że zdaniem skarżącego za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu przemawiają już same zarzuty co do uchybień w postępowaniu, w wyniku którego została wydana wadliwa decyzja organu celnego. Ponadto skarżący podniósł, iż należna kwota do zapłaty stanowi znaczne obciążenie finansowe. Podał też, że źródłem utrzymania jest jego wynagrodzenie za pracę w wymiarze jedynie ½ etatu oraz niewysoka pensja nauczycielska żony, a we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje także 21-letnia córka, niepracująca studentka. Nie podał żadnej wielkości co do środków utrzymania rodziny twierdząc, iż wpłata obciążenia celnego spowodowałaby nadmierne obciążenie jego rodziny i groziłaby powstaniem uszczerbku dla jej utrzymania.
Sąd zważył:
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji.
W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, niemniej należy zwrócić uwagę, że cytowany przepis określa, na zasadzie wyłączności, następujące powody wstrzymania tego wykonania: jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zapis w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest przy tym utożsamiony z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania. Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie, odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony, wprowadzonej w art. 61 § 3 P.p.s.a. jako odstępstwo od zasady wskazanej na wstępie zważeń, wynikającej z art. 61 § 1 ustawy.
Pogląd powyższy co do rozumienia istoty przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji prezentowany jest przez Naczelny Sąd Administracyjny (np. w postanowieniu z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I GZ 170/06) i Sąd rozpoznający w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania w pełni go podziela.
W świetle powyższego należy stwierdzić, że okoliczności przedstawione we wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wyczerpują przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Argumentacja strony skarżącej dodatkowo zasadza się na twierdzeniach, iż zaskarżona decyzja organu celnego wydana została z uchybieniem w szczególności ogólnym zasadom postępowania określonym w Ordynacji podatkowej, a te okoliczności w żadnym razie nie mogą stanowić podstawy do zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym tymczasowej ochrony, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
O merytorycznej zasadności skargi Sąd rozstrzygnie bowiem po jej rozpoznaniu, natomiast niniejsze postępowanie może dotyczyć tylko i wyłącznie zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 18 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 136/04).
Nie jest przy tym podstaw do przyjęcia, że zapłata należności celnych ustalonych zaskarżoną decyzją może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, w przypadku wzruszenia decyzji, na podstawie której należności te zostałyby wyegzekwowane. Przyznać trzeba, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest wprawdzie dolegliwością finansową, rodzącą określony skutek w sytuacji finansowej zobowiązanego, ale co do zasady nie oznacza to wyrządzenia szkody. Nawet wykonanie zaskarżonego aktu w drodze egzekucji sprowadzać się bowiem będzie do egzekucji należności pieniężnych, realizowanej zgodnie z zasadami i trybem określonymi przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdzie skarżący jako zobowiązany ma zagwarantowane odpowiednie środki ochrony prawnej, by zwalczać samą egzekucję.
Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazał przy tym żadnych konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności, uzasadniających ten wniosek. Natomiast ogólnikowe powoływanie się przez niego na okoliczności związane z sytuacją dochodową i rodzinną oraz sugestia, że zapłata należności określonych zaskarżoną decyzją spowodowałaby nadmierne obciążenie rodziny skarżącego i groziłaby powstaniem uszczerbku dla jej utrzymania bardziej przystają do postępowania o przyznanie prawa pomocy (zwolnienie od kosztów, przyznanie pełnomocnika z urzędu), niż do przedmiotu niniejszej sprawy. Powoływanie się na takie okoliczności nie może być zatem uznane za wykazanie przez wnioskodawcę, iż wykonanie zaskarżonej decyzji stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu cyt. przepisów art. 61 § 3 P.p.s.a.
Mając zatem na względzie, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek pozwalających Sądowi na zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.